บททั้งหมดของ เปลี่ยนชะตาคืนวาสนา: บทที่ 141 - บทที่ 150

ณ.พระตำหนักชิงเสวียนเมื่อเดินมาถึงพระตำหนักชิงเสวียน มามาเชิญนางไปพบกับสวีฮองเฮาในห้องอุ่น โดยให้ผิงมามาและเสี่ยวสืออีนั่งพักรออยู่ในห้องพักส่วนหน้าแทนฟู่เสียนเย่ว์เห็นสวีฮองเฮาทรงประทับนั่งอ่านตำราอยู่ เมื่อมองเห็นนางเดินเข้าห้องอุ่นมา ทรงรีบวางตำราลงแล้วหันมาส่งยิ้มอบอุ่นให้กับฟู่เสียนเย่ว์“ฟู่เสียนเย่ว์ถวายพระพรองค์ฮองเฮาเพคะ” ฟู่เสียนเย่ว์ย่อคารวะตามธรรมเนียมเต็มพิธีการ“เจ้ารีบมานั่งข้างข้าได้แล้ว ทำตัวตามสบายเถิด ในนี้มีแต่คนสนิทของข้าไม่มีผู้อื่น เจ้าคงหิวแล้วสินะเลยเวลาอาหารกลางวันมาสักพักแล้ว มามาเจ้าให้คนไปยกสำรับอาหารมาให้พระชายาเถิด” สวีฮองเฮาหันไปสั่งความกับมามาคนสนิท ก่อนจะหันมาพูดกับฟู่เสียนเย่ว์ต่อ“เจ้ามาคราวก่อนเห็นบอกว่าชอบแพะตุ๋น วันนี้ข้าสั่งให้ห้องเครื่องทำไว้เพื่อรอเจ้า ตั้งแต่ที่รู้ว่าเจ้าถูกเรียกเข้าวังเมื่อเช้า ฮ่องเต้ทรงเรียกเจ้ามาทำไมหรือ เจ้าโดนตำหนิหรือโดนลงโทษอะไรหรือไม่” สวีฮองเฮาเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง“เสด็จแม่ทรงวางพระทัยได้เพคะ หม่อมฉันเพียงโดนตำหนิเรื่องข่าวลือในเมืองหลวงเล็กน้อย ไม่ได้โดนลงโทษอะไรเลยเพคะ” ฟู่เสียนเย่ว์เอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม แต่เห็นมา

เวลาผ่านไปช้าๆ คนในตำหนักชิงเสวียนต่างรอคอยอย่างกระวนกระวายใจ ท่านหมอหลวงฉีเดินเข้ามาภายในห้องอุ่นของตำหนักชิงเสวียนและทำการคารวะฮ่องเต้และฮองเฮาอย่างรีบร้อน ก่อนจะรีบเดินไปยังเตียงที่มีผ้าม่านกั้นอยู่เพื่อตรวจชีพจรฟู่เสียนเย่ว์ด้วยความเป็นห่วง เซียวอวี้หยวนรีบลุกขึ้นเดินไปยืนเฝ้าข้างเตียงอย่างร้อนใจ หมอหลวงฉีเมื่อได้จับชีพจรเสร็จ หันไปมองหัวหน้าหมอหลวงที่ยืนอยู่ด้านข้างเซียวอวี้หยวนด้วยแววตาสับสนเล็กน้อย“ข้าตรวจแล้วบางครั้งก็เจอบางครั้งก็ไม่เจอ จึงไม่กล้าวินิจฉัย จึงต้องลำบากท่านหมอหลวงฉีแล้ว”“ไม่เป็นไรไม่ลำบาก ท่านหัวหน้าหมอหลวงอย่าเพิ่งตำหนิตนเองเลย ชีพจรนี้ไม่อาจวินิจฉัยได้ง่ายจริงๆ แต่เป็นเพราะข้ารักษาพระชายาจิ้นอ๋องมาตั้งแต่พระนางยังเยาว์วัยจึงคุ้นเคยกับร่างกายของพระนางเป็นอย่างดี ทำให้ข้ากล้าวินิจฉัย” ท่านหมอหลวงฉีเอ่ยตอบหัวหน้าหมอหลวงแล้วเอ่ยปลอบใจอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงสุภาพและถ่อมตน ก่อนจะหันมาถามฟู่เสียนเย่ว์ด้วยน้ำเสียงมีเมตตาที่ทำให้ฟู่เสียนเย่ว์รู้สึกคุ้นเคย "พระชายาทรงมีระดูมาตามปกติไหม รอบเดือนของพระองค์มาครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่”ฟู่เสียนเย่ว์มองใบหน้าแก่ชราของท่านหมอหลวง

ฟู่เสียนเย่ว์นั่งรอสองพี่น้องตระกูลสวี อยู่ในห้องอุ่นของเรือนฟู่ฮวา โดยมีผิงมามานั่งอยู่เป็นเพื่อน ส่วนเถียนมามายามนี้โดนฟู่อวี้ชิงรั้งตัวไว้ที่เรือนลี่หมิง เรือนที่เซียวอวี้หยวนเพิ่งตกแต่งใหม่และยกให้เป็นเรือนพักส่วนตัวของฟู่อวี้ชิงสวีหรูอี้และสวีหรูซานเข้ามาในห้องอุ่น เห็นฟู่เสียนเย่ว์นั่งกินผลไม้ดองอย่างเอร็ดอร่อย ทั้งสองมองหน้ากันอย่างสับสนเล็กน้อยก่อนจะทักทายกันตามธรรมเนียม“มีคนพูดกันว่าเจ้ามีภาวะครรภ์อ่อนแอ เหตุใดข้าจึงเห็นเจ้าหน้าตาผ่องใสไม่คล้ายคนเจ็บป่วยเลยเล่า” สวีหรูอี้เอ่ยถาม“นั่นนะสิ ในยามนี้มีข่าวลือว่าดวงพิฆาตนารีของจิ้นอ๋องกำลังทำงานอีกครั้งแแล้ว พระชายาที่เพิ่งแต่งงานได้สี่เดือนยามนี้ร่างกายอ่อนแอจนไม่สามารถลุกขึ้นมาเดินได้ ยามนี้ต้องนอนพักผ่อนอยู่แต่บนเตียงเท่านั้น” สวีหรูซานเอ่ยเล่าเรื่องข่าวลือ ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเพราะโดนสวีหรูอี้หยิกเตือนที่แขน“เจ้านี่นะ ปากไม่ดีใครใช้ให้เจ้าปากมาก ตีปากตัวเองแก้เคล็ดเดี๋ยวนี้” สวีหรูอี้เอ่ยเตือนน้องสาว สวีหรูซานหน้าเสียรีบตีปากตัวเองจนฟู่เสียนเย่ว์ต้องรีบเอ่ยห้าม“พอแล้วอย่าตีตนเองอีกเลย แค่เรื่องที่พูดเล่นกันเท่านั้น ความจริ

ยามเช้าฟู่เสียนเย่ว์ตื่นมาอย่างไม่กระฉับกระเฉงเหมือนวันอื่น อากาศหนาวไม่มีคนร่างอุ่นร้อนมากอดนางเข้านอนเหมือนเช่นทุกคืน นางเริ่มรู้สึกไม่คุ้นชินเช่นกัน ฟู่เสียนเย่ว์แอบคิดว่าวิธีการเอาคืนเขาแบบนี้คงจะใช้ต่อไปไม่ได้แล้ว คงจะต้องหาวิธีอื่นนางครุ่นคิดหาวิธีลงโทษคนกระทำผิดแบบใหม่อย่างจริงจัง ในขณะที่สาวใช้ปรนนิบัตินางจนเปลี่ยนชุดเสร็จ ฟู่เสียนเย่ว์จึงเอ่ยถามผิงมามาว่า “เมื่อคืนท่านอ๋องย้ายไปนอนที่ไหน มีใครคอยปรนนิบัติหรือเปล่า”ผิงมามาอมยิ้มก่อนเอ่ยตอบว่า “พระชายาวางใจได้เพคะ ท่านเหิงจือคอยปรนนิบัติท่านอ๋องด้วยตนเอง ท่านอ๋องจึงไม่ลำบากมากนัก คราวแรกท่านอ๋องย้ายไปเตรียมนอนที่ห้องหนังสือของเรือนหน้า แต่ครึ่งคืนหลังท่านอ๋องเปลี่ยนใจย้ายมานอนที่ห้องหนังสือที่เรือนฟู่ฮวานี่เองเพคะ เมื่อรุ่งเช้าท่านเหิงจือบอกกับบ่าวว่าถ้าหากพระชายาตื่นแล้วให้คนไปบอกท่านอ๋องที่ห้องหนังสือ เมื่อครู่บ่าวจึงให้เสี่ยวหลันเป็นผู้ไปบอกท่านอ๋องแล้วเพคะว่าพระชายาตื่นนอนแล้ว”ผิงมามาเพิ่งพูดจบ เซียวอวี้หยวนก็เดินเข้าห้องมาอย่างเงียบสงบ เขามีท่าทางอิดโรยคล้ายคนนอนไม่พอ ไม่พูดอะไรกับผู้ใด เดินขึ้นเตียงและดึงม่านมุ้งคลุมเต

หลานสาวคนใหม่ของจวนตู้กั๋วกง มีนามว่าตู้หมิงจู ยามนี้เด็กน้อยอายุได้สามเดือนแล้ว เป็นแก้วตาดวงใจของทุกคน ฟู่เสียนเย่ว์เองอยากไปเยี่ยมหาหลานสาวบ่อยๆ แต่ท้องของนางไม่อำนวยเพราะท้องของนางเริ่มโตมากขึ้นทุกวันและมีขนาดใหญ่กว่าท้องของเถาฮวาเสียอีก ซึ่งเถาฮวาเพิ่งจะคลอดบุตรชายให้แก่จ้าวฮุ่ยไปเมื่อเดือนที่แล้วท่านหมอหลวงฉีตรวจ และยืนยันว่าบุตรในท้องของพระชายาจิ้นอ๋องมีถึงสองคน สร้างความยินดีและความกังวลให้แก่เซียวอวี้หยวนเป็นอย่างมาก เขาถึงกับไปขอร้องให้ฮูหยินสามตระกูลตู้ เจินอวี้ มาช่วยดูแลการตั้งครรภ์ของฟู่เสียนเย่ว์อย่างใกล้ชิดด้วยตัวเอง หากไม่ติดว่าฮูหยินสามเจินซื่อต้องดูแลการตั้งครรภ์ของฟู่เสียนเหยียนผู้เป็นลูกสะใภ้ของนางแล้ว เซียวอวี้หยวนคงขอให้เจินอวี่มาพักค้างคืนเฝ้าดูแลฟู่เสียนเย่ว์อย่างใกล้ชิดไปแล้ว ทางวังหลวงเมื่อได้รับข่าวดีว่าฟู่เสียนเย่ว์ตั้งครรภ์ลูกแฝด จึงส่งมามาและหมอตำแยผู้มีฝีมือดีมาอาศัยอยู่ที่จวนจิ้นอ๋องชั่วคราว เพื่อเตรียมทำคลอดให้แก่ฟู่เสียนเย่ว์เป็นพิเศษ ทุกวันนี้ฟู่เสียนเย่ว์ทำตามตำราที่เจินอวี้ส่งมาให้นางอย่างเคร่งครัด โดยเฉพาะเซียวอวี้หยวน เขาไม่เคยละเว้นการอ่านหนั