บอสขาอย่าอ่อย

“ยินดีค่ะ” นิลรัตน์ยืดอก เล่าด้วยน้ำเสียงฉะฉาน“เรื่องมีอยู่ว่า ท่านประธานที่บริษัทเก่าได้เรียกดิฉันเข้าไปในห้องทำงานเพื่อหาแฟ้มงานงบดุลค่ะ ดิฉันหาที่โต๊ะเท่าไหร่ก็ไม่พบ ท่านก็บอกว่าจำได้ว่าเก็บไว้บนชั้นหนังสือชั้นบนสุด ดิฉันก็หลงเชื่อ เดินไปเขย่งเท้าหาที่ชั้นหนังสือ แต่ก็ไม่พบอะไร...” เธอเว้นจังหวะนิดหนึ่ง แววตาแข็งกร้าวขึ้นเมื่อนึกถึงเหตุการณ์น่ารังเกียจนั้น“มารู้สึกตัวอีกที... ก็ตอนที่เจ้านายโรคจิตนั่นมายืนประชิดแผ่นหลังดิฉันแล้วค่ะ เขาสอดมือเข้ามาจับสะโพกดิฉันแล้วบีบเคล้นอย่างหยาบคาย ดิฉันตกใจมาก หันขวับกลับมาเผชิญหน้า เขาคงคิดว่าดิฉันจะชอบหรือสมยอมกระมังคะ เพราะเขายิ้มหวานเยิ้มส่งมาให้...”“แล้วเธอทำยังไง?” พร้อมภัทร์ถามสวนขึ้นมาอย่างลืมตัว“ดิฉันก็ยิ้มตอบเขาไปนิดนึงค่ะ...” นิลรัตน์ยิ้มเย็น“ก่อนที่จะยกเข่าขวาขึ้นกระแทกเข้าที่ ‘กล่องดวงใจ’ ของมันอย่างสุดแรงเกิด! พอเขาทรุดลงไปกองกับพื้นหน้าเขียว ดิฉันก็คว้าแฟ้มปกแข็งที่ใกล้มือที่สุด ฟาดเข้าที่กลางกบาลมันไปไม่ยั้งมือเลยค่ะ... เรื่องทั้งหมดก็เป็นแบบนี้แหละค่ะท่านประธาน” พร้อมภัทร์เผลอยกมือขึ้นกุมเป้าตัวเองอย่างลืมตัว รู้สึกเสี

“ออกไปได้แล้ว ไปให้พ้นหน้าฉัน!”เขากระแทกเสียงไล่ด้วยความหงุดหงิดที่ทำอะไรหล่อนไม่ได้“ตกลงไม่ต้องการความหวานเพิ่มแล้วใช่ไหมคะท่านรอง?” เธอยังแกล้งแหย่ทิ้งท้าย“ไม่! ถ้าฉันอยากได้ความหวาน ฉันจะหาเอาแถวนี้แหละ ไม่ต้องพึ่งกาแฟห่วยๆ ของเธอ!... อ้อ แล้วอย่าลืม สิบโมงตรง เธอต้องออกไปพบลูกค้าสำคัญกับฉัน เตรียมเอกสารสัญญาแฟ้มสีแดงให้พร้อม อย่าให้มีปัญหาเด็ดขาด!”สิบโมงตรง ณ ห้องอาหารหรูของโรงแรมห้าดาวย่านสุขุมวิท พร้อมภัทร์พานิลรัตน์มาพบกับ ‘มิสเตอร์โยชิดะ’ นักธุรกิจชาวญี่ปุ่น คู่ค้าคนสำคัญที่จะเซ็นสัญญาสัมปทานแร่เหล็กลอตใหญ่ มิสเตอร์โยชิดะไม่ได้มาคนเดียว เขาควงคู่มา กับเลขาฯ สาวสวยหุ่นสะบึม ทรวงอกอวบอัดแทบจะล้นทะลักออกจากเสื้อเชิ้ตที่จงใจปลดกระดุมลึก เธอชื่อ ‘เรโกะ’ นิลรัตน์สังเกตเห็นตั้งแต่แรกพบว่า เจ้านายเพลย์บอยของเธอแสดงออกอย่างโจ่งแจ้งว่าสนใจแม่เลขาฯ ทรงโตคนนี้ สายตาของพร้อมภัทร์แทบจะกลืนกินหล่อนไปทั้งตัวตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า“สวัสดีครับมิสเตอร์โยชิดะ... นี่นิลรัตน์ เลขาส่วนตัวของผมครับ” พร้อมภัทร์แนะนำลูกน้องตัวเองส่งๆ“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” นิลรัตน์กล่าวทักทายด้วยภาษาอังกฤษสำเนี

การกลับมาร่วมงานกันอีกครั้งหลังจากเหตุการณ์ ‘จูบระทึกขวัญ’ ในห้องแพนทรี เต็มไปด้วยบรรยากาศที่ยากจะอธิบาย นิลรัตน์พยายามตีหน้าขรึม ทำตัวเป็นมืออาชีพราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ทุกครั้งที่เผลอสบตากับดวงตาคมกริบของเจ้านายหนุ่ม เธอก็มักจะเห็นประกายวิบวับล้อเลียนส่งมาให้เสมอ ซ้ำร้ายไปกว่านั้น ดูเหมือนว่าท่านรองประธานจอมเพลย์บอยกำลังเดินหน้าจีบ‘เรโกะ’ เลขาฯ สาวทรงโตชาวญี่ปุ่นอย่างออกหน้าออกตา เพื่อจงใจปั่นประสาทนิลรัตน์ให้หงุดหงิดเล่นทางด้านโยชิดะ ชายวัยกลางคนจอมเจ้าเล่ห์ นึกกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจที่แผนการของเขาดูเหมือนจะไปได้สวย พร้อมภัทร์ดูจะติดกับดักเสน่ห์ที่เขาวางไว้อย่างง่ายดาย ‘เรโกะ’ ที่ถูกแนะนำว่าเป็นบุตรสาวคนเดียวนั้น แท้ที่จริงแล้วเธอเป็นเพียงลูกเลี้ยงที่ติดมากับภรรยาใหม่ และเมื่อภรรยาเสียชีวิตลง โยชิดะกับเรโกะก็ลักลอบมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันแบบลับๆ มาตลอดเป้าหมายสำคัญในการพยายามตีสนิทและใช้เรือนร่างของเรโกะเข้าแลกในครั้งนี้ ก็คือสัญญาสัมปทานสินค้าแร่เหล็กลอตใหญ่ทั้งหมดของบริษัทพร้อมภัทร์ เพราะแร่เหล็ก กำลังขาดแคลนและเป็นที่ต้องการอย่างมากในตลาดมืดที่ญี่ปุ่น โยชิดะรู้ดีว่าห

นิลรัตน์ซดน้ำแกงจืดตามลงไปจนเริ่มหายใจโล่งขึ้น เธอรีบยกมือไหว้ขอโทษผู้ใหญ่“ขอประทานโทษค่ะท่านประธาน... ท่านรอง รัตน์เสียมารยาทซะแล้ว”“ไม่เป็นไรจ้ะๆ น้ำพริกมันรสจัด คนไม่ชินก็สำลักเป็นธรรมดา” คุณพรรณษายิ้มขำ ก่อนจะหรี่ตามองลูกชายตัวดีที่เพิ่งแสดงอาการ ห่วงใยเลขาฯ สาวจนออกนอกหน้า “เอ... วันนี้เราดูแปลกๆ ไปนะตาพร้อม”“ผมเหรอครับ? แปลกยังไงครับแม่?” ชายหนุ่มเลิกคิ้ว ทำหน้าตายไม่รู้ไม่ชี้“ก็ไม่มีอะไรหรอก... แค่รู้สึกว่าวันนี้ลูกชายแม่ทำตัว ‘น่ารัก’ เป็นพิเศษ ดูแลเอาใจใส่คนอื่นเป็นด้วย แบบนี้สิถึงจะดีกว่าทำตัวแข็งกระด้างขี้หงุดหงิดเหมือนเมื่อก่อน”พร้อมภัทร์กระแอมไอแก้เก้อ หยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบเพื่อหลบสายตาจับผิดของมารดาและเลขาฯ ทั้งสอง “ผมก็เป็นเจ้านายที่ดีคอยดูแลพนักงานแบบนี้มาตั้งนานแล้วนะครับคุณแม่” “เหรอจ๊ะ?” คุณพรรณษายิ้มกริ่ม ก่อนจะเปลี่ยนโหมดเข้าสู่เรื่องจริงจัง“แล้วเรื่องคู่สัญญาชาวญี่ปุ่นของเราล่ะ... ได้ข่าวว่าเลื่อนขั้นจากคู่ค้า ไปเป็น ‘คู่นอน’ กันแล้วรึ?” คำถามตรงไปตรงมาของคุณพรรณษาทำเอานิลรัตน์ที่กำลังตักข้าวเข้าปากถึงกับชะงัก หูผึ่งขึ้นมาทันที“โธ่... คุณแม่ครับ” พ

พร้อมภัทร์ได้แต่ยืนหัวเสียอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินสะบัดหน้าไปที่ลิฟต์ อันที่จริงเขาไม่ได้จะออกไปหาเรโกะหรือไปไหนไกลหรอก เขาแค่ลงไปจิบกาแฟที่คาเฟ่ชั้นล่าง เพื่อรอดูว่าแม่เลขาฯ ตัวแสบจะมีปฏิกิริยาหึงหวงเขาบ้างไหมเท่านั้นเองขณะเดียวกัน ภายในห้องทำงานส่วนตัวของประธานใหญ่ คุณพรรณษาเพิ่งได้รับอีเมลลับจาก ‘อิเคโดะ’ ลูกน้องคนสนิทในสำนัก ‘โตเตโมโยอิ’ (องค์กรยากูซ่าที่ทรงอิทธิพลที่สุดในแถบคันโต) เอกสารที่แนบมาพร้อมอีเมลคือประวัติเชิงลึกแบบขุดรากถอนโคนของ โยชิดะ และ เรโกะ ภาพถ่ายและเอกสารทางการเงินระบุชัดเจนว่า ทั้งสองไม่ได้เป็นสายเลือดเดียวกัน!เรโกะเป็นเพียงลูกติดของอดีตภรรยาโยชิดะ และที่เลวร้ายไปกว่านั้นคือ ทันทีที่ภรรยาเสียชีวิตลงอย่างมีเงื่อนงำ (ตำรวจสรุปสำนวนว่าฆ่าตัวตายเพราะโรคซึมเศร้า แต่มีพิรุธหลายจุด)โยชิดะก็รวบรัดเอาลูกเลี้ยงสาวมาเป็นคู่ขาและเครื่องมือในการทำธุรกิจมืดทันทีทั้งคู่คือแก๊งนายหน้าต้มตุ๋นที่ชอบใช้สัญญาสัมปทานบังหน้า เพื่อแสวงหาผลกำไรโดยมิชอบและพร้อมจะหักหลังคู่ค้าได้ทุกเมื่อ“ร้ายกาจนักนะ... กล้ามากที่มาเล่นตุกติกกับถิ่นของฉัน”คุณพรรณษาดวงตาวาวโรจน์ สั่งพรินต์เอกสารท