Alle Kapitel von บอสขาอย่าอ่อย: Kapitel 81 – Kapitel 90

ห่างออกไปไม่ถึงสองกิโลเมตร ในมุมมืดของป่าละเมาะข้างทาง รถกระบะดัดแปลงสภาพคันใหญ่สองคันจอดซุ่มอยู่เงียบๆ ภายในรถเต็มไปด้วยชายฉกรรจ์ชุดดำนับสิบคนพร้อมอาวุธครบมือ และที่เบาะหน้าของรถคันแรก...‘นนท์’ และ ‘แมกซ์’ กำลังนั่งจับจ้องหน้าจอแท็บเล็ตที่แสดงพิกัดจีพีเอสรถของเกวลินที่ณิชาแอบแฝงตัวติดเอาไว้ใต้ท้องรถตั้งแต่วันก่อน"พวกมันกำลังเข้าสู่เขตของเราแล้วครับนาย..." นนท์เอ่ยเสียงสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นปนความแค้นสะใจ ดวงตาแดงก่ำจับจ้องพิกัดที่ขยับเข้ามาใกล้ทุกที"นังเกล... มึงเตรียมตัวพังพินาศได้เลย คอนโดของกู เงินของกู มึงต้องชดใช้คืนมาทั้งหมด!" นนท์คำรามอ้างสิทธิ์ทั้งที่ตนเป็นเพียงผู้อาศัยแมกซ์แสยะยิ้มเย็นเยียบ นัยน์ตาฉายประกายความอำมหิตดุจงูพิษ ชายหนุ่มลูกครึ่งยกวิทยุสื่อสารขึ้นมาจ่อที่ปาก ก่อนจะเปล่งคำสั่งเสียงเฉียบขาดไร้ซึ่งความปรานี"เป้าหมายกำลังจะเข้าสู่ระยะ... เตรียมตัวปิดถนนดักโจมตี ลักพาตัวผู้หญิงออกมาให้ได้ ส่วนไอ้พวกบอดี้การ์ดหน้าไหนที่ขัดขวาง... ยิงถล่มพวกมันให้หมดอย่าให้เหลือรอดชีวิตแม้แต่คนเดียว! ลงมือได้!"พายุร้าย...กำลังจะพัดกระหน่ำเข้าใส่กรงขังชีวิตของเกวลิน แผนการมืดของพ

แก้วบรั่นดีในมือหนาถูกบีบแตกจนของเหลวสีอำพันและเศษแก้วกระเด็นลงบนโต๊ะทำงานอย่างแรง เศษแก้วบาดลึกฝ่ามือหนาจนเลือดสีแดงสดไหลซึมออกมา ทว่าเจคอปกลับไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย ความโกรธ ความกลัว เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความคุ้มคลั่งแล่นริ้วเข้ายึดครองสมองในพริบตาสัญชาตญาณดิบของพญาราชสีห์ตื่นขึ้นเต็มกำลัง ชายหนุ่มรู้ดีในวินาทีนี้ว่า... ผู้หญิงของเขาตกอยู่ในอันตรายแล้ว!"ไอ้สารเลวหน้าไหนมันกล้าแตะต้องเธอ!" เจคอปคำรามลั่นห้องนอนด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังและน่ากลัวดุจปีศาจร้าย เส้นเลือดตรงขมับและลำคอปูดโปนด้วยความโกรธจัด ชายหนุ่มต่อสายตรงหา ‘หัวหน้าศูนย์ควบคุมระบบความปลอดภัยและเครือข่ายแบล็กเวลล์’ ทันที สั่งการเสียงเฉียบขาด"เปิดระบบดาวเทียมและแทรกซึมระบบจีพีเอสรถของเกวลินด่วนที่สุด! เช็กพิกัดสัญญาณล่าสุดของอนันต์และทีมงานทุกคนภายในห้านาทีนี้ ถ้านายหาไม่เจอ... เตรียมตัวไสหัวออกจากบริษัทฉันได้เลย!"ความน่ากลัวของเจคอปในยามที่ ‘เมียหาย’ เริ่มต้นขึ้นแล้ว ชายหนุ่มก้าวยาวๆออกจากห้องทำงาน จัดการขนทีมบอดี้การ์ดติดอาวุธนับสิบคนพร้อมรถยนต์สมรรถนะสูงเตรียมพร้อมออกล่าทันที ใครก็ตามที่กล้ากระตุกหนวดสิงห์แล

เจคอปชะงักงัน และยอมลดอาวุธปืนลงช้าๆ นัยน์ตาคมจดจ้องมองใบหน้าหวานของเกวลินที่กำลังมองมาที่เขาด้วยสายตาเว้าวอนระคนเป็นห่วง"เจคอป... อย่าสนใจฉัน... ระวังตัวด้วยค่ะ!" เกวลินร้องบอกเสียงแหบพร่า"หุบปากนังแพศยา!" นนท์ตวาดลั่นในจังหวะที่นนท์กำลังหันไปสนใจเกวลิน เจคอปอาศัยความไวและความเชี่ยวชาญการฝึกรบมาในระดับสากล ชายหนุ่มพุ่งตัวออกจากการบัง สปริงตัวก้าวประชิดเพียงไม่กี่ก้าวก็เข้าถึงตัวนนท์ มือหนาเอื้อมไปคว้ากระบอกปืนของนนท์แล้วหักข้อมืออย่างแรงจนเสียงกระดูกหักดังกร๊อบ!"อ๊ากกกก!..." นนท์กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ปืนหลุดมือร่วงลงพื้น เจคอปไม่รอช้าสวนหมัดหนักๆ เข้าที่ใบหน้าและลำตัวของอดีตแฟนเก่าสารเลวระรัวดุจพายุทอร์นาโด บดขยี้จนหน้านนท์อาบไปด้วยเลือดและล้มฟุกลงไปกองกับพื้นในสภาพปางตาย เจคอปรองรีบหันกลับมาคว้าตัวเกวลินเข้ามากอดแน่น"เกล... คุณปลอดภัยแล้วนะคนดี... ผมมาช่วยคุณแล้ว..."น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความโล่งใจลึกซึ้ง ทว่า... ความสุขสมกลับอยู่ได้เพียงเสี้ยววินาที เมื่อแมกซ์ที่แอบซุ่มอยู่ด้านบนนั่งร้านเหล็กด้านหลัง เล็งอาวุธปืนยาวพุ่งเป้าหมายตรงมาที่แผ่นหลังบางของเกวลินด้วยสายตาอำมหิต

คำวินิจฉัยของแพทย์เปรียบเสมือนสายฟ้าที่ผ่าลงกลางใจของเกวลินอีกครั้ง ร่างบางระหงสั่นสะท้านจนแทบจะล้มพับลงไปกองกับพื้น ดีที่อนันต์เอื้อมมือมาช่วยประคองแขนไว้ทันทั้งที่เขาก็เจ็บหนัก หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นพยายามกักเก็บก้อนสะอื้นลึกล้ำ เจ้าชายนิทรา... ผู้ชายที่เคยสูงใหญ่กำยำ เปี่ยมไปด้วยพลังงานดิบเถื่อนและคลั่งรักขี้เอาคนนั้น บัดนี้ต้องกลายสภาพเป็นเพียงร่างที่ไร้ความรู้สึกนอนนิ่งอยู่บนเตียงคนไข้งั้นหรือวันเวลาหมุนผ่านไปอย่างเชื่องช้า... จากวันกลายเป็นสัปดาห์ และจากสัปดาห์แปรเปลี่ยนเป็นแรมเดือน บรรยากาศภายในห้องพักฟื้นผู้ป่วยระดับวีไอพีสูงสุดของโรงพยาบาลเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องช่วยหายใจที่ทำงานเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ร่างสูงใหญ่ของเจคอปนอนนิ่งสนิทอยู่บนเตียงนอนคนไข้ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยฉายแววเจ้าเล่ห์ร้ายกาจดูซีดเซียวลงไปบ้าง ทว่าแผงอกกว้างและมัดกล้ามลอนสวยยังคงเด่นชัดภายใต้เสื้อผู้ป่วยสีอ่อนสายระโยงระยางจากเครื่องมือแพทย์พันธนาการร่างกายของพญาราชสีห์หนุ่มเอาไว้ เกวลินเดินก้าวเข้ามาในห้องพักฟื้นพร้อมกับกะละมังใสน้ำอุ่นและผ้าขนหนูผืนนุ่ม หญิงสาวอยู่ในชุดเดรสเรียบง่าย ทว่าใบหน้าหวานกลับดูซ

ค่ำคืนนั้น บรรยากาศภายในห้องพักฟื้นวีไอพีถูกหรี่ไฟลงจนเหลือเพียงความสลัว เกวลินเดินเข้ามาพร้อมกับกะละมังน้ำอุ่นและผ้าขนหนูผืนนุ่มเพื่อทำหน้าที่เช็ดตัวให้คนป่วยเหมือนเช่นทุกวัน หญิงสาวนั่งลงบนขอบเตียง บรรจงซับผ้าขนหนูลงบนแผงอกกว้างสีน้ำผึ้งที่บัดนี้ร่องรอยบาดแผลเริ่มสมานตัวจนเกือบเป็นปกติเจคอปนอนนิ่งปล่อยให้หญิงสาวปรนนิบัติ ทว่าดวงตาคู่คมกลับลอบสำรวจใบหน้าหวานและทรวดทรงอรชรภายใต้ชุดเดรสเข้ารูปอย่างหิวกระหาย ความต้องการที่ถูกกักเก็บมานานนับเดือนเริ่มปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง ชายหนุ่มแสร้งทำเป็นขยับกายเข้าหา ก่อนจะยกมือหนาขึ้นมากอบกุมมือเรียวที่กำลังเช็ดตัวให้เขาเอาไว้"คุณเกล..." เจคอปเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและสั่นพร่า แสร้งทำแววตาให้ดูสับสนและเปราะบาง "ทำไมเวลาที่คุณสัมผัสผม... ร่างกายของผมมันถึงรู้สึกคุ้นเคยและ... รุ่มร้อนแบบนี้ล่ะครับ?" เกวลินชะงักงัน หัวใจเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ หญิงสาวพยายามชักมือกลับด้วยความประหม่า ทว่ามือหนากลับจับยึดไว้แน่นหนา "คะ... คือว่า... เราเคยใกล้ชิดกันมาก่อนน่ะค่ะ ร่างกายของคุณก็เลยอาจจะตอบสนองไปตามความเคยชิน""ใกล้ชิดแบบไหนเหรอครับ?" ชายหนุ่มไม่ปล่อยให