All Chapters of ปมรัก มาเฟียร้าย (ซีรีส์ชุด Psycho’Bad ความรัก ป่าสน..: Chapter 101 - Chapter 110

มีอากรีดร้อง คลุ้มคลั่งอาละวาดจนผู้คนในเรือนจำแตกตื่น พอจับใจความได้ว่า เธอได้สูญเสียน้องชาย ทุกคนต่างมองเธออย่างสงสาร“ไม่จริง ฮืออ น้องกูตายไม่ได้ กูไม่ให้มันตาย เอากูไปตายแทนที ฮืออออไม่จริง กูไม่ยอมให้มันตาย” กุมภาคือคนเดียวที่เธอเหลืออยู่ ถ้าเลือกได้ เธอขอตายแทนน้องชายได้ไหม “ฮือ เอากูไปแทนมัน เอากูไป ฮืออ ใครก็ได้ช่วยที” เธอร่ำร้อง รำพันซ้ำ ๆ มันกระทบจิตใจเธอจนหมดสติ เธอถูกหามไปนอนพักในห้องพยาบาล แต่สภาพจิตใจยังย่ำแย่ เอาแต่นอนซมไม่ยอมลุกไปไหน หยดน้ำตารินไหลราวกับสายน้ำ การสูญเสียครอบครัวเพียงหนึ่งเดียวที่มี คือจุดสิ้นสุดของความหวังอยากมีชีวิตต่อ . ครบกำหนดเวลาอีเดนออกจากข้องขังเดี่ยว เขามุ่งหน้าตรงไปที่ห้องพยาบาล พบร่างผอมบางนอนแน่นิ่ง หมดอาลัยตายอยาก ไม่ต่างจากคนตายไปแล้ว เธอเหมือนศพแห้งบนเตียงที่ขาดการดูแล แต่เธอเลือกที่จะไม่ทานอะไรเอง เหมือนเตรียมตัวเตรียมใจพร้อมตายได้ทุกเมื่อ เขาเห็นแล้วสะเทือนใจจนน้ำตาซึม หมั่บ อีเดนกุมมือมีอาเอาไว้ แต่เธอไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง เขาจึงนั่งเคียงข้างอยู่เงียบ ๆอย่างนั้น ไม่ไปไหน . จนผ่านมาเกือบสิบนาที อีเดนจึงเกริ่นป

มีอากลายเป็นคนในองค์กร ‘โรมา’ ไปโดยปริยาย การรักษาด้วยเครื่องมือแพทย์ที่ล้ำสมัยใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน บวกกับตำแหน่งแผลไม่ได้โดนจุดสำคัญ “เธอเก่งมาก” อีเดนชูกำปั้นกระทบกำปั้นมีอา พลางมองดูแผลตนเอง “เพราะเธอสอนฉันมาดี” เธอบอกพลางลุกจากเตียงนอน ออกไปยืดเส้นยืดสาย เปิดหน้าต่างบานใหญ่ สูดอากาศด้านนอกที่เต็มไปด้วยผืนป่าล้อมรอบ เธอมองมันจากชั้นห้า อาคารสถานที่แห่งนี้ช่างกว้างใหญ่จนเธอเรียกว่า ‘อาณาจักร’ แต่อีเดนบอกกับเธอว่าที่นี่เป็นเพียงเครือข่ายย่อย คนในองค์กรส่วนใหญ่เป็นชายชาวต่างชาติ น้อยนักที่เธอจะเดินสวนกันกับผู้หญิง อาจจะมีบางคนเป็นโครโมโซมxx เธอไม่สามารถประเมินได้ด้วยตาเปล่า อย่างเช่น อีเดน ถ้าคนอื่นมองแบบผิวเผินคงคิดว่าเขาคือผู้ชายทั้งแท่ง“ออ ต้องขอบคุณเธอด้วยนะอีเดน ที่ไม่พลาดแทงเข้าจุดสำคัญ”“เรื่องนั้นมันแน่นอนอยู่แล้ว” อีเดนยักไหล่ “เราจะเริ่มทำเมื่อไหร่?”“หืม? ออ หมายถึงเรื่องน้องชายเธอน่ะเหรอ ตามมานี่” อีเดนเดินนำเธอไปตามทางเดินผ่านห้องหับต่าง ๆ ห้องซ้อมการต่อสู้ หลากหลายแขนงออกจะตึงเครียด ผู้คนต่างก็มองเธอราวกับจะฉีกเนื้อ พอเดินมาอีกหน่อยจะเจอห้

โรมาโนบีบคางเธอแน่น บังคับให้แหงนขึ้นจ้องตาเขา “โอ๊ย” “ตั้งใจฟังให้ดี ปกติฉันไม่ได้พูดคุยยาว ๆตีสนิทกับทุกคนแบบนี้ ฉัน โรมาโน ไม่ใช่คนโรคจิต! มีผู้หญิงสวย ๆมากมายที่พร้อมจะแหกกลีบ บีบนมให้ฉันดู ผู้หญิงแม่งก็มีสองรู สองเต้า เอากี่คนก็เหมือนกันหมด ที่ฉันดูเธอก็เพราะมันสุดวิสัย เหมือนการติดตามซีรีส์แนวผู้ใหญ่เรื่องหนึ่งน่ะ ถ้าฉันสนใจแค่เนื้อ นมและเนินกลางกายเพื่อระบายความใคร่” เขาบอกพร้อมก้มลงมองหว่างขาเธออย่างเปิดเผย “..ถ้าอย่างนั้น ฉันก็หันไปดูหนังโป๊แล้ว มีอา”เธอหลับตาลง“ลืมตา มองหน้า แล้วฟังฉันต่อซะมีอา”เขาใช้มืออีกข้างตบแก้มเธอเบา ๆ เธอยอมทำตาม “การหนีออกจากเรือนจำ มันคือเรื่องง่ายหรือ? ระเบิดที่เธอเบิกออกจากคลังไปพังตึกฝั่งนั้นเล่นน่ะ คิดว่ามันต้องแลกกับอะไรบ้าง? ..เธอได้รับสิทธิพิเศษกว่าทุกคนขนาดนี้ ช่วยสำเหนียกและชดใช้ด้วยการลดความปากดีใส่ฉัน แค่นั้นพอ ตราบใดที่ฉันไม่ได้บังคับให้เธอแก้ผ้าบำเรอกามให้ ก็ถอนคำพูดนั้นซะ”เขาคลายมืออกจากคาง เปิดโอกาสให้เธอพูดอะไรสักอย่าง ให้เขาอารมณ์ดีขึ้น“ฉัน ขอโทษค่ะ คุณไม่ใช่โรคจิต” จำใจเอ่ยคำขอโทษออกมาทั้งน้ำตา สองมือกำหมัดแน่น แต่ก

“ไงล่ะ เกือบทำพลาดไปแล้ว!”โรมาโนตะคอกด่าเธอดังก้องกังวาน บังเกิดเสียงสะท้อน ภายในคฤหาสน์โอ่โถงในกรุงโรมเธอยืนทื่อ หน้าซีด ยังไม่ปริปากเอ่ยอะไรเลยสักคำ ตั้งแต่เห็นความจริงกับตาในคาสิโนนั่น “เฮอะ ให้ตายเถอะ”คนหัวร้อนเองก็จนปัญญาจะด่าทอหรือตำหนิเธอต่อ เขาทั้งโมโหและเห็นใจ จึงเดินออกมาสูบบุหรี่เพื่อสงบสติอารมณ์ “ยัยนั่นจะไหวเหรอครับนาย แค่งานแรกก็ไม่รอดแล้ว”ชอว์ ลูกน้องคนสนิทของเขาเอ่ยถามขึ้น“หืม?” โรมาโนชะงักหันไปมองชอว์ แล้วพึมพำออกมา “อย่าประมาทกับคนที่ไม่เหลืออะไร คนแบบนี้เแหละที่น่ากลัวสุด เพราะอะไรรู้มั้ย เพราะคนมันไม่มีอะไรจะเสียแล้วยังไงล่ะ”พูดจบ เขาเดินตามไปดูเธอด้วยความเป็นห่วง เธอนั่งกอดเข่าร้องไห้บนพื้นภายในโซนบาร์เครื่องดื่ม ร่างสั่นสะท้านตามแรงสะอึกสะอื้นปริ่มจะขาดใจตาย โดยมีอีเดนทอดกายลงนั่งบนพื้น คอยตบไหล่ปลอบอยู่ข้าง ๆไม่ไปไหน“ฮืออ ฉันไม่ได้ร้องไห้เสียใจที่มันยังไม่ตาย ฮึก..แต่ฉันร้องไห้เพราะฉันทำพลาดไปให้ความสำคัญกับมัน จนน้องฉัน ..ฮืออ ฉันพลาดไป..ฉันทำอะไรลงไป ฮือ ฮือ…” เธอคร่ำครวญร่ำไห้ใจแทบขาด คนแอบฟังถอนหายใจออกมา โล่งใจมาเปราะหนึ่ง ..เธอฉลาดขึ

เธอเดินเข้าไปถามโรมาโน เมื่อฝึกได้หกเดือนเต็ม“ฉันเริ่มงานได้ยังคะ?” “รีบจัง” เขาตวัดดวงตาดุ รู้สึกหวงแหนเล็กน้อย หากจะรีบปล่อยแม่กวางสาวกลับไปหาเจ้าป่าเดิม “ฝึกอีกสักหน่อย” ร่างใหญ่เดินหนี ปล่อยเธอยืนงง“โธ่” มีอายืนไหล่ห่อ แล้วอีเดนก็เข้ามาตบไหล่เบา ๆ“ฝึกต่อเถอะน่า วันนี้ยังเหลือวิ่ง ปามีด แล้วก็ บลา บลา..”“เห้อ นี่ก็หกเดือนแล้วนะ”เธอเดินคอตกกลับเข้าสนามยิงต่อ.จากเดือน ล่วงเลยมาเกือบหนึ่งปี เธอมีโอกาสได้ติดสอยห้อยตามโรมาโนไปแทบทุกที่ ไม่ว่าจะตอนเจรจาค้าขายอาวุธ หรือแม้แต่ตอนที่เขาถลุงเงินเล่นในบ่อนกาสิโนทั่วทุกมุมโลก เธอฝึกหนักทุกวัน ตั้งแต่เช้ายันค่ำ บางคืนนอนไม่หลับ เธอก็แอบซุ่มซ้อมยิงปืนและเตะกระสอบทรายเรียกเหงื่อ และสารเอนโดรฟินให้หลั่งไหลบรรเทาความเครียด แล้วกลับไปเอนกายลงนอนหลับสนิท ฝีมือการยิงปืนของมีอา ทำให้โรมาโนไร้ข้ออ้าง ยอมปล่อยหญิงสาวออกไปเผชิญกับด้านนอก โดยเฉพาะพวกดาร์ค “และวันนี้ก็มาถึง วันที่เราจะได้เผชิญหน้ากับพวกดาร์ค กันอย่างสุภาพชน เห้อ ต้องทนหน่อยนะ นั่นเป็นเพียงฉากหน้า เพราะคืนนี้มีประมูลใหญ่ใช้ซูเปอร์คาร์บังหน้า แต่ความจริงแล้ว มันคือการประมูลสาร