All Chapters of บอสขาอย่าอ่อย : Chapter 61 - Chapter 70

"บะ... บอสคะ งานเสร็จแล้ว ปล่อยดิฉันเถอะค่ะ" เธอประท้วงเสียงอู้อี้เพราะใบหน้าซุกอยู่กับอกเขา"งานของบริษัทน่ะเสร็จแล้ว... แต่งานของเรายังไม่เริ่มเลยนะ" เขาคางเกยอยู่บนกระหม่อมบาง สูดดมความหอมจากเรือนผมของเธอเข้าปอดลึกๆ"คุณลืมไปแล้วเหรอ ว่าเมื่อวานที่คลับเฮาส์ เราค้าง 'รางวัล' กันเอาไว้น่ะ"คำทวงสัญญานั้นทำเอาน้ำหนาวหน้าร้อนผ่าว ความรัญจวนใจเมื่อคืนก่อนตีตื้นขึ้นมาในความทรงจำทันที อาการปั่นป่วนวูบโหวงในช่องท้องเริ่มทำงานอีกครั้ง"รางวัลอะไรกันคะ ดิฉันไม่ได้ตกลงสักหน่อย บอสขี้ตู่ไปเองต่างหาก!" เธอเถียงข้างๆ คูๆ เบี่ยงหน้าหนีเมื่อปลายจมูกโด่งสันเริ่มซุกไซ้ลงมาที่ลาดไหล่"ถ้าคุณไม่ยอมให้รางวัล... ผมคงต้องใช้สิทธิ์ความเป็นเจ้านาย 'หักเงินเดือน' คุณแล้วล่ะ"เขาขู่เสียงพร่า ก่อนจะช้อนปลายคางมนขึ้นมาบังคับให้สบตากับเขา สายตาคมกริบที่เคยมองศัตรูอย่างดุดัน บัดนี้กลับหวานล้ำและเปี่ยมไปด้วยความโหยหา และโดยไม่รอให้เธอได้ปฏิเสธ ริมฝีปากหยักก็ทาบทับลงมาปิดกั้นทุกคำประท้วงจุมพิตในห้องทำงานเวลากลางวันแสกๆ ช่างตื่นเต้นและเร่าร้อนจนน้ำหนาวแทบจะหลอมละลาย เธอพยายามต่อต้านในคราวแรก แต่เมื่อถูก

ก๊อกๆๆ!เสียงเคาะประตูดังขึ้นรัวๆ โดยไม่รอฟังคำอนุญาต บานประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเข้ามา พร้อมกับการปรากฏตัวของ 'พร้อมภัทร์' ประธานบริษัทเพื่อนซี้ที่เดินล้วงกระเป๋าเข้ามาด้วยท่าทางยียวนกวนประสาท โดยมี 'นิลรัตน์' เลขาสาวคนสวยเดินตามหลังมาพร้อมกับรอยยิ้มขบขัน"ไงไอ้บอสน้ำแข็ง! ได้ข่าวว่าเมื่อเช้าแกโชว์ฟอร์มเทพ เชือดจิ้งจอกเฒ่าโอภาสกลางห้องประชุมบอร์ดจนหงายหลังตึงเลยนี่หว่า! ข่าวลือดังกระฉ่อนไปถึงบริษัทฉันเลยนะเว้ย!"พร้อมภัทร์ร้องทักเสียงดังลั่น เดินตรงเข้ามาหาเพื่อนรักที่โต๊ะทำงาน"แกนี่มันหูไวข่าวไวตลอดเลยนะไอ้พร้อม ว่ างนักหรือไงถึงได้ถ่อมาถึงบริษัทฉันเนี่ย" คิรากรวางปากกาในมือลง เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ"ก็กะว่าจะมาชวนแกไปฉลองชัยชนะซะหน่อย แต่ดูท่าทาง..." พร้อมภัทร์หรี่ตาลง มองสำรวจเพื่อนสนิทตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเบนสายตาไปมองหญิงสาวร่างเล็กที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงาน แม้หญิงสาวจะพยายามนั่งหลังตรงและทำตัวให้เป็นปกติที่สุด แต่เสื้อสูทตัวโคร่งของผู้ชายที่คลุมทับอยู่บนไหล่ ใบหน้าที่ยังคงมีริ้วรอยแดงระเรื่อ และที่สำคัญ... รอยสีกุหลาบจางๆ ที่โผล่พ้นปกเสื้อเชิ้ตออ

คุยกันถูกคอจนคนเป็นลูกๆ ได้แต่นั่งมองด้วยความโล่งใจ การเจรจาสู่ขอจบลงด้วยความชื่นมื่น กำหนดการงานแต่งงานถูกวางแผนอย่างคร่าวๆ ภายในเวลาไม่ถึงสองชั่วโมงเมื่อส่งคุณหญิงปภากลับคฤหาสน์และเคลียร์เรื่องทุกอย่างเสร็จสิ้น คิรากรก็พาน้ำหนาวกลับมาพักผ่อนที่เพนต์เฮาส์ส่วนตัวในเวลาค่ำความเหนื่อยล้าจากความตื่นเต้นตลอดทั้งวันทำให้น้ำหนาวทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้สตูลหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง หญิงสาวปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออก เตรียมตัวจะไปอาบน้ำชำระล้างร่างกายให้สดชื่น ทว่าประตูห้องน้ำกลับถูกเปิดออก พร้อมกับร่างสูงกำยำของชายหนุ่มที่เดินก้าวเข้ามาด้วยสภาพที่ทำให้ลมหายใจของเธอติดขัด แม้จะเห็นมานับครั้งไม่ถ้วนคิรากรมีเพียงผ้าขนหนูสีขาวผืนเดียวพันหมิ่นเหม่รอบเอวสอบ แผงอกกว้างและหน้าท้องที่เป็นลอนสวยเกาะพราวไปด้วยหยดน้ำ หยดน้ำใสไหลกลิ้งจากปลายผมที่เปียกชื้นลงมาตามลาดไหล่แกร่ง ดูเซ็กซี่และอันตรายต่ออัตราการเต้นของหัวใจเป็นที่สุด"คุณกร... ทำไมไม่แต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนออกมาคะ" เธอรีบเบือนหน้าหนี พวงแก้มใสซับสีเลือดขึ้นมาทันที"ผมเพิ่งเปิดน้ำอุ่นลงอ่าง กะว่าจะมาชวนว่าที่ภรรยาไปอาบน้ำด้วยกันสักหน่อย" เสียงทุ้มแหบพร่า

ท้องฟ้าเหนือกรุงเทพมหานครในยามบ่ายแก่ๆ เริ่มถูกฉาบด้วยแสงสีส้มอมทอง แสงแดดที่ลอดผ่านกระจกบานใหญ่ของห้องทำงานบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้าใจกลางเมือง ทาบทับลงบนใบหน้าสวยเฉี่ยวของ ‘เกวลิน’ หญิงสาววัยยี่สิบสี่ปีผู้ดำรงตำแหน่งรองประธานบริหารเครือบริษัทน้ำแร่ยักษ์ใหญ่ของครอบครัวปลายนิ้วเรียวสวยที่เคลือบด้วยสีทาเล็บสีแดงเบอร์กันดีเคาะลงบนโต๊ะทำงานเป็นจังหวะ ขณะที่ดวงตากลมโตคู่สวยจดจ่ออยู่กับเอกสารสรุปยอดขายไตรมาสสุดท้ายเกวลินเป็นผู้หญิงประเภทที่ใครๆ ต่างก็ขนานนามว่า ‘เพอร์เฟกต์’ เธอสวย รวย เก่ง และเด็ดขาด แม้จะอายุยังน้อยแต่ความทุ่มเทที่มีให้กับงานนั้นเกินร้อยเสมอหลายครั้งที่เธอต้องอดหลับอดนอนเพื่อเจรจาธุรกิจจนแทบไม่มีเวลาให้ตัวเอง หรือแม้กระทั่ง... เวลาสำหรับความรัก แต่ทว่าวันนี้ต่างออกไป ริมฝีปากอวบอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงสดคลี่ยิ้มบางๆ เมื่อเหลือบมองนาฬิกาข้อมือแบรนด์หรูที่บอกเวลาสี่โมงเย็น วันนี้เธอเคลียร์งานทุกอย่างเสร็จเร็วกว่าปกติ เพราะมันคือวันสำคัญวันครบรอบสามปีที่เธอคบกับ ‘นนท์’ แฟนหนุ่มหน้าตาดีที่แสนจะอบอุ่นและเข้าใจในความบ้างานของเธอมาตลอด เกวลินรู้สึกผิดอยู่ลึกๆที่ช่วงหลังมานี้เธอละ

แต่สำหรับตอนนี้... ความเข้มแข็งที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาเป็นเกราะป้องกันกำลังจะพังทลายลง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แล้ว ร่างบางที่เคยยืนหยัดอย่างสง่างามก็ทรุดฮวบลงกับพื้นห้อง ขาของเธออ่อนแรงจนยืนไม่อยู่ สองมือยกขึ้นปิดหน้าอกตัวเองที่กำลังปวดร้าวราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบให้แตกละเอียด ความเชื่อใจ ความรัก และความหวังที่เธอเคยมอบให้คนทั้งสอง ถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี เกวลินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ที่ลำคอ เธอจะไม่ยอมร้องไห้เด็ดขาด! หญิงสาวพยุงตัวเองลุกขึ้นยืน กวาดสายตามองห้องนี้เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไปอย่างเด็ดเดี่ยว"เอาเฟอร์นิเจอร์ในห้องนี้... โดยเฉพาะเตียง ไปเผาทิ้งให้หมด แล้วหาของใหม่มาเปลี่ยนภายในคืนนี้! เรียกเมดมาทำความสะอาดลงนำยาฆ่าเชื้อทุกซอกทุกมุม"เธอสั่งการหัวหน้าบอดี้การ์ดที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้อง ก่อนจะก้าวเดินตรงไปยังลิฟต์ ค่ำคืนนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ความเจ็บปวดที่ได้รับทำให้เกวลินต้องการการเยียวยา เธอต้องการแอลกอฮอล์ที่แรงพอจะล้างความทรงจำบัดซบพวกนี้ออกไปให้หมด และที่สำคัญ... เธอต้องการปลดปล่อยตัวเองจากความจืดชืดที่ถูกตราห