บททั้งหมดของ เกิดใหม่มาอยู่ในร่างชายสติไม่ดี ยุค 70: บทที่ 31 - บทที่ 40

31          วันนี้เป็นวันดีที่จะได้ที่ดินเพิ่มมาอีก 5 ไร่ เป็นที่ดินของลุงหนิงเทียนที่ซงซงอยากได้มาเป็นของตนเองเพื่อทำการเกษตรแบบผสมผสาน วันนี้ก็เลยมาทำสัญญาขอซื้อขายที่ดินที่เหลือทั้งหมดด้วยจำนวนเงินทั้งสิ้น 4,000 หยวน รวมกับที่ดินที่มีอยู่ก็จะกลายเป็น 10 ไร่ พอดี หลังจากนี้พวกลูกจ้างก็คงจะต้องเหนื่อยกันอีกแล้วสินะ แต่ก็ไม่มีบ่นออกมาให้ได้ยินว่าทำงานเหนื่อย อาจเป็นเพราะได้ค่าจ้างพิเศษเพิ่มก็เลยตั้งใจทำงานอย่างขยันขันแข็ง          ช่วงเช้าของทุกวัน ลูกจ้างทุกคนจะต้องเข้ามาช่วยกันในการขายวัตถุดิบบริเวณหน้าบ้านของซงซง จะมีชาวบ้านและพวกพ่อค้าแม่ค้าเข้ามาจับจ่ายซื้อกันตลอด ใครมาก่อนได้ก่อน เพราะซงซงขายถูกกว่าราคากลางตามตลาด อย่างว่าแหละนะ ของถูกใครจะไม่สนใจกันล่ะ          ตั้งแต่ซินหยานเข้ามาทำงาน ทำให้ชาวบ้านและพวกพ่อค้าแม่ค้าที่เข้ามาซื้อวัตถุดิบต่างก็กลายเป็นคนมีระเบียบเรียบร้อยขณะที่กำลังซื้อวัตถุดิบกัน เวลาเข

33          “ได้ผลเกินคาด ไม่คิดว่ามันจะโตเร็วขนาดนี้”          เมล็ดแตงโมพันธุ์สายน้ำผึ้งที่ซงซงลงมือเพาะปลูกเมื่อวานเกิดผลขึ้นมาให้ได้เห็น แม้ขนาดของมันจะเท่าลูกซาลาเปาแต่มันก็ได้ผลดีอย่างที่เห็น มันเติบโตอย่างรวดเร็วจนไม่อยากเชื่อในสายตา เพราะนอกจากผักที่ตนเองปลูกแล้วโตเร็วก็มีแตงโมนี่แหละที่เติบโตอย่างรวดเร็ว ไม่ว่าซงซงจะปลูกอะไรหรือเลี้ยงอะไรก็ตามมันก็จะเติบโตอย่างรวดเร็วจนเป็นเรื่องแปลกประหลาด แต่นั่นก็เป็นเรื่องดีสำหรับซงซง เพราะผลผลิตที่ได้มาจะต้องเอาไปขายเพื่อแลกเปลี่ยนเป็นเงินแล้วเอาเงินมาจ่ายค่าจ้างลูกจ้างของเขาทุกวันไม่ขาดตกบกพร่อง          วันนี้ทั้งวันซงซงไม่มีอะไรอันจะทำ เขาก็เลยคิดอยู่ว่าจะทำอะไรดีในระหว่างที่กำลังนั่งให้อาหารหมูป่าดำ          หมูป่าดำที่เจอมันโดยบังเอิญกลายเป็นสัตว์เลี้ยงประจำบ้านซงซงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่ท

35          ภาพเบื้องหน้าที่เห็นอยู่ ณ ตอนนี้ มันคือเทศกาลในเมืองเฉงซันประจำปี แล้ววันนี้ท่านเจ้าเมืองก็กล่าวเปิดงานบนเวทีซึ่งตั้งอยู่บริเวณใจกลางเมือง ในการกล่าวเปิดงานเทศกาลซงซงเองก็ยืนดูอยู่ด้วย แล้วที่ยืนอยู่บริเวณเวทีส่วนใหญ่จะเป็นพ่อค้าแม่ค้าต่างถิ่นที่เข้ามาขายของในเมืองที่มายืนดูการกล่าวเปิดงานของท่านเจ้าเมืองเพื่อเป็นการขอบคุณที่ให้คนต่างถิ่นเข้ามาขายของ แล้วปีนี้ก็เป็นปีแรกที่ให้คนนอกเข้ามาขายของกัน เท่ากับเป็นการเปิดโลกกว้างเพื่อที่จะให้ชาวบ้านในเมืองเฉงซันรู้ว่าชาวบ้านต่างถิ่นนำสินค้าและวัตถุดิบแปลกใหม่มาตั้งร้านขายของ          เท่าที่ดูแล้วก็มีวัตถุดิบหน้าตาแปลกประหลาดตั้งขายอยู่เหมือนกัน อย่างเช่น ตัวเงินตัวทอง ตะพาบน้ำ สัตว์พวกนี้ไม่รู้จะเอาไปทำอะไรดี ทำอาหารเหรอ คิดดูแล้วไม่น่ากินเลยสักนิด แถมยังดูน่าสงสารอีกต่างหาก ไม่อยากให้น้องกลายเป็นอาหารเลย ซงซงตัดสินใจซื้อตัวเงินตัวทองและตะพาบน้ำทั้งหมดเพื่อจะเอาไปปล่อยบริเวณริมแม่น้ำแถวบ้าน น้องจะได้เป็นอ

37          งานเทศกาลถูกจัดขึ้นเป็นวันที่สาม หลังจากวันนี้จนไปถึงวันสุดท้ายจะมีการแสดงโชว์จากต่างแดนและชาวบ้านในเมืองบนเวทีกลางเมือง แต่ช่วงกลางวันจะไม่มีการแสดงโชว์แต่อย่างใด มีเพียงช่วงเวลากลางคืนเท่านั้น          ความกังวลของซงซงที่ว่ามันจะต้องเกิดอะไรบางอย่างได้ทำให้เขาเดินทางมาที่สมาคมพ่อค้าซึ่งอยู่ไม่ไกลจากย่านคนรวยสักเท่าไหร่          “ที่นี่น่ะเหรอ”          เบื้องหน้าของซงซงเป็นตึกไม้เก่าขนาดใหญ่ กินพื้นที่โดยรอบไปหลายตารางเมตร ซึ่งตึกแห่งนี้เป็นตึกของสมาคมพ่อค้าที่ตั้งอยู่          “ดูไม่น่าจะมีอะไร แค่ตึกเก่าธรรมดา”          ซงซงถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาก่อนจะเดินทางกลับ       &nb

39          หลังจากซงซงเดินทางกลับ พวกสมาคมพ่อค้าที่อยู่ในห้องของตึกสมาคมยังต้องพูดคุยกันในเรื่องงานเทศกาลและการพัฒนาด้านการเกษตร ลุงหานที่เป็นผู้เชิญชวนให้ซงซงเข้ามาพูดคุยในวันนี้ยังมีอีกเรื่องที่อยากถามพวกลุงทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนี้          “คิดว่าซงซงเหมาะสมที่จะเข้ามารับช่วงต่อจากพวกเราไหมครับ”          ลุงหานถามพวกลุงทุกคนในเรื่องความเหมาะสมว่าซงซงสามารถรับช่วงต่อและทำงานในฐานะสมาคมพ่อค้าได้หรือไม่ แล้วลุงหานก็เป็นคนที่อายุน้อยที่สุดก็เลยให้สิทธิ์พวกลุงทั้งสี่คนเป็นคนตอบคำถาม          “ผมขอเริ่มจากลุงเจียงเป็นคนแรก”          ลุงเจียงใช้ความคิดพร้อมกับเอามือไปลูบเคราตนเองก่อนที่จะตอบคำถามนั้น          “เขาดูยังเด็ก เป็นคน