Todos los capítulos de เปลี่ยนชะตาคืนวาสนา: Capítulo 91 - Capítulo 100

เรือนหน้าของจวนตระกูลฟู่ ต้อนรับแขกผู้ชายที่มาร่วมงาน ไม่ได้ไปปะปนกับแขกสตรีที่ทำพิธีอยู่ภายใน เซียวอวี้หยวนเข้าไปส่งของขวัญให้คุณหนูห้าตามพิธี เขาได้สบตากับฟู่เสียนเย่ว์เพียงครู่ก็โดนฟู่อวิ๋นชิงพาออกมาเรือนหน้าเสียก่อนเว่ยไท่หยาง นั่งนิ่งขรึมยังไม่มีคนกล้าเข้าใกล้เขาเหมือนเดิม เซียวอวี้หยวนจึงส่งยิ้มและเข้าไปนั่งเป็นเพื่อนของอีกฝ่าย เพราะถึงอย่างไรได้ด้วยฐานะของคนผู้นี้เขาจึงจะต้องทำดีกับคนผู้นี้สักหน่อย“วันนี้ ท่านก็ไม่ต้องนั่งรถม้ากลับหนานไฮ่หรอก ไปพักที่จวนของข้า” เว่ยไท่หยางพูดด้วยเสียงราบเรียบ“ข้าก็ตั้งใจอย่างนั้นอยู่แล้ว ยามนี้กำลังหาซื้อเรือนในเมืองหลินจือเอาไว้สักหลัง แต่ยังหาที่ถูกใจไม่ได้ ที่ถูกใจก็ไม่มีคนยอมขาย”“ซื้อข้างจวนข้า” เสียงเรียบพูดเหมือนสั่ง“แม่ทัพเว่ยผู้ยิ่งใหญ่ ข้างจวนท่านที่แถวนั้นมีแต่คนใหญ่คนโต ใช่ว่าข้าอยากซื้อแล้วเขาจะอยากขาย ถึงอยากขายก็ไม่แน่จะกล้าขาย” เซียวอวี้หยวนอมยิ้ม พลางอธิบายให้อีกฝ่ายเข้าใจอย่างใจเย็น พื้นที่แถวนั้นส่วนใหญ่เป็นของขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่ฮ่องเต้ประทานจวนให้ ยกเว้นฮ่องเต้ทำโทษยึดทรัพย์คนเหล่านั้นก็คงอยู่ไปจนตายไม่มีใครกล้าขายทรั

ฟู่เสียนเย่ว์ ช่วงนี้เหน็ดเหนื่อยกับการช่วยฟู่ซานหลางและตู้ซิวซยา ผู้เป็นบิดาและมารดของนางจัดเตรียมการแต่งงานให้เว่ยไท่หยางและฟู่เสียนหยา เนื่องจากเว่ยไท่หยางมาอยู่แคว้นฉี ไม่มีญาติพี่น้อง การจัดงานมงคลต้องมีผู้อาวุโสในบ้านเดิมทีฟู่เสียนเย่ว์อยากช่วยพี่ชายจึงปรึกษากับเว่ยไท่หยางว่า นางจะไปขอให้ท่านลุงใหญ่จวนจงอู่โหวมาเป็นผู้อาวุโสให้กับเขา แต่เว่ยไท่หยางกับปฏิเสธ และไปหาฟู่ซานหลางกับตู้ซิวซยาด้วยตัวเขาเอง บอกกับสามีภรรยาคู่นี้ว่า“ข้าเป็นพี่ชายบุญธรรมของฟู่เสียนเย่ว์ ดังนั้นพวกท่านก็ถือได้ว่าเป็นผู้อาวุโสของบ้านข้าแล้ว งานมงคลครั้งนี้ ข้าต้องรบกวนผู้อาวุโสทั้งสองท่านช่วยจัดการ”ฟู่ซานหลางดีใจและภูมิใจยิ่ง รีบรับปากอีกฝ่ายทันที ตู้ซิวซยา อมยิ้มรับปากเช่นกัน แต่กลับคิดภายในใจว่าหากข้ามีลูกชายอายุขนาดนี้ ข้าคงต้องคลอดบุตรตอนอายุ 7ขวบแล้ว… เมื่อบิดามารดา รับเป็นผู้อาวุโสฝ่ายเจ้าบ่าวดังนั้น ฟู่เสียนเย่ว์จึงอาศัยว่ามาช่วยเหลือบิดามารดา จึงสามารถลงแรงในการจัดงานครั้งนี้ได้อย่างเต็มที่ยามเช้าหลังจากกินอาหารเช้ากับฮูหยินผู้เฒ่าเสร็จ จึงรีบไปหาบิดและมารดาที่เรือนสาม เพื่อเดินทางไปจัดเตรียมงา

ฟู่เสียนเย่ว์ถูกผิงมามาปลุกลุกขึ้นมาด้วยความลำบาก เหลียนฮวาและเถาฮวารีบช่วยกันปรนนิบัติฟู่เสียนเย่ว์อย่างคุ้นเคย เมื่อใส่ชุดนั่งทำผมเสร็จผิงมามาก็ลงมือแต่งหน้าอ่อนๆ ให้ฟู่เสียนเย่ว์ ทำใบหน้างดงามของฟู่เสียนเย่ว์มีเสน่ห์น่ารักสดใสมากขึ้น จนเหลียนฮวาหลุดปากเอ่ยชมอย่างภูมิใจ“วันนี้คุณหนูหกงดงามมากเจ้าค่ะ” เหลียนฮวาเมื่อรู้ตัวว่าตนหลุดปากพูดโดยไม่รู้ตัว จึงก้มหน้าหลุบตาอย่างขัดเขิน ส่วนเถาฮวาใช้มือปิดปากกลั้นหัวเราะขำสหายของตนอยู่ด้านข้างยามนี้ฟู่เสียนเย่ว์สดชื่นขึ้นบ้างแล้ว มองกระจกเบื้องหน้าตน เห็นผิงมามาแต่งหน้าให้นางเพียงเล็กน้อยแต่สามารถดึงจุดเด่นของดวงตาที่งามของนางออกมาได้จึงเอ่ยชมอย่างจริงใจ“ผิงมามาแต่งหน้าเก่งจัง เพียงลงมือเพียงครู่ก็ทำให้ข้าดูงดงามมากขึ้นถึงเพียงนี้” พลางมองกระจกอย่างชอบใจผิงมามาได้ยินคำชมของฟู่เสียน้ย่ว์ จึงอมยิ้มและเอ่ยเย้าเสียงเบาว่า“คุณหนูกำลังชมข้าว่าเก่ง หรือชมตัวเองว่างามกันเจ้าคะ หากผู้อื่นมาได้ยินคงคิดว่า คุณหนูของข้าช่างไม่ธรรมดา พูดจาชมว่าตนเองงดงามได้อย่างเคยปาก พวกบ่าวข้างกายยิ่งไม่ธรรมดาชมเจ้านายตัวเองได้อย่างไม่ขัดเขิน” เมื่อผิงมามากล่าวจบเสี

ยามบ่ายเว่ยไท่หยางจึงลุกขึ้นมาล้างตัวง่ายๆ เปลี่ยนชุดใหม่โดยมีภรรยาคอยช่วยเหลือ ตลอดชีวิตในวัยหนุ่มเขาผ่านสตรีมาแล้วหลายคน ผ่านเรื่องเหล่านี้มาแล้วหลายครั้ง แต่เขาไม่เคยปล่อยกายปล่อยใจเต็มที่เหมือนคืนเข้าหอเช่นนี้มาก่อน แม้เมื่อตื่นมายามเช้าเขาจะรู้สึกอ่อนแรงไปบ้างแต่เขารู้สึกมีความสุขมาก ยามนี้เมื่อกินอาหารโดยมีฟู่เสียนหยาคอยปรนนิบัติอย่างเอาใจใส่ เขารู้สึกกระชุ่มกระชวยเรี่ยวแรงเหมือนจะมีมากขึ้น ความเหน็ดเหนื่อยตลอดชีวิตที่ผ่านมาเหมือนจะสลายจางหายไปหมด“ท่านพี่ เสียนหยาต้องไปช่วยเสี่ยวเว่ยทำบัญชี จดบันทึกของขวัญที่ห้องหนังสือนะเจ้าคะ หรือท่านพี่จะให้เสียนหยาไปใช้ห้องไหนได้ขอให้ท่านบอกมา” ฟู่เสียนหยาเอ่ยถาม อีกไม่นานเว่ยไท่หยางต้องพานางไปเมืองจงกั๋ว ดังนั้นของขวัญแต่งงานเหล่านี้นางต้องรีบจัดการจดบันทึกให้เสร็จเรียบร้อยโดยเร็ว“ห้องหนังสือ คงไม่สะดวกให้เจ้าไปใช้ ช่วงนี้เซียวอวี้หยวนมาพักอยู่ที่จวนแม่ทัพ เขามักไปใช้เรือนห้องหนังสือของข้า เจ้าก็เลือกเรือนที่ว่างอยู่สักหลัง จัดเป็นเรือนของเจ้าไว้ใช้ส่วนตัวในยามกลางวัน เลือกตกแต่งเป็นห้องหนังสือส่วนตัวของเจ้าได้เลย”เว่ยไท่หยาง เดินไปเปิดต

เว่ยไท่หยางนั่งพูดคุยกับฟู่ซานหลางและบรรดาหลานเขยของจวนตระกูลฟู่อย่างคุ้นเคย เขาชอบอยู่กับคนกลุ่มนี้เพราะพวกเขามีแนวคิดทางการทหารคล้ายคลึงกัน เมื่อพูดคุยกันอยู่ได้ไม่นานก็มีบ่าวมาแจ้งกับเขาว่านายท่านรองต้องการพูดคุยกับเขาด้วยเป็นการส่วนตัว เว่ยไท่หยางจึงขอปลีกตัวแยกจากทุกคนและติดตามบ่าวรับใช้พาเขาไปพบนายท่านรองฟู่อีหลางที่เรือนรองณ.เรือนรองฟู่อีหลางนั่งรอพบเว่ยไท่หยาง อยู่ที่สวนหินด้านหลังเรือน แม้อากาศภายนอกจะเย็นจัดแต่สวนหินของเรือนรองกลับใช้วิธีการจุดถ่านไม้ไว้ในหินหลายก้อนเพื่อสร้างความอบอุ่นให้ภายในสวนหิน น้ำที่เย็นจัดเมื่อได้รับความร้อนจากก้อนหินก็ระเหยกลายเป็นไอน้ำ ทำให้อากาศมีไอละอองน้ำสีขาวไหลวนอยู่ในอากาศทำให้สวนหินสวยงามเหมือนภาพฝันเว่ยไท่หยางมองภาพที่สวยงามตรงหน้าด้วยความตกตะลึงในความงดงามในคราแรก แต่หลังจากที่เขาเห็นถ่านไม้ในก้อนหินหลายลูกที่กำลังเผาไหม้อยู่ เขาพลันคิดถึงภาพทหารที่ยากลำบากอยู่ที่ชายแดน พวกเขาเหล่านั้นต้องอดทนต่อความเหน็บหนาวไม่กล้าใช้ถ่านไม้พวกนี้ เพราะต้องเก็บไว้เป็นเชื้อเพลิงในการทำอาหาร เพื่อให้พวกเขาได้กินอาหารร้อนๆ อย่างเต็มอิ่ม แต่จวนตระกูลฟู่กลับ