Todos los capítulos de เปลี่ยนชะตาคืนวาสนา: Capítulo 81 - Capítulo 90

เซียวอวี้หยวนมาถึงจวนจงอู่โหวใกล้จะยามเที่ยงแล้ว เขากำลังลังเลใจว่าจะทำหน้าหนาเข้าไปภายในจวนจงอู่โหวเลยดีหรือไม่ เพราะยามนี้ใกล้จะถึงวลากลางวันที่คนภายในจวนต้องกินอาหารกลางวันแล้ว นี่จะเหมือนว่าเขามาขออาหารผู้อื่นกินหรือไม่ เขากลัวว่าผู้อื่นจะรู้สึกรังเกียจการกระทำที่แสนจะบุ่มบ่ามของเขา เป็นเวลาเดียวกับที่ตู้หยุนมู่กำลังขี่ม้ากลับมายังจวนจงอู่โหวตามคำสั่งของตู้หลินซาน ท่านปู่ของเขาสั่งให้เขารีบขอลางานกลับจวนโดยด่วน เมื่อตู้หยุนมู่มาถึงหน้าจวนจึงมองเห็นรถม้าหรูหราที่มีสัญญาลักษณ์ของจิ้นอ๋องจอดอยู่พอดี เขาจึงแอบเผยรอยยิ้มขบขันอย่างอดไม่ได้ เขารู้เรื่องที่ท่านปู่ไปเจรจากับฮ่องเต้และจิ้นอ๋องในวังหลวงแล้ว ในยามนั้นที่ได้ฟังเขารู้สึกนับถือจิ้นอ๋องในใจที่กล้าเปิดใจและให้คำสาบานกับท่านปู่อย่างไม่เห็นแก่อำนาจ ช่างเป็นผู้ชายที่กล้าหาญที่กล้าเผชิญหน้ากับท่านปู่ของเขาแบบตรงไปตรงมา แต่ในยามนี้เขามองเห็นชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์แอบเปิดผ้าม่านและปิดผ้าม่านของรถม้า คล้ายว่ากำลังจะตัดสินใจไม่ได้ว่าจะลงมาหรือไม่ลงมาดี เจียงเฮ่านั่งถอนหายใจอยู่บนรถม้า เขาได้ยินเสียงกรีบเท้าม้าวิ่งมุ่งหน้ามาทางนี้

จวงจงอู่โหวยามนี้มีเรื่องสับสนวุ่นวาย แต่สาวใช้ก็ยังคงทำตัวเป็นระเบียบเรียบร้อย เรือนตงเปี่ยน ฟู่เสียนเหยียนป้อนข้าวต้มที่นางทำให้ฟู่เสียนโหย่วด้วยมือของนางเอง และใช้ผ้าเช็ดปากให้พี่สาวรองของตนอย่างใส่ใจ ฟู่เสียนโหย่วนั่งเอนกายพิงหัวเตียงมองใบหน้าเล็กน่าเอ็นดูของน้องสาวห้าของนางแล้วจึงอมยิ้ม “พี่สาวไม่ได้เป็นอะไรมากยังนั่งกินข้าวเองได้ เจ้ากลับดื้อรั้นจะป้อนอาหารพี่สาวให้ได้ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า เพราะปกติพี่สาวเห็นเจ้าเป็นคนว่าง่าย แต่ในยามนี้กลับดื้อรั้นใส่พี่เสียได้” ฟู่เสียนเหยียนใช้ดวงตากระจ่างใสมองพี่หญิงรองอย่างเป็นห่วง “ท่านแม่ของข้าเคยบอกว่า พี่หญิงรองชอบทำตัวเข้มแข็งคอยดูแลแต่คนอื่น ทว่าในยามตนเองเจ็บป่วย กลับไม่ชอบรบกวนให้ผู้อื่นลำบาก วันนี้ก่อนข้าจะเดินทางมากับท่านอาสะใภ้สาม ท่านแม่สั่งกำชับข้าอย่างจริงจังว่าต้องดูแลพี่หญิงรองอย่างดีห้ามตามใจพี่เป็นอันขาด” เมื่อได้ยินผู้เป็นน้องสาวพูดจบ ฟู่เสียนโหย่วจึงหัวเราะอย่างชอบใจ แล้วยกมือลูบหัวฟู่เสียนเหยียนด้วยความรู้สึกเอ็นดู ความจริงแล้วนางรักใคร่ฟู่เสียนเย่ว์มากที่สุดในบรรดาพี่สาวน้องสาว แต่นางก็รู้สึกเอ็นดูในคว

ฟู่เสียนเย่วตื่นมายามเช้าพร้อมอาการปวดระบมที่สะโพกจนต้องนอนคว่ำหน้าเปิดผ้าให้เหลียนฮวาและเถาฮวาช่วยประคบร้อนและทายาให้ด้วยความรู้สึกอับอาย แต่เถาฮวาถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ส่วนเหลียนฮวาก็รู้สึกอัดอั้นตันใจจนไม่ได้ดุเถาฮวาดังเดิม เพราะรอยช้ำสีเขียวเป็นปื้นใหญ่จนดูน่ากลัวเป็นอย่างมาก ฟู่เสียนเย่ว์ไม่ได้เห็นด้วยตาตนเอง แต่เสียงสั่นเครือในการเอ่ยบรรยายของเหลียนฮวาทำให้นางรู้ว่า สะโพกของนางคงจะดูน่ากลัวมากจริงๆ เมื่อแต่งตัวเสร็จแล้วหลีมามาที่ยืนรออยู่หน้าห้อง จึงเดินเข้ามาบอกว่าคุณหนูหกไม่ต้องเดินไปกินอาหารเช้าร่วมกับฮูหยินผู้เฒ่าแล้ว และยังหันมาบอกเหลียนฮวาว่าให้เรียกคนมาตั้งสำรับอาหารเช้าที่นี่ ฮูหยินผู้เฒ่าจะมากินอาหารเช้าที่นี่ ฟู่เสียนเย่ว์จะเอ่ยห้ามก็เห็นฮูหยินผู้เฒ่าปล่อยให้สาวใช้คนหนึ่งช่วยประคองเดินเข้ามาในห้องนี้แล้ว“ท่านย่า หลานยังเดินไหว...ท่านย่าไม่น่าจะต้องลำบากเช่นนี้เลยเจ้าค่ะ”“ลำบากอะไร เดินมาแค่ไม่กี่ก้าวเอง เมื่อก่อนในยามที่เจ้าเจ็บป่วย ย่าก็มากินข้าวในห้องนี้ร่วมกับเจ้าเป็นประจำ เจ้านี่นะ! ...” หลังจากนั้นก็เป็นคำพร่ำบ่นต่อว่าผู้เป็นหลานสาวอีกมากมาย ฟู่เส

บรรยากาศอาหารมื้อเย็นของจวนตระกูลฟู่ ครึกครื้นสมกับที่ฮูหยินใหญ่เจียงเถียนหลินลงมือจัดการด้วยตัวเอง แม้จะมีการแยกโต๊ะระหว่างชายหญิงแต่ไม่มีฉากกั้น ธรรมเนียมในยามกินอาหารไม่พูดคุยกันวันนี้ถือเป็นข้อยกเว้น เหล่าพี่ชายของฟู่เสียนเย่ว์พอดื่มสุราเข้าปากความเป็นมิตรเหมือนต่อกันจะมีมากขึ้นกว่าปกติ เพราะทุกคนพูดคุยกันอย่างจริงใจมากกว่ายามปกติอยู่หลายส่วนเว่ยไท่หยาง เขาเคยผ่านงานกินเลี้ยงสังสรรค์มามากมาย แต่ต้องยอมรับว่าจวนตระกูลฟู่จัดงานเลี้ยงได้ดีกว่าที่อื่น บนโต๊ะอาหารมีหม้อไฟร้อนๆ รสชาติจัดจ้าน และยังมีเครื่องเคียงให้กินควบคู่มากมาย คนในตระกูลฟู่มีการคีบอาหารให้กันและกันด้วยความใส่ใจ นายท่านทั้งสามคนของตระกูลฟู่ก็ไม่ถือตัวว่าเป็นผู้อาวุโสให้ความเป็นกันเองกับบรรดาลูกหลาน เหล่าผู้น้อยยกจอกไปคาราวะก็ไม่มีผู้ใดบ่ายเบี่ยง แม้แต่ฝั่งสตรีก็ยังมีสุราผลไม้ให้ดื่มพอมึนเมา ส่วนทางฝั่งบุรุษมีสุราร้อนแรงดื่มกันอย่างหนำใจเสียงสรวลเฮฮาทางฝั่งบุรุษดังขึ้นอยู่ตลอดเวลา ทางฝั่งสตรีก็ไม่น้อยหน้ามีเสียงหัวเราะครื้นเครงดังขึ้นไม่ขาดสาย เว่ยไท่หยางรู้สึกสนุกสนานเป็นอย่างยิ่ง และเมื่อว่าที่แม่ยายของตน ฮูหยินร

อีกหนึ่งสัปดาห์ตระกูลฟู่จะจัดพิธีปักปิ่นให้กับคุณหนูห้าฟู่เสียนเหยียน ซึ่งเชิญแต่แขกคนสนิทไปร่วมงานเท่านั้น เซียวอวี้หยวนได้รับเทียบเชิญจึงดีใจมาก เขารีบนั่งรถม้าเดินทางกลับเข้าเมืองหลินจือทันทีเพื่อเตรียมตัวสำหรับงานนี้ ยามนี้เจียงเฮ่าเริ่มชินกับการนั่งรถม้าเทียวไปเทียวกลับระหว่างเมืองหลินจือและเมืองหนานไฮ่แล้ว แต่งานนี้จะจัดขึ้นในสัปดาห์หน้า ท่านอ๋องของเขามาเตรียมตัวเร็วเกินไปหรือไม่ เดิมว่าจะไม่ถามแต่กลับอดทนไม่ไหว“ท่านอ๋อง เหลือเวลาอีกตั้ง7 วัน กว่าจะถึงวันงาน ท่านอ๋องเดินทางเข้าเมืองหลินจือในวันนี้ เพื่อเตรียมตัวเร็วเกินไปไหมขอรับ”เซียวอวี้หยวนมุมปากยกยิ้ม มือซ้ายยังคงมีสร้อยประคำหยกขาวคล้องอยู่ที่มือ ยามนี้เซียวอวี้หยวนอารมณ์ดี ใช้มือขวาจับลูกประคำที่เย็นเล็กน้อยเล่นอย่างคนอยู่เฉยไม่เป็น“ไม่เร็วไปหรอก คุณหนูห้าเป็นพี่สาวที่ใกล้ชิดกับฟู่เสียนเย่ว์มากที่สุด ข้าจึงอยากจัดเตรียมของขวัญที่พิเศษกว่าผู้อื่นให้นาง จะต้องสั่งทำเครื่องประดับขึ้นใหม่สักชุด และข้าอยากเลือกแบบด้วยตนเอง”“อ่อ สั่งทำเครื่องประดับชุดใหม่ อีกเจ็ดวันจะทันหรือขอรับ” เมื่อเห็นปากยิ้มแต่ตาไม่ยิ้ม เจียงเฮ่าจึงกร