บททั้งหมดของ เกิดใหม่มาอยู่ในร่างชายสติไม่ดี ยุค 70: บทที่ 41 - บทที่ 50

41          ความจริงอันแสนเจ็บปวดซึ่งเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจของเขา หากซินอี้รู้เรื่องนี้เธอจะคิดอย่างไร ซงซงเกรงว่าเธออาจจะรังเกียจเขาไปเลยก็ได้ ต้าหนิงที่ได้รับรู้ถึงเรื่องอดีตของเขานั้นก็ไม่ได้รังเกียจอะไร เพราะมันเป็นแค่อดีต ซงซงเองก็คิดไม่ต่างจากเธอ แต่ทว่า คนเรามีความคิดไม่เหมือนกันด้วยสิ          “คิดมากเกินไปหรือเปล่านะเรา”          หลังจากพูดคุยกับต้าหนิงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ช่วงเวลานี้ก็เป็นช่วงเวลากลางคืน งานเทศกาลมันก็จะครึกครื้นมากกว่าช่วงเวลากลางวัน แล้วเพื่อให้กลับมาเป็นปกติ ซงซงจึงใช้เวลาเดินชมงานเทศกาลและการแสดงบนเวทีเพื่อปรับอารมณ์และความรู้สึกของตนเอง          ซงซงเดินมาตามเส้นทางที่มีร้านค้าตั้งอยู่หลายร้านตรงไปยังเวทีเพื่อดูการแสดงโชว์ที่จัดขึ้นในช่วงงานเทศกาล มีการแสดงโชว์หลายชุดด้วยกัน มีผู้คนมากมายหลายหน้าหลายตาเข้ามาดูการแส

43          เข้าสู่วันที่ 6 ของงานเทศกาล ชาวบ้านจากต่างแดนเดินทางกันเข้ามาในเมืองเฉงซันเพื่อมางานเทศกาลเป็นจำนวนมาก มากกว่าวันแรกที่เข้ามาจนแทบจะไม่มีพื้นที่ให้เดินสวนกันไปมา แล้วสิ่งที่ต้องระวังเป็นพิเศษก็คือพวกลักเล็กขโมยน้อยที่แฝงตัวอยู่ในกลุ่มชาวบ้าน คนพวกนี้มีอยู่ทุกที่ ซงซงกำชับให้ลูกจ้างหญิงสาวทั้งสองคนระวังคนพวกนี้ด้วย หากจับคนพวกนี้ได้ก็สั่งสอนพวกมันได้เลย ไม่ต้องยั้งมือ          “คนเยอะมากเลยนะคะ”          “นั่นสิ เห็นแล้วตาฉันลายไปหมด”          สองสาวพูดคุยกันอย่างสนิทใจกัน ทั้งที่เมื่อก่อนยังรู้สึกไม่ค่อยดีที่ซินหยานเข้ามาทำงานด้วย แต่อย่างว่าแหละ อยู่ด้วยกันมันก็ต้องมีการปรับตัวกันบ้าง จะให้เป็นตัวประหลาดในสายตาคนอื่นได้อย่างไรกัน          ถึงวันนี้คนจะเยอะกว่าวันที่ผ่า

45          ค่ำคืนยังอีกยาวไกลที่มาพร้อมบรรยากาศเย็นสบายรอบตัวซึ่งอยู่บริเวณฟาร์มหน้าบ้านของซงซงนายจ้างที่มีอายุน้อยที่สุดตั้งแต่ที่เคยมีมา แล้ววันนี้ก็เป็นงานฉลองเล็กมินิเพื่อเป็นการขอบคุณผู้ที่ช่วยเหลือเขามาตั้งแต่ซงซงคนเก่าและขอบคุณลูกจ้างที่ทำให้จากสวนธรรมดากลายมาเป็นฟาร์มขนาดใหญ่พื้นที่ 10 ไร่ ด้วยแรงกายแรงใจของพวกเขา          ที่นี่ไม่มีเวทีกลางเหมือนงานเทศกาลในเมืองเฉงซัน แต่สามารถให้ทุกคนเงียบและรับฟังในที่สิ่งซงซงจะพูดต่อจากนี้ได้อย่างเป็นกันเอง          “ผมต้องขอบคุณทุกคนมากเลยนะครับที่มาร่วมงานฉลองที่ผมจัดครั้งนี้ สำหรับที่ผ่านมา สิ่งที่ผมได้กระทำลงไปมันอาจจะเป็นเรื่องที่ไม่ดี ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ ผมขอโทษ ผมไม่ต้องการให้ใครมาให้อภัยผม เพียงเพราะผมเป็นคนสติไม่ดีในตอนนั้น แต่ตอนนี้ผมเปลี่ยนไป ผมเปลี่ยนชีวิตอันโหดร้ายของผมจากหน้ามือเป็นหลังมือ ผมทำมาหากินอย่างสุจริต มีลูกจ้างที่คอยช่วยเหลือและให

47          หลังจากงานเทศกาลจบลง ชาวบ้านในเมืองเฉงซันก็ช่วยกันเก็บกวาดพื้นที่ให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่ก็มีน้อยคนนักที่จะเก็บกวาดพื้นที่ทันที เพราะว่าส่วนใหญ่ทุกคนยังคงหมดสภาพเหน็ดเหนื่อยกันมาตลอดตั้งแต่เมื่อวาน แล้วก็ชาวบ้านที่ดื่มเหล้าก็ยังไม่ตื่นกันด้วย ส่วนทางด้านฟาร์มของซงซง หญิงสาวทั้งสองและเด็กหนุ่มซึ่งมีอยู่คนเดียวต่างก็ช่วยกันเก็บกวาดพื้นที่หน้าบ้านให้สะอาดจนกลับมาเป็นเหมือนเดิมโดยใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่นัก          เมื่อวานตอนที่ซงซงนั่งดูดอกไม้ไฟกับซินอี้แล้วหลังจากนั้นก็กลับมานอนพักผ่อนที่ร้านขายของของตนเอง ไม่ได้กลับไปยังฟาร์ม เขาก็เลยไม่รู้ว่าทางนั้นเป็นอย่างไร แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขาเป็นห่วงมากขนาดนั้น เพราะว่ายังมีลูกจ้างคอยช่วยเหลือกันอยู่นั่นแหละ แล้วก็ยังมีลุงจางหมิ่นอีกด้วย คงไม่มีปัญหาอะไร          หลังจากที่ตื่นขึ้นมาแต่เช้าซงซงก็มานั่งนับเงินที่โต๊ะภายในร้านก่อนร้านจะเปิด &nb

49          หลังจากได้รับจดหมายจากสมาคมพ่อค้าวันนี้ก็มาถึงตามเวลาที่กำหนด 1 สัปดาห์ ผู้อาวุโสสมาคมพ่อค้าและคนของพวกเขาก็ได้มาถึงฟาร์มของซงซงเป็นที่เรียบร้อย แน่นอนว่าถังเองก็มาด้วยเช่นกัน          “สวัสดีครับลุงหานและทุกคน ที่นี่ก็คือฟาร์มของผมครับ”          กล่าวทักทายและนำแนะตัวกันไปเรียบร้อยซงซงก็ได้พาพวกเขาเข้าฟาร์มเพื่อไปดูการเกษตรแบบผสามผสานและก็ตัวเด่นในฟาร์มก็คือแตงโมสายน้ำผึ้งที่ซงซงปลูกมันขึ้นมากับมือ ทุกคนให้ความสนใจมันเป็นอย่างมากจนต้องเอาสมุดดินสอขึ้นมาจดรายละเอียดการเพาะปลูกที่ซงซงอธิบายให้ฟัง วันนี้ทั้งวันของเขาคงต้องอธิบายวิธีการและขั้นตอนการเพาะปลูกทั้งหมดให้พวกเขารับฟังได้ความรู้กันไปนั่นแหละ แต่ก็ไม่ใช่จะเป็นซงซงคนเดียวหรอกนะ พวกลูกจ้างเองก็ต้องบอกรายละเอียดและอธิบายในส่วนที่รับผิดชอบเช่นเดียวกัน          ใช้เวลาอยู่ครึ่งวัน ใน