Lahat ng Kabanata ng ปมรัก มาเฟียร้าย (ซีรีส์ชุด Psycho’Bad ความรัก ป่าสน..: Kabanata 91 - Kabanata 100

“ทำไมมึงต้องไปช่วยเธอด้วย?!” “....” “แล้วเสือกจะไปคนเดียวโดยไม่มีทีมลูกน้องคอยหนุนอีกต่างหาก มึงนี่มัน..รนหาที่ตายชัด ๆ” ออร์แลนโดเดินตามน้องชายที่กำลังง่วนกับการผัดเปลี่ยนเสื้อผ้า คว้าเอาปืนขนาดกระชับมือ บรรจุลูกกระสุน หยิบมีดพก และทดสอบอุปกรณ์สื่อสารอย่างช่ำชอง โดยไม่หันไปสนใจมองพี่ชายเลยสักนิด“เฮ้ ตั้งสติ! และฟังกูให้ดีนะริค! มึงไม่ใช่ไอ้ชาร์ลี มึงคือริคคาร์โด แอมโบราโต แค่กระดิกนิ้วสั่งให้ลูกน้องเข้าไปช่วยเธอก็พอ ส่วนมึง ก็นั่งกระดิกเท้ารอฟังข่าวดีที่นี่ โอเค้?”เขาส่ายหน้า“ไม่ กูต้องไปเห็นเองกับตา”“เห็นว่า?”“กูต้องการเห็นหน้าเธอเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจาก”“เห้อ..ตามใจ”ออร์แลนโดยักไหล่ ผายมือออกไปทางประตู ในเมื่อห้ามมันไม่ได้ ก็ต้องสนับสนุนมันอย่างเต็มที่“ดูแลตัวเองดี ๆล่ะ” มาเฟียหนุ่มหยิบหมวกแกปสีดำขึ้นสวม พลางกระชับมันให้พอดีศีรษะ“อืม”ตอบรับพี่ชายสั้น ๆ ก่อนเดินออกจากห้องไป……………………………..ร่างท้วมใหญ่เดินวนรอบเก้าอี้ที่หญิงสาวถูกพันธนาการและกักขังเอาไว้นานกว่าสามวัน สามวันที่ทรมาน ไม่ให้ทานอะไรนอกจากน้ำเปล่าจับกรอกปากแค่วันละสามเวลา แล้วก็แปะเทปกาวปิดปากตามเดิม แ

ตุ๊บ!. . ไม้กวาดทางมะพร้าวในมือหลวงพ่อโด่งร่วงออกจากมือที่สั่นเทา “ท..ทำไม ไม่รีบมาบอกให้ไวกว่านี้” หลวงพ่อตำหนิอดีตลูกน้องทั้งสองที่กำลังนั่งคุกเข่าพนมมือด้วยสีหน้าลำบากใจ “เอ่อ แรก ๆพวกกระผมยังไม่มั่นใจ ไม่คิดว่าจะบังเอิญกันขนาดนี้ เลยแอบตามสืบเงียบ ๆให้หายสงสัย จนกระทั่งกระจ่างชัดทันที ว่ามีนาคบกับลูกชายฝาแฝดอีกคนของมาดามอลินครับ อันที่จริงมีเรื่องราว ข่าวสารมากมายที่พวกผมอยากจะมาแจ้งให้หลวงพ่อทราบ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่นายอิทออกจากเรือนจำ ..และตายไปเมื่อหลายวันก่อน ตะ..แต่หลวงพ่อเคยห้ามไว้ว่าอย่าเอาเรื่องทางโลกมากวนใจ ..แต่เรื่องนี้ พวกผมคิดว่ามันสำคัญสุด เลยขอบากหน้ามาแจ้งหลวงพ่อครับ” “รีบไปกันเถอะ” หลวงพ่อผงกหน้ารับ ผ้าจีวรที่ห่มกายปลิวไสวตามแรงก้าวเดินว่องไว หลังจากสูญเสียนิรดา เขาตัดสินใจละกิเลส หลบหลีกหนีความวุ่นวาย ไม่รับรู้เรื่องราวทางโลก เป็นทางเลือกแรกในการเยียวยาจิตใจของคนที่ยัง ทำใจไม่ได้ แต่เส้นทางที่เขาเลือก มันเหมือนคนวิ่งหนีปัญหา แล้วปัญหาใหม่ผุดขึ้นมาจนได้ เขาพลาดเรื่องราวข่าวสารตั้งมากมาย เพราะมัวแต่จมอยู่กับความเสียใจ จนลืมไปว่า..ยังมีอีกคนหลงเหลืออย

เธอหยุดยืนตรงหน้าสถานบริการ อาบ อบ นวด ที่เสี่ยทรงพลเป็นเจ้าของ แหงนหน้าขึ้นมองป้ายไฟหลากสีด้วยแววตาว่างเปล่า ไร้ชีวิตชีวาหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเปิดเครื่อง กดเบอร์โทรที่ติดอยู่ตรงทางเข้า แต่ระหว่างนั้นครืดดดเสียงสมาร์ทโฟนสั่นครืดอยู่ในมือ เป็นเบอร์ของกุมภา เธอจำใจรับสาย‘พี่ พี่อยู่ไหนตอนนี้ เดี๋ยวผมกับเฮียจะไปรับ อย่าหนีไปแบบนี้เลยนะได้โปรด พี่ พี่ฟังผมไหม?’อารมณ์ของปลายสาย ดูกระวนกระวาย แตกต่างจากเธอที่ไร้ซึ่งอารมณ์ ยืนฟังเสียงน้องชายเงียบ ๆ สติหลุดลอยไปถึงเป้าหมายตรงหน้า“ไม่ปริปากพูดอะไรเลยฮะ”กุมภาบอกกับเฮียโด่งผู้พ่อร้อนใจหนัก “เอามานี่” เขาแย่งมือถือมาแนบหู แล้วบอกกับลูกสาวว่า“มีนา บอกได้มั้ยว่าตอนนี้หนูอยู่ไหน มีปัญหาอะไรบอกเฮียได้นะ เฮียเต็มใจจะช่วยหนู”“หึ.”เธอเค้นรอยยิ้มขมขื่น แล้วบอกกับเขาไปว่า“กลับไปบวชเหมือนเดิมเถอะนะ ไปซะ! อย่าให้หนูขยะแขยงคุณไปมากกว่านี้เลย” เธอบดริมฝีปากเอ่ยด้วยความเกลียดชังปนผิดหวัง อดิเรกได้ยินแล้วใจสั่น น้ำตาซึม แล้วเธอก็ตัดสายทิ้งตึ๊ด ตึ๊ด ตึ๊ด หัวอกคนเป็นพ่อ ผู้ถูกลูกสาวเข้าใจผิด มันจุกอกจนแทบจะหายใจไม่ออก แต่ทำอะไรไม่ได้ นอกจากพยายาม

“ตายเลยเหรอ?” “ใช่ เมื่อวานก็เพิ่งฆ่ากันตาย” ระหว่างที่เธอกำลังใช้ความคิดในการไตร่ตรองอยู่นั้น ก็มีหญิงร่างใหญ่เป็นชาวต่างชาติ เดินผิวปากเข้ามารัวภาษาอังกฤษใส่เธอ “เฮ้ สาวน้อย เธอโดนคดีอะไรมาล่ะ?”มีนาย่นคิ้ว แต่ยังคงตีสีหน้าเย็นชาใส่“เฮอะ ถ้าไม่อยากโดนฆ่าตาย ก็ยอมเป็นพวกเดียวกับฉันซะ แล้วฉันจะคุ้มครองเธอ เอาไหมล่ะ?”มีนาตวัดสายตาขุ่นขวางใส่ “เอ๊ะ ยัยนี่ ถามก็ไม่ตอบ แต่ดูเธอมีการศึกษาน่าจะฟังรู้เรื่องอยู่นะ เห้อ .. โอเค ฉันคงมองคนผิดไป แม่นี่อาจจะฟังไม่รู้เรื่องอีกคนแล้ว โอยย ให้ตายเถอะ ในนี้น่าเบื่อชะมัด”นักโทษหญิงชาวต่างชาติพึมพำคนเดียว แล้วเดินผิวปากผ่านหน้าเธอไป “นั่นใครเหรอคะ?” มีอาเอ่ยถามกลุ่มพี่สาวผู้ใจดี “ออ นั่น อีเดน มันเป็นทอมบอย และยังเป็นตัวแรร์หนึ่งเดียวในแดนห้า ที่กลุ่มมาเฟียไม่กล้าเข้าไปหาเรื่องด้วยนะ” “ทำไมล่ะ?” “ก็ดูความสูง ดูหุ่น ดูรอยสักเต็มตัวของมันสิ อย่างกับชายแท้ อีกอย่าง ไอ้นั่นมันไม่สนโลก รักความสันโดษ นิสัยคล้ายเธอแหละ แต่ต่างกันที่เธอตัวเล็กอย่างกับมด เลยเหมาะจะเป็นสนามอารมณ์ให้พวกมาเฟียรุมแกล้งเล่น” “จะว่าไป ถ้ากลุ่มมาเฟียจริงจังรุมซ้อมคนท

แล้วก็เป็นตามที่เธอคาดการณ์ รอบนี้ สีหน้าของน้องชายเศร้าหมอง หน้าซีดเจื่อน สติดูไม่อยู่กับร่องกับรอย ..คงเป็นเพราะคิดมากเรื่องเงินที่สูญไปสินะ “ฉันบอกแกแล้ว ไอ้น้องโง่” “โห ไม่ถามก็ด่าก่อนเลยแฮะ โคตรแม่น” กุมภาฝืนยิ้มออกมา “แล้วฉันทายผิดที่ไหนล่ะ โง่นัก ก็โดนหลอกไปเหอะ” เธอตะคอกเสียงใส่ตามสาย “ทำไงดีพี่ นอกจากจะโดนหลอกแล้ว เงินเกือบสิบล้านที่เคยฝังไว้ในสวนกัญชา ก็ถูกขโมยเข้ามาขุดจนไม่เหลือเลย สงสัยเป็นไอ้ตำรวจข้างบ้านแน่” “หา? สะ สิบล้าน ดะ ได้ไง จากไหน กะ แกไปฝังไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่” เธออ้าปากค้าง รอฟังคำอธิบาย “ฮึก ช่างแม่งเหอะพี่” เขาสูดน้ำมูก ส่ายหน้า “ไม่เป็นไร ไม่ตายก็หาใหม่ได้เนอะ” “จะช่างได้ไง!! เงินอะไร มาจากไหน ถ้าเงินมึงหายก็แจ้งความสิ!” “ผ..ผมทำอย่างนั้นไม่ได้หรอก” “ไอ้โง่ จนป่านนี้แล้วยังอ้ำอึ้งอยู่ได้ แกมันคนโง่ที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา ฮึก ..แล้วอย่าเสนอหน้ามาเยี่ยมฉันอีกนะ ฉันไม่อยากเจอหน้าน้องชายหน้าโง่ที่คอยแต่สร้างปัญหา และทำให้ฉันผิดหวังซ้ำๆ ชาตินี้ชาติไหนไม่ปรารถนาจะเจอกับคนโง่ ๆอย่างแกอีก!”ความเป็นห่วงน้องชายจากคนที่ไร้อิสรภาพในกรงขัง ไม่สามารถ