All Chapters of ปมรัก มาเฟียร้าย (ซีรีส์ชุด Psycho’Bad ความรัก ป่าสน..: Chapter 191 - Chapter 198

ร่างใหญ่นอนตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับแรงเพราะกลัวจะทำให้มีอาตื่นขึ้นมาตะเพิดไล่ลงเตียง มีเพียงสิ่งหนึ่งที่เคลื่อนไหว นั่นคือดวงตา นัยน์ตาคมเข้มแอบเหล่มองดูเธอนอนท่าตะแคงหันหลัง ส่วนศีรษะเธอนั้นกำลังหนุนท่อนแขนเขาอย่างสบายRrrrrrrrrr…..!แต่เสียงสมาร์ทโฟนของเธอมันดันดังระงมขึ้นในกลางดึก“อื้อ นี่เช้าแล้วหรือคะ?”เธองึมงำเพราะนึกว่าเสียงนาฬิกาปลุก ริคคาร์โดแทบกลั้นหายใจตอนที่กำลังพยายามเอื้อมแขนอีกข้างไปหยิบ โดยไม่ให้รบกวนการนอนของอีกฝ่ายพอคว้าได้ เสียงนั้นพลันเงียบลงอัตโนมัติ เขารีบหรี่แสงหน้าจอ ชั่งใจอยู่สักพักว่าจะรับสายดีไหม มีอาเริ่มรู้สึกตัวและผงกศีรษะออกจากท่อนแขนกำยำ“ใครโทรมาคะ?”เขาหันหน้าจอให้เธอดูว่าเป็นสายโทรเข้าจากอีเดน“จะรับไหมล่ะ?”“รับสิคะ” เธอขยี้เปลือกตา ก่อนยื่นแขนรอเขา นี่คือท่าประจำตัวของเจ้าหล่อนเวลาขอความช่วยเหลือ แล้วริคคาร์โดก็ช่วยพยุงเธอลุกขึ้นนั่งก่อนจะกระวีกระวาดลงจากเตียงอ้อมไปฝั่งเธอเพื่อช่วยสวมรองเท้าให้เธออย่างอ่อนโยน “ไง คิดถึงกันสินะ”เธอคุยสายด้วยรอยยิ้มหวาน“อะฮึ่ม ค่อย ๆเดินนะ”ริคคาร์โดกระแอมขึ้นพร้อมเอ่ยกับเธอเสียงดังพอประมาณ ตั้งใจให้ปลายสายไ

รู้สึกใจหาย.. ตลอดระยะเวลาเจ็ดวัน เขาทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยม คอยดูแลปรนนิบัติเธอไม่พอ เขายังช่วยดูแลเจ้าแบล็คกี้ แมวดำแสนรักของเธอได้เป็นอย่างดี ดูได้จากความสนิทสนมและไว้วางใจของเจ้าแบล็คกี้ ที่ตอนนี้กำลังถูกเขาอุ้มอยู่ และยังพลอยทำหน้าซึมไปกับเขาที่โดนพ่อเธอดุ“เข้าใจที่ฉันพูดไหม หมด เวลา แล้ว ไปซะ!”ใบหน้าคมคายผงกรับช้า ๆ แสดงออกว่าเขาเข้าใจ แล้วบรรจงวางแมวดำลง ก่อนเดินคอตกออกไป“ไป แยกย้าย ชิ่ว ๆ” พ่อขับไล่ เห็นเจ้าแมวดำวิ่งเหยาะ ๆตามริคคาร์โดไปแล้วหงุดหงิด รีบหันกลับมาเปิดประตูเข้ามาด้วยท่าทางโมโห สภาพร่างกายเธอไม่เอื้ออำนวยพอให้รีบวิ่งกลับไปขึ้นเตียงได้ทัน จึงยืนนิ่ง ฉีกยิ้มทักทายพ่อ “เอ้า มาแอบฟังอะไร ทำไมไม่นอนพักล่ะ แล้วดีขึ้นหรือยัง?”“ดีขึ้นมากแล้วค่ะ”“เห้อ ยัยเด็กดื้อนี่ อาทิตย์หน้าก็ถึงกำหนดผ่าคลอดแล้วนะ อย่ากินอะไรตามอำเภอใจนักสิ”“ขอโทษค่ะ”“ไปนอนเถอะ” “เอ่อ พ่อคะ”“หืม?”“อย่าโกรธเค้าเลย อันที่จริงหนูต่างหากที่ผิด”อดิเรกยืนเท้าสะเอว กลอกตามองบน ก่อนเหลือบหันไปมองมีนาแล้วได้แต่ถอนใจ เห็นท่าทีของลูกสาวแล้ว เขาก็โกรธมันไม่ลงร่างอวบค่อย ๆเอนตัวลงนอนตะแคงหันหลัง “หนูง่

“ทำเพื่ออะไร?!” ริคคาร์โดเดินพรวดพราดเข้ามาหามาดามอลินถึงในสวนหลังคฤหาสน์ เป็นมุมโปรดที่เธอชอบออกมานั่งจิบกาแฟในตอนเช้า“หมายถึงเรื่องเมื่อคืนสินะ” แม่ของเขาปรายหางตามอง “มันควรจะจบไปตั้งนานแล้ว แล้วแม่จะส่งแอนนิต้าไปป่วนอีกทำไม?”“ก็เพื่อความแน่ใจไง” เขายืนเท้าสะเอว ทำสีหน้าเหนื่อยหน่าย ก่อนจะเค้นเสียงถาม“แน่ใจอะไรอีก”“แน่ใจว่าเราผ่านด่านพ่อตาแล้ว”“หืม? อะไรนะ มะ เมื่อกี้แม่ว่าอะไรนะ”เขาเริ่มคะยั้นคะยอแม่ด้วยการเขย่าแขน แต่มาดามอลินยังคงสะบัดไหล่ ค่อย ๆละเมียดดื่มกาแฟอย่างใจเย็น สักพักจึงเอ่ย“แอนนิต้าพยายามอ้อนวอนขอเจอเราอีกสักครั้ง และเรื่องดันถึงหูพ่อตาแกเข้า รายนั้นเลยอยากสนองความต้องการแอนนิต้า ไปพร้อมกับการลองใจก็นะ เป็นข้อตกลงกันระหว่างแอนนิต้ากับพ่อของมีอาต่างหากล่ะ แม่ไม่เกี่ยว”ริคคาร์โดอ้าปากค้าง ไม่อยากจะเลยเชื่อว่า เพราะเรื่องเมื่อคืน ความมั่นคงทางจิตใจของเขา ..ทำให้พ่อของเธอใจอ่อน “อะฮึ่ม”เสียงกระแอมเบา ๆจากด้านหลังทำเขาค่อย ๆหันกลับไปยืนตัวเล็กลีบ แล้วพนมมือขึ้นเหนือศีรษะสวัสดีพ่อตา“สะ สวัสดีครับ” “...”อดิเรกมองริคคาร์โด ผู้มีใบหน้าเหมือนกับคนรั

สองปีต่อมา เทือกเขาโดโลไมท์ในช่วงฤดูหนาวมีหิมะโปรยปรายยาวนานข้ามคืน ทั่วทั้งป่าสนจึงขาวโพลนเต็มไปด้วยผลึกน้ำแข็งปกคลุมราวกับพรมผืนใหญ่ มีอายืนชมทัศนียภาพด้านนอกที่ริมผนังกระจกใส ดวงตาเป็นประกาย ใบหน้าหวานเปื้อนรอยยิ้ม มือเรียวทั้งสองถูกันไปมา ก่อนเอื้อมคว้าช็อคโกแลตร้อนขึ้นมาจิบคลายหนาว “อุ๊ย” ร่างเพรียวบางในชุดนอนสะดุ้งโหยงเล็กน้อย เมื่ออยู่ ๆสามีร่างใหญ่ เข้ามาสวมกอดเธอจากด้านหลังอย่างไม่ให้สุ้มให้เสียง “ที่รัก” เขาเปล่งเสียงแหบต่ำ เบียดสะโพกเข้าหา ไม่ต้องพรรณาก็รู้ว่าเขากำลังต้องการสิ่งใด ทั้งดนตรีแสนโรแมนติกที่เขาเปิดคลอมันเบา ๆ แล้วก็กลางกายที่กำลังขยายใหญ่“ไม่เหนื่อยบ้างหรือไงคะ?” เธอบ่นพึมพำ ยื่นแก้วช็อคโกแลตขึ้นจ่อริมฝีปากหยัก “ดื่มไหมคะ?”เขาส่ายหน้า “อยากชิมจากปากเมียมากกว่า”“ชิ”เธอวางแก้วช็อคโกแลตร้อนไว้บนโต๊ะ ก่อนเอนตัวพิงซบอกอันแสนอบอุ่นและปลอดภัยของสามีอย่างไว้เนื้อเชื่อใจ มือเล็กบีบคลึงมือใหญ่ที่กำลังโอบเอวเธออย่างละมุน ถุงเท้าสีขาวปักลายต้นสนสีเขียวของเธออยู่เหนือถุงเท้าสีดำเรียบของสามี จากนั้นก็ปล่อยให้เขานำพาร่างกายเธอเคลื่อนไหว ทั้งสองกำลังเต้นรำ ลื่นไหล