บททั้งหมดของ เกิดใหม่มาอยู่ในร่างชายสติไม่ดี ยุค 70: บทที่ 21 - บทที่ 30

22          ห้องสี่เหลี่ยมพอให้คนเข้าไปได้เพียงแค่คนเดียว มันเป็นห้องที่มีเตียงเก่าผุพังที่มีเด็กหนุ่มนอนอยู่เป็นประจำทุกวัน ทุกวันเขาจะออกไปทำงานตั้งแต่เช้ามืดกลับเข้ามาอีกครั้งในช่วงกลางคืนแล้วกลับเข้าไปยังห้องของตนเองด้วยความรู้สึกกังวลใจตลอดเวลาว่าจะถูกคนเป็นพ่อเป็นแม่ทำร้ายเขาอีกหากไม่ให้เงินแก่พวกเขา ซึ่งเงินที่ได้มานั้นก็เป็นค่าแรงที่เด็กหนุ่มออกไปรับจ้างทำงาน เงินที่ได้มาจากการทำงานเขาไม่เคยได้ใช้เลยสักหยวนเดียว เขาจะต้องเอาเงินให้พ่อแม่เพื่อให้พวกเขาสนองความต้องการใช้เงินซื้อสุราร่ำรวยดื่มทุกวันโดยที่เงินเหล่านี้พวกเขาไม่คิดที่จะซื้อกับข้าวอย่างอื่นมาให้คนเป็นลูกของตนเองได้กินอิ่มเลยตั้งแต่เริ่มจำความ เด็กหนุ่มไม่เคยได้รับความรักจากพ่อแม่ตนเองตั้งแต่ตอนนั้นมา เขาต้องอดทนอดกลั้นกลืนน้ำตามาตลอดจนมาถึงวันเวลาปัจจุบัน ใช่แล้ว นี่เป็นชีวิตของเด็กหนุ่มที่มีชื่อว่าหยวน กงล้อวงเวียนแห่งโชคชะตานี้เขาไม่สามารถหลุดพ้นจากมันหนีรอดออกไปได้          ฝีเท้าอันอ่อนแรงเ

24          หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นหยวนก็ได้มาอาศัยอยู่บ้านซงซงเป็นเวลา 1 สัปดาห์ หยวนที่หนีออกจากบ้านมาจนถึงตอนนี้ก็ไม่มีใครออกตามหา โดยเฉพาะพ่อแม่ของเขาดูจะไม่สนใจอะไรเลย นั่นทำให้หยวนเข้าใจแล้วว่าพวกเขาไม่ต้องการคนอย่างหยวน ซงซงเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกันแต่จะให้พูดออกมามันก็คงจะทำไม่ได้ ถึงแม้หยวนจะหนีออกจากบ้านมาหลายวันแต่เขาก็ยังมีความรู้สึกเสียใจและตัดขาดครอบครัวไปเลยยังไม่ได้ มีเพียงเวลาเท่านั้นที่จะทำให้หยวนมีความรู้สึกที่ดีขึ้นมา          ตั้งแต่เช้ามืดซงซงและหยวนเดินทางเข้าไปยังเมืองเฉงซันเพื่อที่จะไปดูตึกเช่าเอาไว้สำหรับเปิดร้านขายไข่ไก่ตามที่ซงซงคิดเอาไว้ตั้งแต่เนิ่นนานมาแล้ว วันนี้มันก็ได้เวลาอันสมควรแล้วที่จะสร้างธุรกิจขายไข่          เมืองเฉงซันมีตึกเช่าอยู่หลายพื้นที่ด้วยกัน ส่วนใหญ่จะเป็นตึกเช่าที่ไม่ใช่ทำเลสำหรับตั้งหน้าร้านขายของ การจะหาตึกเช่าที่อยู่ติดกับตลาดสดหรืออยู่ใจกลางเมืองนั้นแทบเป็

26          หลังจากซงซงเข้ามาช่วยหยวนเอาไว้ทุกอย่างก็ดูเปลี่ยนไปหมด ทำให้สถานการณ์แย่ลงเข้าไปอีก แต่ทำไงได้ คนอย่างซงซงที่เห็นลูกจ้างตนเองถูกทำร้าย มีเหรอที่เขาจะไม่เข้าไปช่วย          ต้าหนิงและซินอี้ที่ตามมาทีหลังก็ได้เห็นสภาพของเด็กหนุ่มสะบักสะบอมล้มลงอยู่ข้างหลังซงซง พวกเธอก็เข้าไปช่วยหยวนเอาไว้แล้วพาหยวนออกจากที่เกิดเหตุทันที          “คุณต้าหนิง คุณซินอี้ ฝากดูหยวนด้วยนะครับ”          “เข้าใจแล้วค่ะ”          ซินอี้ตอบรับก่อนจะพาตัวหยวนออกห่างจากซงซงเพื่อไปอยู่ในที่ปลอดภัย แต่ทว่า หยวนปฏิเสธหญิงสาวทั้งสองคนก่อนจะพูดขึ้น          “พี่ซงซง หยวนขออยู่ตรงนี้ได้ไหมครับ”       

28          “ฉันปรึกษาลูกจ้างทุกคนแล้ว ฉันรับเธอเข้าทำงานแต่เริ่มเป็นวันพรุ่งนี้นะ”          “เข้าใจแล้ว ขอบคุณนะที่รับฉันเข้าทำงาน”          เมื่อรู้ว่าตนเองได้งานทำ ซินหยานก็ดีใจหุบยิ้มเอาไว้ไม่ให้ใครเห็นและไม่ยอมสบตาอีกด้วย ซงซงที่กำลังจะได้เป็นนายจ้างของเธอก็ดูออกได้ทันที เวลาที่ซินหยานรู้สึกดีขึ้นมานั้นเธอมักจะมีลักษณะเช่นนี้ ซึ่งดูออกได้ง่ายเลยว่าตัวเธอนั้นกำลังดีใจอยู่          (ต่อให้เธอร้ายแค่ไหนก็ตาม แต่สุดท้ายเธอเองก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่งสินะ)          หลังจากตกลงรับซินหยานเข้าทำงานเป็นที่เรียบร้อย พวกลูกจ้างก็แยกย้ายกันไปทำงานของตนเอง ซินหยานที่กำลังจะเดินกลับบ้านของตนก็ได้ถูกซงซงเรียกเอาไว้ก่อนถามเธอคร่าวๆ ว่าทำอะไรเป็นบ้าง เธอบอกว่าทำไร่ทำสวนไม่เป็นแต่ทำงานบ้านและทำอาหารเ

30          ซงซงเดินทางกลับมาบ้านพร้อมหมูป่าดำตัวใหญ่ด้วยความรู้สึกช่วยไม่ได้ ก็ในเมื่อมันอยากมาด้วยก็ต้องปล่อยอิสระให้มันไป หากเกิดเรื่องที่มันไปทำร้ายลูกจ้างหรือชาวบ้าน ซงซงก็คงจะต้องจัดการมันทันทีโดยไม่มีความลังเล เพราะสิ่งที่สำคัญก็คือชีวิต แล้วที่มาพร้อมกับหมูป่าดำตัวนี้ก็ได้ทำให้ลูกจ้างและช่างซ่อมแซมหลังคารั่วซึมที่พักกินข้าวเที่ยงอยู่นั้นต่างก็ตกใจไม่น้อย แต่ก็ไม่ได้ตื่นตระหนกกัน          “นายจ้างครับ ไปเอาหมูป่าดำมาจากไหนครับ”          “ผมไปเก็บของป่าแล้วเจอมันน่ะ แล้วมันก็เดินตามผมมาอย่างที่เห็นนี่แหละ ถ้ายังไงผมฝากเหวินดูแลมันด้วยนะครับ”          “ได้ครับนายจ้าง”          แม้จะรู้สึกกลัวมันอยู่บ้าง แต่ในเมื่อรับคำสั่งมาจากนายจ้างโดยตรง เหวินก็ไม่สามารถปฏิเสธคำส