All Chapters of แกรนด์ดยุกของข้าคลั่งรักไม่ไหว [YAOI] + [BDSM] + [PWP] + [NC: Chapter 31 - Chapter 40

เอ็ดเวิร์ดโน้มตัวเข้าหา มือแกร่งโอบเอวเขาแน่นแล้วไล้น้ำผึ้งจากอกของออสตินด้วยปลายลิ้น ร้อนและเปียกชื้นในคราวเดียว เขาทิ้งรอยจูบบนผิวกายแทบทุกนิ้วที่เคยไล้แตะไว้ก่อนหน้า ขณะที่มืออีกข้างก็ลูบไล้แผ่นหลังเนียนละเอียดอย่างดุดันและมั่นคง “อ่อนหอม…” เสียงเอ็ดเวิร์ดครางแผ่วข้างใบหู “…แต่เร้าใจจนข้าแทบคลั่ง” ออสตินเผลอแอ่นกายเข้าหา ความร้อนจากผิวแนบผิว ความลื่นของน้ำผึ้งที่แทรกอยู่ระหว่างกายทั้งสอง สร้างความรู้สึกทั้งวาบหวามและยั่วยุ “เจ้ามัวแต่ลิ้มรส… แล้วเมื่อไรจะกินจริงๆ” ออสตินกระซิบกลับ ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดใบหูของเอ็ดเวิร์ด เอ็ดเวิร์ดแค่นหัวเราะต่ำในลำคอ ก่อนผลักแผ่นหลังเขาเข้าหาแนบแน่นกว่าเดิม แล้วกระชากเอวบางลงมาแนบกับสะโพกของตนเองในจังหวะเดียวกัน “วันนี้ข้าอยากให้เจ้ากลืนกินข้าล่ะ” เอ็ดเวิร์ดพูดด้วยน้ำเสียงโทนต่ำกระเส่าเร่าร้อน ออสตินทอดสายตามองเอ็ดเวิร์ดด้วยสายตาอันเร่าร้อน ยั่วยวน มากตัณหาและราคะสื่อให้เขาเห็น โดยที่ออสตินไม่รู้ตัวเลยว่าใบหน้าหล่อๆ หวานๆ ของเขาจะมีอิทธิพลกับใจของเขามากมายมหาศาลถึงเพียงนี้ ออสตินลุกขึ้นปลดกระดุมกางเกงของเอ็ดเวิร์ดออก ดุ้นของเขาที่ใหญ่และยาวมันแข

“เอ็ดเวิร์ด!” ดวงตาของเขาเบิกกว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เหงื่อเย็นไหลซึมจากขมับลงมาตามกรอบหน้า แม้ยามนี้อากาศจะหนาวเย็นจนแทบแข็ง แต่ร่างกายของเขากลับชุ่มโชกด้วยเหงื่อจากฝันร้ายที่ยังไม่จาง เขาสูดลมหายใจแรง ใจเต้นรัวราวกลองศึก ก่อนจะค่อยๆ ตั้งสติแล้วหันมองไปรอบห้อง นี่ไม่ใช่ห้องนอนของเอ็ดเวิร์ด ไม่ใช่ห้องของเหล่าอัศวินในเอดินเฟรด… ไม่ใช่ที่ไหนในปราสาทที่เขาคุ้นเคย แต่ทุกอย่างรอบตัวกลับคุ้นเคยในอีกความหมายหนึ่ง ‘ห้องนี้คือบ้าน’ กลิ่นน้ำมันไม้โอ๊คบนผนัง ความอบอุ่นจากเตาผิง และหน้าต่างไม้ที่เปิดออกเห็นสวนหลังคฤหาสน์ปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลนก่อนที่เขาจะคิดอะไรไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังมาจากหน้าประตู และชายชราผู้หนึ่งก็ปรากฏตัวพร้อมรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความโล่งใจ “นายน้อยออสติน… ในที่สุดท่านก็ฟื้นแล้ว!” จอห์น พ่อบ้านประจำตระกูลสจ๊วต เขาเดินเข้ามาใกล้วางถาดผ้าชุบน้ำไว้ข้างเตียงด้วยความเอาใจใส่ “เกิดอะไรขึ้น…” เสียงของออสตินแหบพร่า ดวงตาสั่นระริก “ข้ากลับมาที่นี่…ได้อย่างไร…” ออสตินถามด้วยความสงสัย จอห์นนิ่งไปชั่วครู่ก่อนตอบเสียงแผ่ว “มีชาวบ้านพบคุณนอนหมดสติอยู่ริมแม่น้ำ

เสียงล้อรถม้าดังเอี๊ยดอ๊าดไปตามเส้นทางลูกรังที่ทอดผ่านทุ่งหญ้ากว้างในยามบ่าย แสงอาทิตย์สีทองสาดส่องผ่านม่านหน้าต่างลงบนเรือนผมของออสตินที่นั่งนิ่งอยู่ข้างเอ็ดเวิร์ด บรรยากาศในรถม้าเงียบสงบ แต่ในใจของออสตินกลับเต็มไปด้วยคำถามมากมายที่อยากรู้จากปากของเขา ตั้งแต่ออกจากคฤหาสน์ตระกูลสจ๊วต เขาก็เฝ้าครุ่นคิดถึงบทสนทนายืดยาวระหว่างเอ็ดเวิร์ดกับบิดาของเขา โธมัส สจ๊วต ที่ปลีกตัวคุยกันอยู่สองต่อสองนานเกินควร ในที่สุด ออสตินก็อดไม่ได้ที่จะหันไปถามเสียงเบา “ท่านคุยอะไรกันนานนัก…กับพ่อของข้า?” ออสตินถาม เอ็ดเวิร์ดปรายตามองเขา แววตานิ่งสงบแต่แฝงความรู้สึกอ่อนโยน “เขารู้อยู่แล้ว…เกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับเจ้า” คำตอบนั้นของเอ็ดเวิร์ด ทำเอาออสตินเบิกตากว้าง ใจเต้นวูบ “พ่อรู้เรื่องของเรา?” ออสตินถามด้วยน้ำเสียงตกใจ เอ็ดเวิร์ดยิ้มน้อยๆ พลางมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาคมคายสะท้อนแสงตะวันยามเย็นอย่างเงียบงัน “เขารู้…มาสักพักแล้ว แม้เจ้าจะไม่ได้เอ่ยปาก แต่ความรู้สึกที่เจ้ามีต่อข้า มันชัดเจนในแววตาของเจ้า และโธมัส…ก็ไม่ใช่คนโง่” เอ็ดเวิร์ดพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ออสตินนิ่งไป เขานึกถึงหลายช่วงเวลาที่

เสียงรองเท้ากระทบกับพื้นหินเย็นของโถงกลางปราสาทเป็นจังหวะเนิบนาบ ออสตินก้าวลงมาจากชั้นสองด้วยสีหน้าที่บ่งบอกถึงความเหนื่อยอ่อน แม้จะพยายามแต่งกายให้เรียบร้อยด้วยเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีขาวสะอาด กับกางเกงขายาวเรียบหรูตามแบบฉบับของแขกผู้สูงศักดิ์ในปราสาท แต่วงตาคล้ำจาง ๆ ใต้ดวงตาและท่วงท่าที่แฝงความระโหยและรอยแดงที่ซอกคอและลำตัวก็ไม่อาจหลอกใครได้เลยว่าเขาเพิ่งผ่านค่ำคืนที่ “หนักหน่วง” มาอีกคืนหนึ่ง เอ็ดเวิร์ด ชายหนุ่มเจ้าของดวงตาเจ้าเล่ห์และกำลังมหาศาล เขาออกไปล่าสัตว์ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง พร้อมกับเหล่าอัศวินผู้ติดตามประจำตัว ปล่อยให้ออสตินนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงที่ยับยู่ยี่และชื้นแฉะไปด้วยหลักฐานแห่งศึกรักเมื่อคืน เขาเพิ่งได้นอนเอาเมื่อยามสาย หลังจาก “การรบ” ครั้งสุดท้ายจบลง และเจ้าตัวจอมเอาแต่ใจก็กระซิบคำว่า ‘นอนเถอะ คนงามของข้า…ข้าจะกลับมาสายๆ’ เอ็ดเวิร์ดพลางจูบหน้าผากเขาเหมือนอะไรๆ ไม่ได้เกิดขึ้น ออสตินนึกถึงคำของเขาแล้วถอนหายใจยาวๆ “นอนไม่พอ…ร่างก็แทบจะไม่มีชิ้นดี แล้วแบบนี้ข้าจะมีแรงไปถือดาบกับเหล่าอัศวินได้อย่างไร…” ออสตินพึมพำกับตัวเอง ขณะเดินผ่านห้องโถงใหญ่ มือบางยกขึ้นเสยผมอย่างล

“อ๊ะ…อ่า…ได้โปรด…ใส่เข้ามาในตัวข้า…ตอนนี้เลย…ฮือ…อื้ม…” ออสตินร้องครางกระเส่าแผ่วเบา เอ็ดเวิร์ดเผยรอยยิ้ม จับสะโพกออสตินลงมาในน้ำเพียงครึ่งตัว แล้วสอดดุ้นเข้าไปในร่องก้น“อ๊ะ…อ๊ะ…ฮื้อ…อึก…อ๊า!” ออสตินคราวหอบกระเส่าโทนต่ำด้วยความหวาดเสียว ทั้งดุ้นและน้ำซัดเข้ามาในร่องก้น“เจ้าอยากได้อะไรอีกหรือไม่ บอกข้าสิ ข้าจะบำเรอเจ้าให้ถูกใจ” เอ็ดเวิร์ดเอ่ยบอกออสตินด้วยน้ำเสียงโทนต่ำแผ่วเบาเหมือนหมาป่ากำลังหลอกล่อกวางน้อยให้เข้าถ้ำ มือหนาจับสะโพกของออสตินกระแทกดุ้นตอกย้ำหนักๆ“อื้อ…อื้อ…อ๊ะ…อ๊ะ…อ๊ะ…อ๊า!” ออสตินร้องครางหอบกระเส่าแทบขาดใจด้วยวามซาบซ่าน ดุ้นที่ใหญ่และยาวกระทุ้งใส่ไม่หยุด ทั้งที่มันยังไม่แข็งตัวด้วยซ้ำ“ใส่แค่นี้พอหรือไม่ ตอบข้าสิ” เอ็ดเวิร์ดถามออสตินด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอีกครั้ง แล้วกเมลงจูบริมฝีปากที่ร้องครางกระเส่าอย่างต่อเนื่อง“อื้ม…อุ๊บ…อื้อ…ใส่เข้ามาให้หมดเลยสิ” ออสตินพูดด้วยน้ำเสียงหอบกระเส่าโทนต่ำ เอ็ดเวิร์ดไม่รอช้ากระแทกใส่เข้าสุดดุ้นในทันที อีกทั้งดุ้นของแข็งเป็นไตอีกด้วย ข้างในที่เสียสีดุ้นของเขามันยิ่งเสียวสะท้านไปทั้งเรือนร่าง เรียวขาจิกเกร็ง ไม่ต่างกับมือเรียวที่จิกเกร็งบน