ส่วนเตวิชญ์ยังคงเป็นหมอที่ยุ่งเหมือนเดิมแต่ไม่ว่าเวรจะหนักแค่ไหนเขาจะไม่ลืมแวะมารับเธอหรืออย่างน้อยก็โทรมาบอก“วันนี้ผมอาจช้านิดนะ แต่ผมคิดถึงคุณ”บางวันเขาเข้ากะดึกเพียงฝันจะเตรียมข้าวกล่องง่าย ๆ ให้บางคืนเธอหลับไปก่อนตื่นมาอีกทีจะเจอเขานั่งอยู่ปลายเตียงลูบผมเธอเบา ๆ เหมือนกลัวเธอหายไปหมอน้ำอิงเองก็เปลี่ยนไปเธอถอยออกมาอย่างมีระยะไม่ใช่เพราะยอมแพ้แต่เพราะเข้าใจว่า ความรู้สึกที่ฝืนไว้ไม่เคยพาใครไปถึงความสุขจริง ๆและหมอไท ก็ยังคงอยู่ข้าง ๆ เธออย่างเงียบ ๆ แต่มั่นคงเย็นวันหนึ่งเตวิชญ์พาเพียงฝันไปทานข้าวที่บ้านคุณธเนศกับคุณวาสนายังแซวเหมือนเดิมเตชินียิ้มมองทั้งคู่ด้วยสายตาเอ็นดู“ดูแลกันแบบนี้ แม่ว่าบ้านเราจะคึกคักขึ้นเยอะเลยนะ”เพียงฝันยิ้มมือของเธอถูกเตวิชญ์จับไว้แน่นไม่ใช่เพราะกลัวหลุดหายไปแต่เพราะเขาเลือกจะไม่ปล่อยหลายเดือนที่ผ่านมาไม่ได้ทำให้ชีวิตสมบูรณ์แบบแต่ทำให้ทั้งสองคนมั่นใจว่าความรักที่ไม่ต้องแย่งไม่ต้องพิสูจน์ไม่ต้องเจ็บซ้ำมันกำลังเติบโตอย่างนุ่มละมุนและจริงใจวันนี้บ้านของเตวิชญ์อบอวลไปด้วยบรรยากาศอบอุ่นเป็นพิเศษเพราะเป็นวันเกิดของคุณวาสนาแม่ของเขาโต๊ะ
Last Updated : 2026-07-25
LOGIN
