All Chapters of ปมรัก มาเฟียร้าย (ซีรีส์ชุด Psycho’Bad ความรัก ป่าสน..: Chapter 71 - Chapter 80

“อะ พี่ฮะ ชะ ช่วยอธิบายผมที” เขาพยายามเอ่ยถามเสียงเครือสั่น ที่น่าแปลกใจอีกหนึ่งอย่าง คือการปรนนิบัติของชายฉกรรจ์ สวมสูทผูกไทก์ตัวใหญ่ยักษ์นั่น พวกเขาพร้อมใจกันยืนเรียงแถวสองตอน โค้งหัวคำนับพี่เขยของเขาตลอดทาง “โห นี่อะไรกันฮะ” เขาหมุนคอแหงนมองความอลังการของโคมไฟใหญ่ระย้า หน้าจอLEDแสดงภาพพื้นที่โฆษณารอบผนัง และผู้คนร่ำรวยมากมาย ในชุดราตรีหรูหราทั้งหญิงและชาย พวกเขาอยู่รอบนอกระเบียงห้องด้านบน ซึ่งเป็นที่พักชั้นสอง สาม สี่ ห้า .. และขนาดชั้นด้านบนมันเยอะมากจนนับไม่หวาดไม่ไหว จ้องนาน ๆพาลตาลาย คล้ายส่องรูสปริง กุมภายังคงยืนค้างอยู่ใจกลางโถงใหญ่“เฮ้ รีบเดินหน่อยสิ เรามีเวลาอยู่ที่นี่แค่สามชั่วโมงเท่านั้นนะ”“คะ ครับ”กุมภารีบสับเท้าเดินตาม เหมือนตอนนี้กำลังหลับอยู่ในฝันโดน แล้วชาร์ลีจูงมือเข้ามาวิ่งเล่นในเมืองแห่งจินตนาการที่ไม่มีอยู่จริง และต่อให้มีจริง เขาก็ไม่สามารถเข้าไปในที่แบบนั้นได้อยู่แล้ว แต่ทว่า ตอนนี้มันเกิดขึ้นจริง ให้ตายสิ!“บ้าไปแล้ว นี่บ้าไปแล้วแน่ ๆ ย้ากกก ฮู่!!!”เด็กหนุ่มแหกปากอุทานลั่นเพื่อกลบอาการประหม่า แต่เสียงของเขา ไม่ได้ดังกระหึ่มเท่าเสียงดนตรีและผู้คนมากมา

“เมี้ยว เมี้ยว อยู่ไหนนะเจ้าแมวน้อย”ร่างเพรียวบางในชุดกระโปรงยาวกรุยกรายสีเขียวเข้ม กับเสื้อสายเดี่ยวเอวลอยปักลายสไตล์เนปาลอวดเอวคอดกิ่ว รับกับทรวงอกอวบใหญ่ได้อย่างน่ามอง วันนี้เธอปล่อยผมยาวสยาย เกือบถึงช่วงเอว แต่บนหัวลืมเอาไม้หนีบผ้าออกเพราะเพิ่งตากผ้าเสร็จ ส่วนข้อมือ ข้อเท้าเล็ก เต็มไปด้วยเครื่องประดับหินและเชือกเทียนร้อยลูกปัด เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของมีนา หรือเจ้าแม่ร่างทรงในสายตาผู้คนแถบนั้น แต่ช่วงหลัง ๆร่างทรงไม่เปิดทำการแล้ว และตอนนี้เธอกำลังสนุก กับการวิ่งไล่ตามหาแมวจรจัดตัวหนึ่งอยู่ “เมี้ยว เจ้าแมวดำ มานี่เร็ว”มีนานั่งลงยอง ๆข้างรั้วนอกบ้าน เธอวางปลาทูให้เจ้าแมวน้อยขนสีดำล้วนแสนซนที่เพิ่งแอบงับแฮมในครัว แล้ววิ่งหนีออกมาหลบข้างถังขยะ เมี้ยว..เจ้าแมวตัวผอมหน้ามอมค่อย ๆโผล่หน้าออกมา พร้อมส่งเสียงร้องเบาคล้ายกำลังมอบตัวกับเจ้าของแฮมแผ่นนั้น พอได้กลิ่นปลาทู มันก็เดินย่องตรงมาอย่างระแวดระวัง ง่ำ!มันคาบปลาทูในมือเธอแล้ววิ่งหนี“ว้า ไปซะแล้ว นี่ เจ้าดำ หลบเข้ามาในบ้านนี้ได้นะ อย่าได้เผลอเข้าไปบ้านป้าเค้าล่ะ”เธอเหงาจนแทบอยากคุยกับแมวแล้ว “เห้อ”มีนานั่งทอดถอนใจได้ไม่นาน ม

“เดี๋ยวนะคะ พี่ไม่ได้เกิดเดือนมีนาหรอกเหรอ?” แอนนี่โพล่งถามตาแป๋ว“ก็ใช่น่ะสิ ที่จริงพี่มีนาเกิดเดือนมิถุนาฯ ชื่อมีนาแต่ไม่ได้เกิดเดือนมีนา แม่บอกว่าชอบชื่อนี้เฉย ๆก็เลยเอาชื่อนี้ ตั้งชื่อไม่เกี่ยวกับเดือนเกิดเลย” กุมภาอธิบายร่ายยาวก่อนบ่นพึมพำ“เฮ้อ แม่เรานี่ก็กวนตีนดีเนอะ”ป๊อกแล้วไม้ฝ่ามือสีฟ้าก็ได้ใช้งานทันที“โอย” กุมภาลูบกลางหัวตัวเองป้อย ๆ“ไอ้นี่ ลามปาม”“แฮ่ ๆ ก็จริงนี่ฮะ ดีหน่อยที่ผมเกิดเดือนกุมภาฯตรงชื่อ แต่เสียดายที่ดันเกิดวันที่29 เห้อ เซ็งเลย”“ว้าย ตายแล้วสี่ปีมีครั้งเหรอ น่าสงสารจัง” แอนนี่ย่นจมูกเยาะเย้ยเขา“เดี๋ยวเถอะยัยนี่” “ทำไมยะ ขนาดนายยังไม่ขอโทษที่ทำเสื้อฉันเปื้อนเลย”“เออ ขอโทษ จะอะไรอีก”“หนอย ไอ้นี่”“หยุด ๆนะ เดี๋ยวพี่หาเสื้อมาให้ใส่” มีนารีบเดินออกจากหลังบ้าน ตั้งใจไปหยิบเสื้อตัวเองที่ตากเอาไว้มาให้แอนนี่ใส่หมั่บแต่แล้วร่างใหญ่ก็เข้ามาสวมกอดเธอจากด้านหลัง“ที่รัก ฉันขอโทษ”“ไม่เป็นไรหรอกน่า แค่วันเกิดเอง” เธออยากให้เขาสบายใจ แต่อีกฝ่ายยังรู้สึกผิด จมูกคมสูดดมผมนุ่มพลางเอ่ย “ที่รัก สุขสันต์วันเกิดย้อนหลังนะ ขอให้เธอรักฉันและเรามีกันแบบนี้ตลอดไป ..ฉันร

มีอาชะงักค้าง จากความตึงเครียด กลายเป็นว่าทั้งสองหลุดขำออกมาพร้อมกัน ที่หัวเราะเยาะหนักคงจะเป็นเธอ อิทธิอายจนรีบเอนกายลงนอนกลิ้งเกลือกไปมาบนเตียงกว้างเธอยอมเดินไปทรุดนั่งยอง ๆต่อหน้าตู้เซฟ เอ่ยถามกลั้วเสียงหัวเราะ “ไอ้บ้านี่ บอกรหัสมา!” ด้วยความที่คุ้ยเคยสนิทสนมกันมาก่อน เธอจึงไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวภัยจากเขา หากอิทธิเป็นพวกมือไวใจร้ายใส่เธอ แล้วล่ะก็ ไข่แดงของเธอไม่มีทางตกถึงท้องชาร์ลีหรอก! “วัน เดือน ปีเกิดเธอไง” “ห๊ะ?” เธอไม่อยากจะเชื่อ แต่ก็ต้องลอง แล้วให้ตายเถอะ ตู้เซฟเปิดได้จริง ๆ และในนั้นมีทั้งเงินสด เพชร ทองคำแท่ง และใบโฉนดที่ดินอีกปึกใหญ่ แต่เธอเลือกหยิบแค่เมมโมรี่การ์ดสีดำอันเล็ก ๆเท่านั้น “อื้ม ได้แล้วนะ” “ไหนล่ะของอิท?” เธอวางไว้หลังตู้เซฟ “วางไว้ตรงนี้นะ ไปล่ะ บาย” “อือ รีบ ๆไปเลย” “อ้อ ต่อให้แอบดูข้อมูลข้างในแล้ว ก็อย่าพูดมากหรือเอาไปเผยแพร่ล่ะ แล้วอย่าหาว่าไม่เตือน” “ชิ ไปเหอะไป” เธอหมั่นไส้จนอดไม่ไหวที่จะยกเท้าถีบก้นเขาเบา ๆระบายอารมณ์ ก่อนจะเดินออกไป แต่แล้ว แอ้ดดด “...!” จังหวะนรกบังเกิด เมื่อชาร์ลีปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าห้อง เธอตกใจจนแข้งขาอ่อน

“เอ่อ..” เธอกลืนน้ำลายลงคอช้า ๆ แต่ไม่ทันเอ่ย มือหนาตบลงที่ผนังอย่างแรงปึง!“อ๊ะ บอกเค้าทีนะว่าพี่ยุ่งมาก ยุ่งทั้งวันด้วย ไม่ว่างไปเจอเค้าหรอก”“ออ ได้ค่ะ” เขาชักหงุดหงิดจนรีบถอดเสื้อยืดตนเองออก“ไอ้นั่นมัน..กัดไม่ปล่อยแฮะ” กัดฟันกรอด เอ่ยเสียงลอดไรฟัน มือคว้าเอาเสื้อเชิ้ตพนักงานมาสวม แล้วรีบเดินออกจากห้องเก็บของ“ดะ เดี๋ยวสิ นั่นนายจะไปไหน?”มีอาดึงรั้งแขนเขาไว้ แต่คงสู้แรงแข็งขืนจากร่างใหญ่ไม่ไหว จำใจต้องปล่อยเลยตามเลย และทำสีหน้าปกติกลบเกลื่อนสถานการณ์“โอ๊ะ โอ ไม่ยักรู้แฮะ ว่าร้านนี้จะกล้ารับคนต่างด้าวเข้าทำงาน”อิทธิบ่นลอย ๆเมื่อเห็นชาร์ลีเดินเข้ามายืนประจำการตรงหน้าเคาท์เตอร์ มือหยิบกล่องถุงยางขึ้นมาอ่านแล้วยังเปรยขึ้นอีกว่า“คงเริ่มกลัวโดนทิ้งแล้วสินะ ถึงได้ทำตัวติดเธอแจขนาดนี้”“แล้วมีธุระอะไรกับเธอล่ะ? บอกผ่านสามีเธอได้นะ” เขาเองก็เปรยถามลอย ๆ ขณะมือไม้พยายามจัดเรียงของให้เป็นระเบียบ“เฮอะ สามีงั้นเหรอ ยิ่งพูดยิ่งเหมือนกำลังระแวงแฮะ”อิทธิถอนหายใจขณะหยิบถุงยางขึ้นมาหนึ่งกล่อง ทว่าดวงตาเหม่อไปถึงคำขู่จากพ่อของเขา ‘ถ้านังลูกกะหรี่มันลอยหน้าลอยตาหรือมาเกาะแกะแกอีกล่ะก็ไม่รับ