All Chapters of พลั้งรักคุณหมอแสนร้าย: Chapter 1 - Chapter 10

เขายกมือเสยผมที่ปรกหน้าผาก ลมหายใจยังหนักนิด ๆ จากการตื่นนอน แล้วปรายตามองเธอด้วยสีหน้าที่นิ่ง แต่แฝงอะไรบางอย่างที่ทำให้หัวใจเธอเต้นรวนไม่เป็นจังหวะบรรยากาศเงียบลงจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังชัดเจนเกินไปสายตาเขาไม่ได้ตำหนิ ไม่ได้รังเกียจ มีแต่แววอ่อนโยนวุ่นวายใจ“ไม่ต้องขอโทษ”เขาบอกเบา ๆ“ผมเองก็……เผลอเหมือนกัน”เพียงฝันเผลอกลืนน้ำลายเบา ๆ ก่อนจะตอบออกไปแบบตะกุกตะกัก ริมฝีปากสั่นนิด ๆ จนฟังดูเหมือนเสียงลมหายใจมากกว่าคำพูด“ฟาง…..ฟางแค่……เอ่อ…..จะจะถามว่า คุณโอเคไหม”สายตาเธอวูบหนีไปมองปลายเตียงแทบทุกวินาที ใบหน้าแดงจัดเหมือนกำลังหลบอะไรสักอย่าง ทั้งที่ความจริงคือกำลังหนีแววตาคมเข้มของเขาโดยตรงไม่ไหวเลยไหล่เธอเกร็งเล็กน้อย เหมือนกลัวว่าแค่หายใจผิดจังหวะ เขาจะจับได้ว่าหัวใจของเธอกำลังเต้นรัวจนแทบทะลุอกออกมา“ฟางไม่ได้ตั้งใจ ฟาง……ฟางแค่……เมามากจนควบคุมตัวเองไม่ได้”เตวิชญ์มองเธอนานขึ้นเหมือนกำลังชั่งใจว่าจะเข้าไปใกล้เธอดีไหมสุดท้ายเขาเอื้อมมือมาแตะแก้มเธออย่างแผ่วเบานิ้วโป้งไล้ตามแก้มขาวเนียนเบาๆ“ทำไมต้องขอโทษ”เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่อุ่นกว่าแสงแดดที่ลอดหน้าต่างเข้ามา“ผมไม่อยากใ

เบื้องหลัง เธอไม่ได้เห็นว่านทีหันมองตามเธอ คิ้วขมวดแน่นเหมือนรู้สึกเสียดาย หรือไม่พอใจอะไรบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ในขณะที่แก้วกัลยามองเขาอย่างไม่พอใจสุดขีดและเพียงฝันทำใจว่าในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าเธอกำลังจะเจอ ‘เขา’ อีกครั้งห้องประชุมเช้านั้นตึงไปด้วยบรรยากาศที่ทั้งเงียบ ทั้งหนาวเพียงฝันเดินเข้ามาพร้อมนับดาว เพื่อนสนิทที่มองสีหน้าเธอแวบเดียวก็รู้ทันทีว่ามีบางอย่างไม่ปกตินับดาวกระซิบเบา ๆ ขณะทิ้งตัวลงเก้าอี้ข้าง ๆ“หน้าซีดมากนะแก เป็นอะไรไหมเนี่ย?”เพียงฝันฝืนยิ้ม“ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็โอเคแล้ว”แต่แค่เธอยกสายตาขึ้นภาพตรงปลายโต๊ะก็กระแทกเข้ามาอีกครั้งนทีและข้าง ๆ เขา แก้วกัลยานั่งแนบชิดเหมือนจะประกาศว่าเธอคือแฟนเขาเพียงฝันกดปากแน่น ไม่มองไปทางนั้นอีกพยายามจดจ่อกับเอกสารในมือ แต่ความอึดอัดก็หนักลงจนหายใจลำบากไม่นาน ประชุมก็เริ่มขึ้น หัวหน้าแผนกกำลังอธิบายเป้าหมายงานไตรมาสใหม่แต่สายตาของนที กลับไม่สนใจเอกสารตรงหน้าเท่าไหร่เขาลอบมองเพียงฝันเป็นระยะเหมือนอยากจับจ้องทุกการขยับตัวของเธอทุกครั้งที่เธอก้มหน้า เขารู้สึกคล้ายใจหายและทุกครั้งที่เธอไม่มองเขา เขาก็รู้สึกหงุดหงิดแปลก ๆ

ลิฟต์ส่งเสียง ติ้ง! เบา ๆ ขณะที่ประตูค่อย ๆ แยกเปิดออกเพียงฝันเดินออกมาเธอสวมเสื้อเชิ้ตสีอ่อน กางเกงสแลคสีดำ แต่ในมือที่กำลังถือแฟ้มกลับกำแน่นกว่าเดิมเพราะทั้งวันที่ทำงาน เธอพยายามไม่คิดถึงใครบางคนแต่ภาพหมอหนุ่มที่เดินอยู่เคียงข้างผู้หญิงสวยในห้าง กลับผุดขึ้นมาเรื่อย ๆ จนน่ารำคาญหัวใจจนกระทั่งสายตาเธอปะทะกับเขาดวงตาคมของเขาหยุดอยู่ที่เธอราวกับโลกนิ่งสนิทแล้วริมฝีปากเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มที่ทั้งอบอุ่น ทั้งดื้อดึงเหมือนกำลังบอกว่าในที่สุดผมก็ตามคุณจนเจอเพียงฝันดวงตากลมโตเบิกกว้าง สะดุ้งหัวใจเต้นแรงขึ้นแบบไม่ทันตั้งตัว“บ้าเอ๊ย!”เธอพึมพำกับตัวเองคิดว่าตัวเองคิดถึงเขาจนเกิดภาพหลอนเพราะไม่ควรไม่ควรเลยที่จะได้เห็นเขาที่นี่ที่บริษัทที่เธอทำงานในเวลางาน บ้าชะมัดแต่เขากลับยืนนิ่ง มองเธอเหมือนเขาไม่แปลกใจเลยสักนิดที่เจอเธอที่นี่เพียงฝันหลบสายตาแทบไม่ทันแต่ขากลับก้าวไม่ออกด้านหลังเตชินีที่ยืนกอดอกรออยู่ถึงกับเบิกตากว้าง“หืม”ริมฝีปากเธอขยับอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองน้องชายที่ไม่เคยยอมมาบริษัทสักครั้งกลับยืนยิ้มให้ผู้หญิงคนหนึ่งแบบนี้“โอ้โห ชัดเจนมาก”เธอพึมพำเบา ๆ

ช่วงบ่ายวันนั้น เพียงฝันเดินออกมาหน้าห้องทำงานเพื่อจะไปส่งเอกสารแต่พอเลี้ยวหัวมุมก็ชะงัก เกือบชนเข้ากับแผงอกของใครบางคนเต็ม ๆเตวิชญ์ยื่นมือมาคว้าไหล่เธอไว้ทันทีมือใหญ่ อุ่น และมั่นคงจนเธอหัวใจเต้นสะดุด“ระวังหน่อยสิครับ”น้ำเสียงทุ้ม ๆ นุ่มละมุนจนเธอเผลอหายใจไม่ทั่วท้องเพียงฝันหน้าแดง รีบก้าวถอย“ขะขอโทษค่ะ ไม่คิดว่าคุณจะมายืนอยู่ตรงนี้”เตวิชญ์มองเธอยิ้ม ๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำ นุ่มมาก“ผมตั้งใจมาหาคุณ”คำพูดง่าย ๆ แต่ทำเพียงฝันค้างไปหลายวินาทีนับดาวที่เดินเห็นเหตุการณ์อยู่ไกล ๆ ถึงกับยิ้มกว้างแบบรู้ทันสุด ๆ“จะไปไหนครับ เดี๋ยวผมช่วยถือ”มือใหญ่ อุ่นของเขา ยื่นมือมารับแฟ้มเอกสาร จากมือเธอเบา ๆ แบบไม่ได้ตั้งใจ แต่ก็ไม่ยอมปล่อยเร็วเกินไปเพียงฝันสะดุ้ง รีบชักมือกลับ“ไม่ต้องค่ะ ฟางถือเองได้”“ผมอยากช่วย”เขาพูดเบา ๆ แต่ชัดเจนสายตาอ่อนโยนราวกับคิดถึงเธอทั้งวันเวลาเขามองเพียงฝันจะเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนจนแววตาอบอุ่นเกือบจะละลายใจเธอได้ เพียงฝันทำอะไรไม่ถูกจึงได้แต่พยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินนำหน้าแต่ยิ่งเดินก็ยิ่งรู้สึกถึงสายตาของเขาที่คอยมองหลังเธอไม่ห่างพอส่งเอกสารเสร็จ เตวิชญ์ก็ยังคงยืนรออย

นทีเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้ามาช้า ๆเขาพิงกำแพงข้างตัวเธอ เหมือนจงใจล้อมพื้นที่ให้เหลือแค่เธอกับเขามุมริมฝีปากเขาโค้งนิด ๆ อย่างรู้ทันมืออีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างสบาย ๆ ผิดกับสายตาที่จ้องเธอแบบอ่านทุกอย่างทะลุหมด“ก็เลยหนีมานั่งงอนคนเดียวแบบนี้” เขาถามเสียงนิ่งแต่โทนกลับนุ่มจนแก้วกัลยารู้สึกเหมือนโดนดึงความดื้อออกไปทีละนิดเธอเม้มปากแน่น ไม่ยอมมองหน้าเขานทีเห็นแบบนั้นก็เอียงหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ให้เธอหลบสายตาไม่ได้“แก้ว…..แค่”น้ำเสียงอ่อนลงกว่าทุกครั้ง“ใครทำให้ไม่ชอบใจ ก็บอกกันดี ๆ สิจะได้จัดการให้ถูกคน”คำว่า จัดการให้ถูกคน ทำเอาแก้วกัลยาชะงักหัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะเธอเงยหน้าขึ้นมามองเขาทั้งที่ยังทำทีเป็นงอนทำปากยื่นเหมือนคนถูกกระทำทั้งที่ความจริงเพิ่งไปยืนอ่อยหมอรูปหล่ออยู่ไม่ถึงสิบนาทีแต่พอเห็นนทีเข้ามาใกล้ แววตาที่พยายามทำเข้มแข็งกลับสั่นวูบเหมือนเด็กที่กลัวโดนจับได้ว่าทำเรื่องไม่ดีมาพยายามฝืนหน้าเชิด แต่ปลายหูกลับแดงจัดจนซ่อนแทบไม่มิดเธอกอดอกแกล้งมองไปทางอื่นแต่ความกระดากยังชัดจนอ่านง่ายเกินไปสำหรับนทีนทีมองตอบนิ่ง ๆ แต่ให้ความรู้สึกมั่นคงจนเธอต้อง