Todos los capítulos de พลั้งรักคุณหมอแสนร้าย: Capítulo 21 - Capítulo 30

เพียงฝันมองเธอเงียบ ๆ ริมฝีปากอิ่มสีชมพูธรรมชาติ เม้มกำลังกลั้นความรู้สึกเอาไว้ไม่ตอบอาจเพราะรู้ ว่าน้ำอิงกำลังกำลังจะหาเรื่องเธอแต่น้ำอิงกลับมองการเงียบว่าเป็นการท้าทายเธอพูดต่อทันทีเสียงสูงขึ้นนิด“หรือคุณคิดว่าตัวเองเหมาะกับเขาแล้วจริง ๆ”ครั้งนี้เพียงฝันก้มหน้าลงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆก่อนเงยหน้าขึ้นตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่มั่นใจ“แล้วใครล่ะคะที่เหมาะกับหมอมาร์ช…….หรือจะบอกว่าเป็นหมออิง”ดวงตาน้ำอิงไหววูบเหมือนโดนแทงตรงจุดที่เจ็บที่สุดเพียงฝันเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงไม่แข็งกร้าวไม่ประชด น้ำเสียงเธอจะนิ่งและสั้นลงแต่แผ่วเบาจนทำให้อีกฝ่ายรู้สึกเหมือนกำลังแพ้ให้กับความจริงตรงหน้า“ขอโทษนะคะ”เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อช้า ๆ“ถ้าการที่หมอมาร์ชมีแฟน มันเผลอทำให้คุณต้องเจ็บ”รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนริมฝีปากไม่ใช่รอยยิ้มของผู้ชนะแต่เป็นรอยยิ้มของคนนิ่งสงบ“แต่ฉันจะไม่ยอมยกหมอมาร์ชให้หมออิงนะคะ เพราะเขาคือคนที่ฉันรัก”น้ำอิงหายใจไม่ทั่วท้องเหมือนลมหายใจถูกดึงไปหมดคำที่หลุดออกมาเพราะหึง หวง และพ่ายแพ้ในใจ ก็ออกมาแรงกว่าเดิม“คุณมันก็แค่ผู้หญิงธรรมดาไม่มีอะไรโดดเด่นไม่คู่ควรกับหมอมาร์ชสัก

เตวิชญ์ลูบแผ่นหลังเธอขึ้นลงจังหวะเนิบและอ่อนโยนจนตัวเธออ่อนแรงไปทั้งตัวทุกสัมผัสสื่อคำเดียวรักเขาก้มลงจูบเธออีกครั้งคราวนี้ลึกกว่าเดิมจนเธอเผลอจับไหล่เขาแน่นขึ้นเตวิชญ์ผละออกเพียงเพื่อกระซิบเบา ๆ“ผมชอบเวลาฝันกอดผมแบบนี้ที่สุด”แล้วเขาก็กอดเธอแน่นขึ้นแต่ยังคงละมุน อุ่น และเต็มไปด้วยความตั้งใจดีทุกอย่างเตวิชญ์พาเพียงฝันเอนลงบนเตียงอย่างช้า ๆท่ามกลางแสงไฟสีอุ่นที่ทำให้บรรยากาศทั้งห้องเหมือนโอบกอดทั้งคู่ไว้เขายังประคองหลังเธออยู่เหมือนกลัวว่าเธอจะเจ็บหรือไม่สบายตัวแม้แต่นิดเดียวเพียงฝันนอนหงายหัวใจเต้นแรงจนรู้สึกร้อนที่ปลายหูขณะมองเขาที่ค่อย ๆ โน้มตัวลงมาทับเธอแต่ยังคงเว้นน้ำหนักตัวไม่ให้เธอรู้สึกหนักเลยแม้แต่นิดเตวิชญ์มองหน้าเธอแบบนั้นสายตาลึก อ่อนโยนและเหมือนพายุเงียบ ๆ ที่เก็บซ่อนความรู้สึกไว้มหาศาลมือใหญ่ค่อย ๆ ประคองแก้มเธอนิ้วโป้งไล้ผิวเธออย่างละเมียดราวกับกำลังสัมผัสสิ่งล้ำค่า“อื่มม”เสียงเขานุ่มลึกจนหัวใจเธออ่อนยวบเธอเงยหน้ารับเขาโดยอัตโนมัติเหมือนร่างกายชินกับการได้อยู่ในอ้อมแขนเขาเสียแล้วเตวิชญ์ก้มลงจูบเธอครั้งนี้ลึกกว่าเมื่อครู่ร้อนกว่าแต่ก็อ่อนโยนจนขาเธออ่อ

บางครั้งเธอแอบเห็นเขายิ้มกับหน้าจอโทรศัพท์รอยยิ้มนั้นอ่อนลงอย่างไม่รู้ตัวอบอุ่นจนหัวใจคนมองสะดุดและในเสี้ยววินาทีนั้นน้ำอิงก็เข้าใจไม่ใช่ว่าเธอเข้าใกล้เขาไม่ได้แต่เป็นเพราะหัวใจของเขา เดินออกไปไกลจากเธอแล้วตั้งแต่วันที่เขาเลือกยืนอยู่ข้างใครอีกคนอย่างชัดเจนเธอหยุดยืนอยู่ตรงนั้นในระยะที่ใกล้พอจะมองเห็นแต่ไกลเกินกว่าจะเอื้อมถึงยิ่งพยายามยิ่งเจ็บและยิ่งตอกย้ำว่าบางความรู้สึกต่อให้เดินเข้าไปใกล้แค่ไหนถ้าไม่ใช่ที่ของเรามันก็ไม่มีวันเป็นของเราเลยคืนนั้น น้ำอิงเลือกผับเล็ก ๆ แห่งหนึ่งแค่ที่ที่เสียงเพลงดังพอจะกลบความคิดในหัวและไฟสลัวพอจะไม่ต้องยิ้มให้ใครแก้วที่หนึ่ง…. เธอดื่มเร็วแก้วที่สอง…. ช้าลง แต่หนักขึ้นและเมื่อแก้วที่สามหมดลงโลกทั้งใบก็ดูหมุนช้ากว่าเดิมหัวใจที่กำลังวูบไหวเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีใครนั่งมองอยู่ไม่ไกลหมอไทกับหมอเป้บังเอิญเกินไปที่ทั้งคู่มานั่งดื่มหลังออกเวรและสายตาก็สะดุดเข้ากับผู้หญิงคุ้นหน้าคนหนึ่งที่นั่งห่างออกไปคืนนี้ดูไม่เหมือนคนเดิมน้ำอิงหัวเราะเบา ๆ กับตัวเองก่อนจะมีชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งเดินเข้ามารอยยิ้มเป็นมิตรน้ำเสียงสุภาพเขาก็คงเหมือนคนแปลก

อีกด้านหนึ่งเตวิชญ์ยืนรอเพียงฝันอยู่หน้าโรงพยาบาล วันนี้เธอมาหาเขาทันทีที่เธอเดินมาเขาก็ยกมือรับกระเป๋าให้โดยอัตโนมัติ“วันนี้เหนื่อยไหม” เขาถามเสียงอ่อนเพียงฝันยิ้มบาง ๆ“นิดหน่อย แต่พอเห็นหน้าหมอแล้วก็หาย”เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเอื้อมมือมาจับมือเธอไว้แน่นขึ้นนิดหนึ่งเหมือนยืนยันบางอย่างโดยไม่ต้องพูดระหว่างทางไปลานจอดรถเตวิชญ์เล่าเรื่องที่เขาคุยกับน้ำอิงให้ฟังทั้งหมดเพียงฝันฟังเงียบ ๆ ก่อนจะบีบมือเขาเบา ๆ“หมอทำถูกแล้วค่ะ”เธอพูดเสียงนุ่มเตวิชญ์มองเธอด้วยสายตาอบอุ่นสายตาของคนที่รู้ตัวชัดเจนว่าเขาเลือกคนไม่ผิดเลยจริงๆในช่วงเวลาเดียวกันนั้นเองน้ำอิงยืนมองสองคนนั้นจากระยะไกลเห็นมือที่จับกันแน่นเห็นรอยยิ้มที่ไม่ต้องฝืนหัวใจเธอเจ็บแปลบเล็กน้อยแต่ไม่ใช่ความโกรธเป็นความเข้าใจและการยอมรับในที่สุดบางความรู้สึกไม่ได้หายไปเพราะไม่ได้สมหวังแต่หายไปเพราะเรายอมปล่อยมือและยอมรับมันและนั่นอาจเป็นการเริ่มต้นที่ดีกว่าสำหรับทุกคนค่ำวันนั้นฝนตกปรอย ๆไม่หนัก แต่ทำให้เมืองดูเงียบลงกว่าปกติเตวิชญ์ขับรถช้าลงเล็กน้อยมือข้างหนึ่งยังจับพวงมาลัย อีกข้างวางทับมือเพียงฝันไว้หลวม ๆเป็นท่าทางเคย

เตชินีไม่ได้เปิดฉากด้วยคำตำหนิเธอเพียงเลื่อนแท็บเล็ตไปตรงกลางโต๊ะภาพจากกล้องวงจรปิดหยุดอยู่ตรงจังหวะที่คุ้นตาเกินไป“แก้ว”น้ำเสียงเรียบ แต่หนัก“ช่วยอธิบายหน่อย ว่าคุณเข้าไปในห้องทำงานของเพียงฝันทำไมในช่วงเวลาที่ไฟล์งานถูกลบพอดีแบบนี้”แก้วกัลยาหน้าซีดวูบริมฝีปากเม้มแน่นก่อนจะพยายามหัวเราะกลบเกลื่อน“แก้วแค่เข้าไปหยิบเอกสารค่ะอาจจะเผลอโดนอะไรเข้าโดยไม่ตั้งใจก็ได้”เตชินีไม่ได้ตอบทันทีเพียงแตะหน้าจออีกครั้งคลิปเดินต่อชัดเจนการคลิกเมาส์การเลือกโฟลเดอร์การกดลบอย่างตั้งใจและไม่ลังเลความเงียบในห้องหนักอึ้งเพียงฝันที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้พูดอะไรเธอแค่มองสายตานิ่งไม่โกรธไม่สะใจมีเพียงความผิดหวังบาง ๆ ที่คนอีกฝ่ายเลือกทางนี้“ฉันไม่ได้โกรธที่เธอไม่ชอบใคร”เตชินีพูดช้า ๆ“แต่ฉันรับไม่ได้ถ้าเธอใช้การทำงานเป็นเครื่องมือทำร้ายคนอื่น”แก้วกัลยาน้ำตาคลอแต่ไม่มีใครเอื้อมมือไปปลอบ“บริษัทให้โอกาสคนทำงานเท่านั้นไม่ใช่คนเล่นเกมสกปรกแบบนี้”เตชินีสรุปเสียงนิ่ง“ฉันจะให้ฝ่ายบุคคลดำเนินการตามระเบียบและคุณจะถูกพักงานระหว่างสอบสวน”คำว่าพักงานเหมือนฟาดลงกลางอกแก้วกัลยาลุกขึ้นอย่างสั่น ๆ มองเพ