All Chapters of พลั้งรักคุณหมอแสนร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

เพียงฝันหันกลับไปสบตาเธออย่างตรงไปตรงมา“ฉันไม่ใช่ของเล่นใครและเขาก็ไม่ใช่คนแบบที่เธอพูดด้วย”แก้วกัลยาชะงัก สีหน้าแข็งไปชั่ววูบเพียงฝันยิ้มสุภาพแต่มั่นคง“เธออย่าห่วงเลยนะ ผู้ชายไม่ได้โง่เหมือนธีร์ทุกคนหรอก”จากนั้นเธอก็เดินตรงไปยังลิฟต์ โดยไม่หันกลับไปอีกปล่อยให้แก้วกัลยายืนมองตามด้วยความไม่พอใจปนแปลกใจว่าเพียงฝันที่เคยอ่อนแอคนนั้น หายไปไหนแล้วประตูลิฟต์กำลังจะปิด ติ๊ง!แต่ก่อนจะสนิทดี ร่างของนับดาวก็โผล่พรวดเข้ามาอย่างรวดเร็วแทบจะชนประตูลิฟต์“แหม๊!!ฟางงงงง!”เสียงเพื่อนสนิททั้งตื่นเต้นทั้งปลื้มปริ่มทันทีที่ประตูปิดลงนับดาวก็ยกนิ้วโป้งขึ้นมาสองข้างอย่างอดไม่ได้ดวงตาเป็นประกายวิบวับเหมือนคนที่เพิ่งดูฉากพระเอกยืนปกป้องนางเอกในซีรีส์เรื่องโปรดทั้งลุ้น ทั้งฟิน จนเก็บอาการแทบไม่อยู่“เมื่อกี้คือแบบ สุดยอด! โอ๊ย ชั้นอยากปรบมือให้ตรงนั้นเลยอะ!แก”เธอพูดพลางขยับตัวไปมาอย่างเริงร่าเพียงฝันถอนหายใจเบาๆ ทั้งอึดอัด ทั้งเขิน“นับ…..อย่าเสียงดังสิ เดี๋ยวคนได้ยิน”“ได้ยินก็ช่างสิ” นับดาวกระซิบเสียงดังอยู่ดี“แกเห็นหน้ายัยแก้วหน้าม้ามั้ย เหมือนโดนตบเลยอะ! คือดี….ดีมาก!”เพียงฝันก้มหน้าพยาย

นทียืนมองทางเดินเงียบๆ หลังจากเตือนแก้วกัลยาเสร็จ ความรู้สึกหนักอึ้งบางอย่างค่อยๆ ท่วมขึ้นมาในอกเขารู้ดีว่าที่เพียงฝันต้องมารับมือกับเรื่องพวกนี้ส่วนหนึ่งก็เพราะความผิดของเขาเองครั้งหนึ่ง เขาเคยปล่อยมือเธอ เลือกเดินไปหาผู้หญิงที่หวานปากอย่างแก้วกัลยา ทั้งที่ลึกๆ เขารู้ว่าเพียงฝันต่างหากคือคนที่อยู่ข้างเขามานานที่สุดแต่ตอนนั้น เขาโง่ และมองไม่ออกนทีหลับตา หายใจช้าๆ เพื่อกดความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้ามามันคงสายเกินไปแล้วเพียงฝันมีเส้นทางชีวิตของเธอ มีคนที่ดูแลเธออย่างดี และเขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะย้อนกลับไปแก้ไขอะไรได้อีกเลยไม่มีแม้โอกาสอีก ที่เขาจะกลับไปแก้ไขความผิดที่ตัวเขาเองเป็นคนก่อ เขายิ้มจางๆ อย่างเจ็บลึกในอก“ขออย่างเดียวขอให้เธอมีความสุขก็พอแล้ว”เขาบอกตัวเองแบบนั้น ก่อนจะหันหลังกลับไปทำงานต่อ ทั้งที่หัวใจยังคงรู้สึกผิด ไม่เคยเบาลงเลยสักวันแก้วกัลยาที่เคยเสแสร้งอ่อนหวานต่อหน้าเพียงฝันและนที…..เริ่มเผย “ตัวตนจริงๆ” ออกมาทีละนิดอย่างที่เธอควบคุมไม่อยู่แล้วแรกเริ่มเป็นเพียงสายตาวิจารณ์ ดูถูกใครก็ตามที่ไม่เข้าทางต่อมาก็กลายเป็นน้ำเสียงหงุดหงิดง่าย เหมือนยอมรับไม่ได้ที่ทุกอย่า

เตวิชญ์ยิ้มอ้อนแบบผู้ชายน่ารัก“ตกลงนะครับ”เพียงฝันกัดปากแน่น ก่อนพยักหน้าเบา ๆ“ค่ะ”เตวิชญ์ยิ้มกว้างทันทีก้มลงหอมหน้าผากเธออย่างแสนละมุนและเช้านั้น ก็เริ่มต้นความสัมพันธ์ที่ทั้งอบอุ่น ทั้งหวาน และทั้งคลั่งรักที่สุดของเตวิชญ์::เพียงฝันเดินเข้ามาในห้องทำงานพร้อมแก้มแดงเรื่อ ๆแค่คิดถึงตอนเช้าที่เตวิชญ์กระซิบข้างหู เธอก็แทบเดินไม่ตรงแล้วนับดาวที่กำลังเซ็นเอกสารเงยหน้าขึ้นพอดีและทันทีที่เห็นสภาพเพื่อนสนิท“โอ๊ยยยยย!! หน้าบานมาเลยนะยะยัยฟาง”เพียงฝันสะดุ้ง“บ้า! พูดอะไรเนี่ย!”นับดาววิ่งพุ่งเข้าไปจับแขนทำหน้ายิ้มล้อเลียน ปนทะเล้นนิดๆ“ไม่ต้องปฏิเสธเลยยัยฟาง ตางี้เป็นประกายปิ๊ง ๆ แบบนี้ไม่ใช่ว่านอนเต็มอิ่ม”“แต่เป็น อิ่มความรัก มากกว่าใช่ไหมค้าาา~”เพียงฝันรีบยกแฟ้มมาบังหน้า แก้มร้อนผ่าวจนแทบลุกเป็นไฟ“ยัยนับ!! หยุดพูดนะ!”นับดาวหัวเราะจนตัวงอ“ไม่หยุด! จะพูด! ผู้ชายอย่างหมอมาร์ช แกจะเก็บไว้คนเดียวไม่ได้นะ”เพียงฝันยิ่งหน้าแดงหนักยกมือปิดหูตัวเองอย่างเขินจนทำอะไรไม่ถูกนทีที่เพิ่งเดินเข้าห้องมา ยืนค้างกับประตูฟังทุกคำและสีหน้าเขาตกลงทีละนิดแววตาคมเคยมั่นใจกลับเต็มไปด้วยความขุ่

อกกว้างของเขาแนบกับแผ่นหลังเธอมือเขากอดเอวเธอไว้หลวม ๆ เหมือนกำลังหวงสมบัติชิ้นทีมีค่ามากที่สุด“วันนี้คุณเหนื่อยทั้งวัน”เสียงเขานุ่มจนหัวใจแทบละลาย“ให้ผมกอดแบบนี้สักพักได้ไหม”เพียงฝันพยักหน้าเบา ๆแต่เตวิชญ์ไม่รอคำตอบเขากดจมูกลงบนแก้มเธอช้า….อุ่น….และลึกเสียจนเธอหายใจไม่คล่อง“ฟาง”เขาเรียกชื่อเธอแบบที่ไม่เคยเรียกใครมาก่อน“ผมชอบเวลาคุณอยู่ในอ้อมกอดผมที่สุด”เพียงฝันหน้าแดงจัด“คุณก็พูดเกินไป”เตวิชญ์ยิ้มมุมปากกดหน้าผากลงบนบ่าของเธอลมหายใจเขาอุ่นจนเธอขนลุกวาบ“ก็ผมรู้สึกแบบนั้นจริง ๆ”เขากระซิบ“ผมหลงคุณมากนะครับ รู้ไหม”เพียงฝันมือสั่นนิด ๆหัวใจเต้นจนมันแทบจะดังออกมาเตวิชญ์กระชับกอดแน่นขึ้นก่อนจะค่อย ๆ โน้มเธอลงนอนบนเตียงโค้งตัวตามลงไปช้า ๆโดยยังมองตาเธอ ดวงตาคู่สวยเป็นประกายวาววับดุจดวงดาว“คืนนี้”เขาแตะริมฝีปากลงบนหน้าผากเธอลากลงมาที่แก้มช้า…..อ่อนโยน…..แต่ลึกจนเธออ่อนระทวยไปทั้งตัว“ผมจะอยู่กอดคุณทั้งคืนเลย”เขายิ้มอ่อนรอยยิ้มที่ละลายหัวใจเธอจนหมดเพียงฝันหลับตาปล่อยให้เขากอดปล่อยให้หัวใจตัวเองเต้นตามจังหวะของเขาคืนนี้ทั้งห้องเต็มไปด้วยลมหายใจของสองคนอบอุ่น ลึก และเต็ม

เพียงฝันมองใบหน้าของเขาใกล้ ๆชายหนุ่มที่แสนจะเย็นชาในสายตาคนอื่น แต่ในอ้อมแขนของเธอกลับอุ่น นุ่ม และอ่อนโยนที่สุดเธอยื่นมือไปแตะแก้มเขาเบา ๆ“คุณหมอ ตื่นได้แล้วค่ะ”เตวิชญ์ขมวดคิ้วนิด ๆก่อนจะดึงเธอเข้าไปซุกกับอกราวกับเด็กขี้อ้อนเสียงเขาแหบต่ำตอนตื่นนอนใหม่ ๆทั้งอบอุ่นและชวนให้ใจเธอสั่นไม่หยุด“ยังไม่ให้ลุก ขอกอดก่อน”เพียงฝันหัวเราะเบา ๆ“นี่มันสายแล้วนะ”เตวิชญ์ยอมเปิดตาขึ้นมาช้า ๆสายตาเขาหวานแบบที่คนทั้งโรงพยาบาลคงไม่มีวันได้เห็น“สายก็ยังอยากกอด เพราะฟางน่ารักตอนตื่น”คำพูดง่าย ๆ ที่ทำให้เธอหน้าแดงจัดเขายิ้มออกมาเหมือนชอบใจที่ได้แกล้งเธอเตวิชญ์ลูบผมเธอเบา ๆก่อนจะกระซิบชิดหูแบบนุ่มที่สุด“วันนี้ไปโรงพยาบาลกับผมนะ”เพียงฝันชะงักชั่วครู่“คะ? ไปทำไมคะ”เขาประคองหน้าของเธอขึ้นมองลึกในแบบที่บอกทุกอย่างโดยไม่ต้องพูด“เพราะผมอยากให้ทุกคนรู้ ว่าคุณคือแฟนผม”หัวใจเธอเต้นแรง“คุณ ต้องขนาดนั้นเลยเหรอคะ”“ต้องครับ”เขาตอบทันที ไม่มีลังเล“ผมไม่อยากให้มีใครเอาเรื่องผมกับหมออิงมาลืออีก ผมต้องการให้มันจบแบบชัดเจนที่สุด”เขารั้งเธอเข้ามากอดแน่นขึ้นกว่าเดิม เหมือนต้องการย้ำทุกคำให้หนักแน่น“