All Chapters of พลั้งรักคุณหมอแสนร้าย: Chapter 1 - Chapter 10

เพียงฝันยืนตัวสั่นอยู่ตรงหน้าห้องของนที แสงไฟสีเหลืองอ่อนสะท้อนใบหน้าซีดเผือดของเธอ ดวงตาที่มักจะสดใสกลับแดงก่ำเพราะร้องไห้มาเป็นชั่วโมง“ฟาง เราว่าพอเถอะนะ”นทีพูดด้วยเสียงนิ่งจนเพียงฝันแทบล้มทั้งยืนเธอพยายามกลั้นเสียงสะอื้น “พออะไร……..พออะไรธีร์ เราขอแค่ให้เลิกกับเขา เลิกน้องคนนั้น เธออายุแค่ยี่สิบห้าเองนะ เธอ เธอแค่เข้ามาทีหลัง!”นทีเม้มปาก แววตาของเขาไม่มีแม้แต่ความลังเล“แต่ผมชอบน้องเขา ฟาง ผมเลือกน้องเขา”สุดท้ายคำพูดสั้น ๆ นั้นกลับทำลายเวลาสองปีที่เคยมีกัน เพียงฝันยืนตัวชา ก่อนจะโผกอดเอวเขาไว้แน่นจากด้านหลังน้ำตาร่วงกระทบหลังมือเธอไม่หยุด“อย่าไป……นะ ธีร์……อย่าทิ้งฟางนะ” เธอซบหน้าลงกับแผ่นหลังเขา มือบางกำเสื้อของเขาแน่นราวกับกำหัวใจตัวเองไม่ให้แตกสลายนทีนิ่งไปเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะค่อย ๆ แกะนิ้วของเธอทีละนิ้ว“ปล่อยผมนะฟาง มันจบแล้วจริง ๆ”เขาเดินจากไปทันทีเสียงประตูห้องปิดลงเหมือนฟาดซ้ำกลางใจเธอเพียงฝันค่อย ๆ ทรุดลงกับพื้นปล่อยให้ความเงียบกัดกินหัวใจจนชาไปหมดผับแสงสีเป็นที่เดียวที่เธอนึกออกในคืนนี้เสียงดนตรีดังสนั่น กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนจนเวียนหัว แต่เพียงฝันกลับดื่มไม่ห

เตวิชญ์ญ์ขยับเข้าใกล้เธอนิดหนึ่ง เหมือนกลัวว่าเธอจะถอยหนีเสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่ยออกมาอย่างนุ่มช้า“คุณฟางทำไมถึงคิดว่าผมจะมองคุณไม่ดีล่ะ”เธอเม้มปาก ไม่ตอบหัวใจเต้นแรงจนหน้าอกสั่นเขายิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย แบบที่มุมตาอ่อนลง“ผมไม่ลืมนะ” เขาพูดชัดทุกคำ “และไม่คิดลืมด้วย”เพียงฝันเงยหน้าขึ้นอย่างเผลอไผลดวงตาคู่คมนั้นจ้องกลับมาเต็ม ๆ ทำให้เธอใจวูบวาบจนแทบล้มเตวิชญ์ญ์เอียงศีรษะเล็กน้อยน้ำเสียงทุ้มละมุนจนเธอขนลุก“เมื่อคืน ผมตั้งใจแต่ที่ตั้งใจที่สุด คือไม่อยากให้คุณกลัวผมตอนตื่นขึ้นมา”เขาก้มลงเล็กน้อย ให้ระดับสายตาอยู่เท่ากับเธอ“เพราะผมไม่ได้คิดจะหายไปไหนเลยรู้ไหม”คำสุดท้ายเขาพูดเบา ๆ แต่หนักแน่นอบอุ่นจนหัวใจเธอไหวสะท้านแต่เธอกลับรีบส่ายหน้าเหมือนต้องปิดประตูให้เร็วที่สุด ก่อนตัวเองจะไขว้เขวไปมากกว่านี้“เราควรลืมมันค่ะ”น้ำเสียงเธอแผ่วสั่น แต่หนักแน่น“เมื่อคืนมันแค่ความเมา ฟางขอโทษจริง ๆ แล้วก็……ฟางไม่อยากให้เราเจอกันอีก คุณควรลืมมันเหมือนกัน”คำพูดนั้นเหมือนมีดคมที่กรีดลงกลางอากาศเงียบกริบจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของเขาเตวิชญ์ชะงักไปเล็กน้อยรอยยิ้มที่เคยอ่อนโยนคล้ายจางหายไปชั

กำลังเลือกซื้อของแบรนด์เนมหรูอยู่กับสาวสวยอีกคนทั้งคู่หัวเราะกันสนิทสนมมือจับสินค้าไปมาราวกับเป็นเรื่องสนุกรอยยิ้มของเขา ดูอบอุ่นและเป็นธรรมชาติกับเธอนั้นราวกับเตวิชญ์ไม่เคยอยู่ในคืนที่ทำให้หัวใจเพียงฝันปั่นป่วนเลยสักนิดเพียงฝันกะพริบตาพยายามตอกย้ำใจตัวเองว่า “นี่ไม่ใช่เรื่องของฉัน…แค่ผ่านมาเห็น”แต่หัวใจกลับเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆจนทำให้เธอต้องสะกิดนับดาวเบา ๆ“นับ…..ดูกระเป๋าใบนั้นสิสวยมากเลยนะแก”นับดาวมองตามสายตาเพียงฝันแล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่“โอ๊ยมันแพงมากเลยนะยะ”เพียงฝันกัดริมฝีปากกลั้นลมหายใจ“ก็จริงของแกเงินเดือนทั้งปีเรายังไม่พอซื้อเลย งั้นเราไปกันเถอะ”แต่สายตาของเตวิชญ์กับสาวสวยตรงหน้า ทำให้ความรู้สึกในอกเธอร้อนขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ทั้งเจ็บปวด ทั้งอิจฉาเหมือนถูกเตือนว่า…..แม้เธออยากลืมแค่ไหนโลกก็ยังย้ำเตือนให้เห็นเขาอยู่ดีนับดาวเอื้อมมือมาบีบแขนเพียงฝันเบา ๆ“เดินไปฝั่งอื่นกันเถอะ เรามีสิทธ์ได้แค่มอง”เพียงฝันพยักหน้าแต่สายตายังคงแอบชำเลืองกลับไปอีกหลายครั้งทั้งที่รู้มันทำให้ใจเธอพังอีกครั้งโดยไม่ตั้งใจเตวิชญ์ยืนนิ่งอยู่ตรงมุมหนึ่งมือกำถุงช้อปของหมอน้ำอิงแน่น แต่สา

“แค่เพื่อนงั้นเหรอ มาร์ชพี่รู้สึกได้เลยนะว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา”เตวิชญ์พยักหน้าเบา ๆ รู้สึกถึงความจริงจังของพี่สาวแต่ในใจเขากลับสงบอย่างน่าแปลกเขารู้ดีว่าน้ำอิงอาจจะสร้างปัญหาให้เขาในวันข้างหน้าได้เพราะเธอชอบเขา ข้อนี้เขารู้ดีเตวิชญ์เริ่มถอนหายใจช้า ๆสายตาเบนไปยังหน้าต่างห้องทำงานคิดถึงเพียงฝัน ภาพเธอที่ยังคงวนเวียนในใจไม่เลือนรอยยิ้มเล็ก ๆ แววตาเศร้าของเธอทุกอย่างยังติดอยู่ในใจเขาเขารู้ตัวดีว่า สิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับเพียงฝันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะปล่อยผ่านไม่ใช่เพียงเพราะความใกล้ชิดทางร่างกาย แต่เป็นเพราะความรู้สึกที่เริ่มก่อตัวขึ้นความห่วงใย ความสงสาร แม้แต่ความหวั่นไหวที่เขาพยายามเก็บไว้เตชินีมองน้องชายด้วยสายตาจริงจัง“มาร์ชพี่เข้าใจนะ ว่านายอาจจะมองเธอในฐานะเพื่อน”“แต่พี่ก็เห็นสายตาของเธอไม่ได้คิดกับนายแค่เพื่อนระวังตัวไว้หน่อยนะ”เตวิชญ์ยิ้มบาง ๆ เงียบ ๆไม่พูดอะไร แต่ในใจกลับยืนยันกับตัวเองแน่วแน่ว่า เขาสนใจแค่เพียงฝันเท่านั้นคนเดียวคนที่นอนกับเขาแล้วทิ้งเขาไปแบบไม่ใยดีและถึงแม้ใจเขาจะเจ็บแต่เขาก็ยอมรับว่าตั้งแต่คืนนั้นภาพและใบหน้าของเธอยังคงอยู่ในใจเขาไม

รำคาญแต่ก็ปฎิเสธอย่างสุภาพ เขาถอยออกมาเพียงก้าวเดียวพอให้เธอรู้ว่าช่องว่างระหว่างเขาและเธอไม่มีวันถูกเติมเต็ม“ไม่ครับ”เขาตอบนิ่ง ๆ“ผมนั่งรอแฟนที่รถดีกว่า”คำว่า แฟนกลายเป็นมีดที่เฉือนลงกลางอกแก้วกัลยาอย่างเจ็บแสบเธอหน้าเสีย เสียงสั่นนิด ๆ“อะ…..แฟนเหรอคะ”“ครับ”เขาตอบทันที ไม่แม้แต่จะคิด“ถ้าเธอเห็น เธอไม่ชอบ”สุ้มเสียงยังสุภาพแต่คำพูดเฉียบคมจนแก้วกัลยาชะงักเหมือนโดนตรึงไว้กับที่เตวิชญ์เดินผ่านเธอไปอย่างสง่างาม เฉยชาและหล่อจนคนโดนปฏิเสธแทบทรุดลงไปกองกับพื้นเขาเดินไปที่รถเปิดประตู นั่งลง และไม่ลืมหันกลับมามองอีกครั้งหนึ่งมุมปากเขายกขึ้นนิด ๆ แบบที่ทั้งหล่อ ทั้งกวน แววตาคมและเย็นลงในทันที ก่อนจะเอ่ยคำที่ทำให้แก้วกัลยาอึ้ง“อ่อ…..แล้วอย่ามาอ่อยผมอีกนะครับ เสียเวลา”แก้วกัลยากำมือแน่น หน้าแดงก่ำทั้งโมโหทั้งอายอยากจะกรี๊ด เพราะผู้ชายที่เธอคิดว่าเธอจะปั่นหัวได้ง่ายๆ กลับเป็นผู้ชายที่ทั้งรักเดียวใจเดียว แถมยังหวงเพียงฝันจนออกนอกหน้าและนั่นยิ่งทำให้แก้วกัลยา หัวเสียที่สุดในชีวิตแก้วกัลยายืนค้างอยู่ตรงนั้น ราวกับโดนพายุอารมณ์ซัดใส่เต็มแรงหน้าแดงก่ำ ไม่รู้ว่าเพราะโกรธ อาย หรือเจ