Todos os capítulos de MY SUGAR DADDY IS A RUTHLESS BEAST: Capítulo 51 - Capítulo 60

Reese Adelai"Here's for you, Reese." Inabutan din ako ni Zeek ng isang bouquet ng white roses na ikinagulat ko pa nang ibigay sa kanya ng tauhan nang ipakuha niya sa sasakyan.At siyang ngiti naman sa akin ni Siona habang nakaangkla ang mga kamay sa braso nito at nakahilig sa balikat.Natawa akong tinanggap. "Thank you, Zeek.""Congratulations, I'm happy, truly. You finally reached the graduation day along with Siona and you both deserve the best," he sincerely greeted me too with a sincere farewell which made me smile even more and it brought me into tears of joy na dinaan ko na lang din sa pagak na pagtawa.Nahiya pa akong tumango. "Salamat ulit... and it wouldn't happen without you and Siona, so I owe you big time... very. And I know I couldn't repay all this enough, so thank you so much."Ngumiti lang ito at nagpamulsa. "No, you never owe me, Reese... and I am just doing what he—" Bigla itong natigilan agad nang tila muntik nang may masabing hindi dapat.Nangunot ang noo kong map

""Reese Adelai "Sigurado ka ba, Reese? Ayaw mo talagang tanggapin ang iniaalok ni Zeek para mabilis tayong makapasok sa high class airlines?" tanong ni Siona na nakasunod lang ng tingin. Nagaayos ako ng mga gamit dito sa closet, hawak ko ang isang hanger at nilingon siya na nakaupo sa gilid ng kama ko at ang mga hitang makikinis at mapuputi, naka-ekis suot ng maksi at gadangkal na puting shorts at black spaghetti top habang nakatuon ang mga kamay sa kama sa likod. Ngumiti lang ako. "There's no shortcut to success," I simply said which made her stop but later on she slightly laughed. "Aray ko naman." Kunwari nasapul sa sinabi ko pero alam kong wala lang iyon sa kanya. Kaya natawa rin ako pero kalaunan sumeryoso din. "That is too much, Siona. I already owed him a lot, ang pamilya Heroux. Kaya kung tatanggap pa ako, kalabisan na." "Hindi na compensation tawag doon. Natatakot ako na balang araw, kapag nasobrahan ako sa pagtanggap, bawiin, pagbayarin nila ako sa ibang paraan..."

Reese AdelaiNagmadali na kaming tatlo nina Yuhaan at Davin na mag-ayos ng mga gamit sa maleta sa kanya-kanya naming room para sa mamayang flight.Kabado ako, totoong galit din ako dahil halatan namang sinadya ni Ms. Relana na wag mag-drop name dahil alam niya lahat mag-aatrasan. Such a trap. Kainis.At kung bakit ba naman ngayon pa talaga? Marami naman... mariin lang akong napapikit at hinila ko na ang hawakan ng mini suitcase ko buhat ng nakaayos nang sarili.2 hours before the flight, dapat nasa private plane na kaming tatlo. I'm so anxious at ang tiyan ko parang babaliktad sa kaba, malala kaysa noong unang araw ko ng first flight.Sakto pagdating ko sa terminal gate kasabay ko lang din halos ang dalawa kaya sandali kami tumigil at pare-pareho na lang na napatawa at napa-iling."So..." Si Yuhaan na nagpakawala na lang ng patawang paghinga. "I hope we survive this long hours flight with the... uh? Heroux?"Tumawa si Davin. "Ms. Relana trapped us."I just took a deep breath too. "Let

Reese Adelai "Honey!" Nabigla ako nang may lumabas na babae mula sa bedroom nitong private plane, she's now wearing a sexy night night gown that hugs her curvy body, and... she's beautiful. Nahigit ko ang pag-hinga ko nang lumapit ang babae, humigpit ang hawak ko sa hawakan ng stainless food cart. Ramdam ko pa rin ang mga mata ni Lucien sa akin at nang sulyapan ko, umarko ang isa niyang kilay sa akin at ewan ko... para akong napahiya bigla. Nagulat pa ako nang itulak ako sa tabi ng babae na ikinalaki ng mata ko at naupo ito sa kandungan ni Lucien, kitang-kita ko kung gaano sinakop ng parehong malaki niyang kamay baywang nito at hinagod ang makikinis na hita. She's flawless and porcelain... Napatiim bagang ako, iritasyon ang unang bumangon sa akin habang ang mga mata ni Lucien ay nakangising pinagmamasdan ang bawat reaksyon ko, at nainis pa ako dahil para pa siyang natatawa. "Lucien, honey... let's go to bed..." malambing na saad ng babae buhat ng nang-aakit na boses.

Reese Adelai Akmang babalik na ako sa cabin pero hinawakan pa rin niya ako sa braso kaya hindi ko na rin napigilan ang kamay kong lumipad sa mukha niya at dumapo ang malakas na sampal sa kanang pisngi. Napabaling siya sa kaliwang direksyon, hindi siya kumibo, hindi ko rin siya nabakasan ng galit sa ginawa ko habang ako labis nang nagpupuyos. "Limang taon kong binuo ang sarili ko matapos mo ako wasakin, sirain hanggang wala nang natira sa akin kahit ang katinuan ko kamumulatan nang nawala nang dahil sa iyo..." Puno ng hinanakit buhat ng nanunubig at nangangalit ang mga mata. "At ang makita kang masaya ka pa... na-e-enjoy mo ang buhay mo na para bang wala kang sinirang dalawang buhay..." Doon na nabasag ang boses ko. It's not jealous, but anger. Galit dahil nakakapagsaya pa siya matapos nang lahat, ni hindi siya nagsisisi. Ang lakas pa ng loob niyang magpakita sa akin ng ganito. Samantalang ako, hanggang ngayon ay lumalaban sa araw-araw na bangungot, dulot ng masalimuot na kahapon