Lahat ng Kabanata ng ปมรัก มาเฟียร้าย (ซีรีส์ชุด Psycho’Bad ความรัก ป่าสน..: Kabanata 81 - Kabanata 90

‘ตกลง ฉันเอาแบบนี้ยกเซ็ต’สิ้นเสียงของเสี่ยทรงพล ริคคาร์โดยกมุมปากขึ้น“หึ..” มาเฟียหนุ่มได้แต่ขำในลำคอ เพราะเขาคือผู้บงการทุกอย่าง ใช้หูฟังไร้สายทำทีเป็นฮัมเพลงขณะแบกลังสินค้าขนาดใหญ่ไปทางหลังร้าน มีอาผู้แอบดูปฏิกิริยาของสามีหนุ่มและแอบเดิมตามเขามาเงียบ ๆ เธอซ่อนตัวอยู่หลังชั้นวางของ แล้วโผล่หน้าออกมาหวังแกล้งให้ตกใจ“แบร่”“หืม?” ร่างใหญ่ชะงักเล็กน้อย เอื้อมมือไปยีหัวคนรักด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “เอ๊า ไม่ตกใจหน่อยเหรอ?”“เอาใหม่ไหม? เดี๋ยวรอบนี้จะแกล้งตกใจให้”“โธ่ ไม่สนุกเลยแฮะ” เธอโอดครวญ ซุกหน้ากับแผ่นหลังกว้างของเขา “นี่ เป็นอะไร เห็นใช้หูฟังแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียว แอบคุยกับสาวเหรอ?” เขาหันกลับมามองมีอาแล้วส่ายหน้า“ฟังเพลงอยู่” ว่าแล้วมือใหญ่ก็ดึงหูฟังไร้สายให้มีอาฟังเพลงด้วยกันพอได้ยินเสียงเพลง เธอจึงเลิกสงสัย แล้วยัดไม้ถูพื้นใส่มือใหญ่“นี่ค่ะคุณสามีขา ช่วยถูพื้นห้องเก็บของให้ทีนะคะ” เธอกะพริบตาปริบทำท่าออดอ้อนจนเขาใจอ่อน“อื้ม”“เย้ น่ารักที่สุดเลย”แล้วหญิงสาวก็ไม่เดินไปเปล่า เธอหันซ้าย มองขวาจนรู้สึกว่าปลอดผู้คน ..แล้วหมั่บ“โอ๊ะ”มือเล็กบีบขยำก้นแน่น ๆของเขาเล

“อ๋อ ปั๊มน้ำมันระเบิดนี่เอง…ห๊า” พอเริ่มได้สติ มีนารีบเบรกรถกะทันหัน เอี๊ยดดดด “ว่าไงนะ!! ปั๊มน้ำมันอิทระเบิด?!”..มีนาพยายามติดต่อหาสามีทุกช่องทาง ไม่ว่าจะผ่านเพื่อนร่วมงาน หรือเจ้านายปีเตอร์ของเขาก็ไม่สำเร็จ ยิ่งได้เห็นสภาพตึกร้านอาหาร ที่ชาร์ลีเคยพำนักพักอาศัยโดนไฟไหม้จนพังยับ เธอยิ่งร้อนใจหนัก“ฮึก ชาร์ลี นายอยู่ไหนกันแน่ มือถือก็ปิดเครื่องอีก!”เธอเดินวนไปมา ในมือยังกดโทรหาเขาซ้ำ ๆ เวลาล่วงเลยผ่านนานเป็นชั่วโมงไม่ได้ทำให้ใจเย็นลง กลับเพิ่มความกระวนกระวายยิ่งขึ้น “ดะ เดี๋ยว ๆพี่จะไปไหน?!” “ไปตามหาพี่เขยแกไง” “โธ่ ไม่ต้องไปหรอกน่า รายนั้นไม่มีทางเป็นอะไรอยู่แล้ว” “ทำไมแกถึงคิดแบบนั้นห๊า ไอ้ต้น นั่นพี่เขยแกหายไปทั้งคนเลยนะ ไม่ห่วงว่าเค้าจะโดนอิททำร้ายเค้าบ้างเลยเหรอ?!” เธอเค้นเสียงดุน้องชายพร้อมเดินจ้ำอ้าวออกไปนอกบ้าน “..เห้อ คนที่น่าห่วงคือพี่อิทมากกว่าเหอะ” เขาพึมพำเพียงลำพังขณะมองตามรถยนต์พี่สาวขับ กำลังลับสายตาออกไป อิทธิได้รับคำสั่งจากผู้พ่อให้รอฟังความเคลื่อนไหวอยู่แต่ในบ้าน ห้ามไม่ให้ออกไปเพ่นพ่านที่ไหนเด็ดขาด เพราะสถานการณ์ตอนนี้ยังต้อง เฝ้าระวังภัยโ

“...มันเป็นเมียน้อยพ่อนิรดา”พลั๊วะ!ว่าแล้วเชียว ว่าท้ายที่สุดแล้ว เขาก็ไม่สามารถเดินออกมาเฉย ๆ โดยไม่วางหมัดใส่หน้ามัน “อย่ากล่าวหาเธอพล่อย ๆแบบนี้อีก!” เมื่อตั้งใจจะเดินหนี แต่ยังไม่หายหงุดหงิด ริคคาร์โดเดินวนกลับไปคว้าคอเสื้อพี่ชายฝาแฝดแล้วเน้นย้ำ “กูรู้จักเมียกูดี” มีอาจะไปเป็นเมียน้อยใคร? ก็ในเมื่อเขาเป็นคนแรกของเธอ “รู้จักดีขนาดนั้นเชียว?” แต่ไอ้นี่มันยังไม่เลิกถากถางต่อ “นิรดาเมียกู เคยบอกกูไว้แบบนั้น มึงว่า ระหว่างนิรดา กับยัยแม่มดนั่น ใครตอแหล?” “แม่งเอ๊ย” เขากำลังจะซัดใส่อีกหมัด แต่โรแบร์โตเข้ามาห้ามได้ทัน “มึงไปก่อนเหอะ กูขอล่ะ แม่ง เว้นสักวันเหอะ” โรแบร์โตขอร้องออร์แลนโด สองมือใหญ่ค่อย ๆดันอกแกร่งออกไป แฝดผู้พี่ยอมก้าวถอยหลังไปเรื่อย ๆ ทว่าฝ่ามือยังล้วงเอาของบางอย่างในกระเป๋ากางเกงขึ้นมา แล้วโยนลงโต๊ะ กระทบกับแก้วบรั่นดีจนมันร่วงลงพื้นแตกกระจาย เพล้ง! “นี่เป็นวีดีโอแบบเรียลไทม์จากแฮกเกอร์ของดาร์ค มึงดูเอาเองแล้วกัน” ริคคาร์โดคว้ามือถือขึ้นมาดู ก่อนเหลือบไปมองออร์แลนโด ที่กำลังเดินจากไปด้วยรอยยิ้มหลอน มือของเขาสั่นเทา ขยายภาพห้องนอนในคฤหาสน์หลังหนึ่งม

“โห้ นี่มึงกินหรืออาบเอาวะเนี่ย”หมอเจอราร์จอุทานขึ้น เมื่อเห็นสภาพของริคคาร์โด การผ่าตัดปลูกถ่ายอวัยวะ และเฝ้าติดตามอาการของโลเรนโซ่ และวาโยอย่างใกล้ชิด ชนิดไม่ให้คลาดสายตา ได้สูบกลืนพลังงานเขาไป ไม่น้อย ..แต่ก็คงไม่ทำให้เขาเหนื่อยใจได้เท่ากับการเห็นสภาพเมามายไร้สติ ของเพื่อนที่เป็นอยู่ห้องสังสรรค์ที่สะอาดสะอ้านในบ้านของเขาเน้นตกแต่งโทนขาวล้วน ตอนนี้เหมือนนรกแบบจำลองไม่มีผิด สีขาวสะอาดโดนกลบด้วยขวดเหล้า เกลื่อนกลาด กลิ่นเหม็นฉุนของเหล้าปะปนกับกลิ่นควันบุหรี่,กัญชาลอยคลุ้ง กับร่างใหญ่ที่นอนกลิ้งเกลือก ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ในห้วงภวังค์หลอน“หืม? ไอ้หมอ” ริคคาร์โดพึมพำเสียงแหบ ลุกขึ้นเดินโซเซไปทิ้งตัวลงบนโซฟาสีขาวขนาดใหญ่ สองเท้ายาวเหยียดเลยขอบพนักโซฟา “อ่าห์ หนวกหูชะมัด ไอ้หมอ ช่วยเอามือถือกูไปทิ้งให้ที”เขายังคงหลับได้ต่อ ทั้งที่มีเสียงโทรเข้ามารัว ๆไม่ขาดสาย “มีอาโทรมา ไม่รับสายเธอหน่อยเหรอ .. โห นี่เป็นร้อยๆสายเลย” หมอเจอราโตย่นคิ้วก้มมองหน้าจอมือถือ ชั่วขณะนั้น ริคคาร์โดเบิกตาขึ้นฉับพลัน“..ทะเลาะกันสินะ? เห้อ อย่าโกรธกันนานข้ามวันสิ เดี๋ยวบานปลาย” เจอราร์จโยนมือถือใส่กลาง

“ขอบคุณที่ให้เกียรติ ไม่แอบล่วงเกินกันไงล่ะ”“อิทก็ไม่ได้ดีเด่อะไรหรอก อันที่จริงก็หวังผลระยะยาวต่างหาก”มีนายิ้มเก้อ ย่นคิ้วมองเขา“ยังไง?”“เรายังหวังว่าสักวันเธอกับไอ้นั่นอาจจะไปกันไม่รอด และตัวเลือกแรกในใจของเธอต้องเป็นเรา เชื่อเถอะ จะนานกี่ปีเราก็รอไหว”มีนารู้สึกทึ่งในการแสดงความต้องการอย่างตรงไปตรงมาของเขา“เอาล่ะ เราต้องไปแล้วนะ ไว้ขากลับจะซื้อก๋วยเตี๋ยวเจ้าโปรดมาให้”“ดะ เดี๋ยว อิท เราขอไปด้วยได้มั้ย”อิทธิรู้สึกผิดที่ต้องส่ายหน้าปฏิเสธออกไป “พ่อกลัวว่าเราจะไม่กลับบ้าน เลยต้องให้เธออยู่ที่นี่น่ะ”“อื้ม” เธอพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ “งั้น รีบไปเหอะ”“อยู่แต่ในห้องนี้นะ ห้ามเปิดประตูให้ใครเด็ดขาด” “รู้แล้วน่า” ไม่ทันที่ร่างใหญ่จะเดินพ้นประตูออกไป เขาก็วกกลับเข้ามาใหม่“อ้อ ลืมบอกไป”“ว่า?”“รักนะ” เธอทำหน้าเลี่ยนแต่พวงแก้มแดงปลั่ง“แหวะ รีบไปเลย”มือเล็กดันร่างใหญ่พ้นบานประตูออกไป ปึง!“ฟู่ว”มีนาถอนหายใจพรืดใหญ่ เริ่มดำเนินแผนการหนี เธอใช้มารยาร้อยเล่ห์สวมชุดนอนบางเบา และแปะแผ่นมาส์กหน้าเห็นแค่ลูกตา เดินลงมาหาของกินกลางดึก บอดี้การ์ดเห็นท่าทีของเธอแสดงออกนอกหน้าว่าตัวเองจะ