All Chapters of บอสขาอย่าอ่อย: Chapter 61 - Chapter 70

จากร่างกายของเกวลินช่างวิเศษจนเขาแทบจะทนไม่ไหว ชายหนุ่มเริ่มขยับสะโพกสอบเข้าออกด้วยจังหวะที่หนักแน่น ดุดัน และรุนแรงทันที เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องสะท้อนอยู่ภายในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงัด ประสานกับเสียงหอบหายใจและเสียงครางเครือในลำคอของคนทั้งคู่พั่บ!... พั่บ!... พั่บ!...โต๊ะทำงานไม้สักตัวใหญ่สั่นคลอนตามแรงกระแทกกระทั้นอันบ้าคลั่งของซาตานหนุ่ม เจคอปโหมกระหน่ำพายุอารมณ์เข้าใส่แม่กระต่ายน้อยระลอกแล้วระลอกเล่าอย่าง ‘ขี้เอา’ และเอาแต่ใจ เขาบดคลึงสะโพกสอบเข้าหาจุดอ่อนไหวของเธออย่างเน้นย้ำตรงจุด เรียกร้องความกระสันเสียวจนเกวลินสมองขาวโพลน สองมือเรียวจิกทึ้งเสื้อเชิ้ตของเขาจนยับยู่ยี่ ร่างกายบิดเร่าขยับตระกองกอดตอบรับสัมผัสอันป่าเถื่อนทว่าซาบซ่านนั้นอย่างลืมศักดิ์ศรีรองประธานสาวไปจนหมดสิ้น"อ๊ะ... เจคอป... อ๊า... เบาหน่อย... ฉันจะตายแล้ว..." เกวลินครางระงม น้ำตาแห่งความเสียวซ่านคลอเบ้า"ไม่เบาครับทูนหัว... นี่คือบทลงทัณฑ์ที่คุณกล้าหนีผม... ครางชื่อผมดังๆ ซิเกวลิน... บอกให้ผมรู้ว่าคุณเป็นของใคร!" เจคอปคำรามสั่งอย่างบ้าคลั่ง เร่งความเร็วและน้ำหนักการกระแทกกระทั้นขยี้จุดอ่อนไหวในเฮือกสุดท

"คุณจะพาฉันไปไหนเจคอป? นี่ มันไม่ใช่ทางไปโรงงานน้ำแร่นะ"เกวลินเอ่ยถามเสียงเขียวเมื่อเริ่มสังเกตเห็นเส้นทางที่คุ้นเคย... มันคือเส้นทางมุ่งหน้าสู่คอนโดเพนต์เฮาส์หรูของเขาเมื่อคืน!"ก็บอกแล้วไงครับว่าจะพาไปพักผ่อน..." เจคอปตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาสีฮาเซลนัทเปรยมองเธอเล็กน้อย "ที่โรงงานคนเยอะแยะ วุ่นวาย ไม่เหมาะกับการ 'เคลียร์สัญญา' ของเราหรอกครับฮันนี่""ฉันไม่ไป! จอดรถเดี๋ยวนี้เลยนะเจคอป! ฉันจะกลับบริษัท!" เกวลินโวยวาย เอื้อมมือจะไปคว้าประตูรถ ทว่าระบบล็อกอัตโนมัติและความเร็วของรถสปอร์ตที่แล่นฝ่าการจราจรทำให้เธอทำอะไรไม่ได้ เจคอปแอบกระตุกยิ้มอย่างผู้เหนือกว่าชายหนุ่มลดความเร็วรถลงเล็กน้อยเมื่อเข้าสู่ช่วงถนนที่การจราจรเริ่มชะลอตัวมือหนาข้างซ้ายที่เคยจับพวงมาลัยปล่อยออกช้าๆ ก่อนจะเลื่อนมาวางทาบลงบนหน้าขาเนียนของเกวลิน "อุ๊ย! เอาตัวตนสารเลวของคุณออกไปนะ!" เกวลินสะดุ้ง ปัดมือหนาออก แต่เจคอปกลับ ‘ขี้แกล้ง’ ยิ่งกว่าเดิม มือหนาพุ่งกลับมาตะปบหมับเข้าที่เนินสวาท ของเธอทันที นิ้วเรียวหนาออกแรงบีบเค้นเนื้อนุ่มอย่างหนักหน่วงพร้อมกับค่อยๆ ลากไล้มุ่งหน้าสู่กึ่งกลางรอยแยกอย่างอุกอาจ ท้าทายสายตาผู้คนบนถ

ร่างกายของเธอมันชั่วช้าและทรยศต่อ ศักดิ์ศรีจนหมดสิ้น ตอนนี้เธอต้องการเพียงแค่สิ่งที่จะมาเติมเต็มความรัญจวนใจนี้ให้สิ้นสุดลง "พร้อมหรือยังครับคนดี... ดูซิ ต้อนรับนิ้วของผมดีขนาดนี้ ถ้าเป็น 'ของจริง' คุณจะรัดผมแน่นขนาดไหน"เจคอปกระซิบเสียงแหบพร่า นัยน์ตาสีฮาเซลนัทฉายแววหื่นกระหายขั้นสุด ชายหนุ่มชักนิ้วมือออกช้าๆ ท่ามกลางเสียงครางประท้วงอย่างแสนเสียดายของเกวลินชายหนุ่มแทรกกายแกร่งเข้ามาอยู่ตรงกึ่งกลางระหว่างเรียวขางามทั้งสองข้าง จับขาเนียนข้าหนึ่งให้ยกขึ้นพาดไว้กับบ่ากว้างของเขา ส่วนอีกข้างแยกออกกว้างเปิดทางให้ความแข็งแกร่งดุดันที่มีขนาดใหญ่โตและร้อนผ่าวราวกับแท่งเหล็กลนไฟมาจ่อตระหง่านอยู่ตรงปาก ทางแห่งความสุขสมเจคอปจ้องมองใบหน้าหวาน ที่กำลังมองเขาด้วยสายตาเว้าวอนระคนหวาดกลัว ชายหนุ่มกระตุกยิ้มร้าย ก่อนจะกดสะโพกสอบสวนความแข็งแกร่งดุดันนั้นแทรกซึมเข้าหาความอ่อนนุ่มที่ฉ่ำเยิ้มรวดเดียวจนสุดทาง... พลวด!"อ๊าาาาาาา!... เจคอป!... มันใหญ่เกินไป...เบาๆอื้อออ!" เกวลินกรีดร้องเสียงหลงใบหน้าหวานบิดเบี้ยวด้วยความจุกเสียดและเสียวซ่านที่โถมกระหน่ำเข้ามาพร้อมๆ กัน ร่างบางระหงสั่นสะท้านดั่งคนจับไข้ คว

"คุณมันบ้า! ค่ำขนาดนี้แล้วยังจะเอาอะไรอีก! ร่ างกายฉันจะพังอยู่แล้วนะ!"เกวลินโวยวาย หน้าแดงก่ำ พยายามจะเบือนหน้าหนีรสจูบอันเอาแต่ใจของเขา"ก็บอกแล้วไงครับว่าผม 'ขี้เอา'... " เจคอปกระตุกยิ้มร้าย แววตาของเขาฉายประกายความหื่นกระหายออกมาราวกับเสือหิวที่ไม่รู้จักอิ่ม"ยิ่งเห็นคุณดื้อรั้น ขัดขืนแบบนี้... มันยิ่งกระตุ้นให้ผมอยากจับคุณกดลงกับเตียงแล้วกระแทกแรงๆ ให้คุณร้องครางชื่อผมจนไม่มีแรงเถียงเลยล่ะ"คำพูดตรงไปตรงมาและลามกของเขาทำเอาเกวลินแทบอยากจะบ้าตาย หญิงสาวสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งดุดันเบื้องล่างของเขาที่เริ่มตื่นตัวและบดเบียดเข้าหาต้นขาเนียนของเธออีกครั้ง ความร้อนผ่าวและขนาดอันยิ่งใหญ่ตอกย้ำว่าผู้ชายคนนี้สามารถทำได้อย่างที่พูดจริงๆ "เจคอป... ฉันขอร้อง..." คราวนี้เกวลินยอมลดความพยศลง น้ำเสียงหวานเปลี่ยนเป็นเว้าวอนระคนเหนื่อยล้า ดวงตากลมโตสบตาเขาอย่างจริงจัง"ฉันระบมไปหมดทั้งตัวแล้วจริงๆ... ให้ฉันกลับบ้านเถอะนะ"แววตาเว้าวอนและหยาดน้ำตาใสๆ ที่คลอเบ้าของแม่กระต่ายน้อยทำเอาหัวใจของพญาราชสีห์หนุ่มกระตุกวูบ ความรู้สึก ‘คลั่งรัก’ และทะนุถนอมผุดขึ้นมาบดบังความหื่นกระหายชั่วคราวเจคอปลอบถอนหาย

ความเงียบงันที่โรยตัวเข้าปกคลุมห้องนั่งเล่นภายในเพนต์เฮาส์หรูของเกวลิน ช่างเยือกเย็นและบีบคั้นหัวใจจนแทบหายใจไม่ออก เสียงสะอื้นไห้อย่างหมดรูปของคุณดิลกผู้เป็นบิดาขัดแย้งกับเสียงหัวใจของหญิงสาวที่เต้นช้าลงเรื่อยๆ ราวกับก้อนเนื้อในอกกำลังจะกลายเป็นน้ำแข็งสมองของเกวลินหมุนคว้าง ภาพความทรงจำอันเร่าร้อนดุดันที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้าที่เพนต์เฮาส์ของเจคอป ฉายซ้ำเข้ามาในสมองของเธอดั่งภาพยนตร์ทุกสัมผัส ทุกรสจูบ และทุกคำพูดสองแง่สามง่ามของเขาใต้โต๊ะประชุม... มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ไม่ใช่เพียงแค่เกมหยอกเย้าของคาสโนว่าที่ถูกใจคู่นอนชั่วข้ามคืนทว่ามันคือการจงใจล่อลวงต้อนเหยื่อให้จนมุมของซาตานร้ายในคราบนักธุรกิจหนุ่มผู้บริหารระดับโลกต่างหาก!ครืด... ครืด......ท่ามกลางความสิ้นหวัง สมาร์ทโฟนเครื่องหรูในกระเป๋าสะพายของเกวลินที่ตกอยู่บนพื้นก็สั่นครืนขึ้นมา หญิงสาวค่อยๆ ปล่อยมือออกจากไหล่ของบิดา เธอเอื้อมมืออันสั่นเทาไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู หน้าจอปรากฏเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นเคย ทว่าลางสังหรณ์บางอย่างกลับบอกเธออย่างแม่นยำว่าเป็นใคร เกวลินกดรับสายช้าๆ ก่อนจะกรอกเสียงที่พยายามปรับให้ราบเรียบที่