All Chapters of หลงเหลี่ยมหทัยกรณ์: Chapter 21 - Chapter 30

“มึงทำอะไรเนี่ย !”เมื่อหลุดพ้นเสียงแหลมก็ตวาดคนตรงหน้าทันที ใบหน้าที่เคยท้าทายบัดนี้สลดลง พวงแก้มเนียนขาวขึ้นซับสีระเรื่อ ริมฝีปากอวบอิ่มเคลือบอาบไปด้วยน้ำลายมันวาวจนเจ้าหล่อนต้องใช้หลังมือเช็ดออก“จูบมึงไง หรืออยากให้กูทำมากกว่านี้ หืม ?”สายตาจิ้งจอกเจ้าเล่ห์จรดที่ใบหน้าก่อนไล้ลงต่ำไปยังหน้าอกฟูเด่น ปลายเท้าแกร่งก้าวขยับเข้าใกล้มากยิ่งขึ้นราวกับว่าประโยคเมื่อครู่ไม่ใช่คำขู่ แต่เขาตั้งใจจะทำเช่นนั้นจริง ๆ หากเธอยังดื้อรั้นไม่ยอมทำตาม“ชิ !”ฝันลดารีบคว้าเสื้อช็อปที่ตนพึ่งโยนทิ้งไปมาสวมทับ ก่อนจะฝ่าปราการสูงออกจากพื้นที่เสี่ยงภัยด้วยใบหน้าแดงก่ำเขินอาย“แม่ง ! แผนพังหมด !”เธอเกือบเผลอไผลปล่อยใจหลงลืมไปกับรสจูบเมื่อครู่ แผนการที่วางไว้ก่อนหน้าเกือบพังลงเพราะรสจูบแสนเร่าร้อนของเขา“ฮึ”เมื่อคนตัวเล็กเดินจากไปไกลแล้ว ฮาร์ทจึงเดินตามเข้ามายังลานเกียร์ที่กำลังทำกิจกรรม สีหน้าแววตาต่างไปจากเดิมสิ้นเชิง แถมเพื่อนยังแอบเห็นว่า มุมปากหยักยกขึ้นเล็กน้อยราวกับพึ่งผ่านเรื่องราวดี ๆ มา“เคลียร์กันแล้ว ?”“อืม”ยังไม่ทันได้นั่งเพื่อนผู้มีความสงสัยอยู่เต็มอกก็เอ่ยปากขึ้น ประธานรุ่นจึงสนองความอยากร

“แล้วได้ไหมล่ะ”“อ๊ะ ! อื้อ~”เขาไม่รอเอาคำตอบ ริมฝีปากแห้งผากแทรกเข้ากลางกลีบปากอวบอิ่มทันที ผู้รุกล้ำครอบครองมันทีละนิดเชื่องช้าเน้นทุกการสัมผัส ปลายลิ้นหนาตวัดเลียกลีบนุ่มฟันแหลมขบเม้มเบา ๆ อย่างทะนุถนอมเรียวแขนเล็กสอดลอดเข้าข้างลำคอหนา ฝ่ามือค่อย ๆ แทรกผ่านกลุ่มผมน้ำตาลเข้มกดศีรษะเพื่อนเบา ๆ ราวกับว่าเธอเองก็อยากทำเช่นนี้เรียวลิ้นหนาเป็นฝ่ายเปิดฉากสอดลอดเข้าสู่โพรงน้ำเชื่อมหวาน ความนุ่มหยุ่นทั้งสองตวัดเกี่ยวกันจนเกิดเสียงดังเฉอะแฉะ“แค่มัดจำ มึงหายเจ็บกูจะมาเก็บต้นที่เหลือ”เมื่อกลีบปากนุ่มทั้งสองแยกจากกันชายหนุ่มก็เอ่ยบอกบางอย่างกับเธอในทันที ‘ต้น’ ที่เขาว่าไว้เธอเข้าใจความหมายเป็นอย่างดี แทนที่จะหวาดกลัว กลับตั้งตารอเสียอย่างนั้นเวลาล่วงผ่านหลายชั่วโมง เพื่อนสนิททั้งสองค่อย ๆ เรียนรู้การบริหารคลับใหญ่ไปทีละขั้นโดยมีเลขาพี่ชายคอยแนะนำให้คำปรึกษาอยู่ข้าง ๆกิจกรรมแสนหนักหน่วงเมื่อวานส่งผลให้เปลือกตาสีไข่หนักอึ้ง ฝันลดาผู้เหนื่อยล้าค่อย ๆ เอนกายพิงพนักโซฟาจนผล็อยหลับไปในที่สุดร่างเล็กโอนเอนกระทั่งศีรษะพักอิงบนลาดไหล่เพื่อนสนิทอย่างไม่รู้ตัว ดวงตากลมโตปิดสนิทหลับพริ้มมีเพียงเสีย

ห้องนั่งเล่นเต็มไปด้วยกองหนังสือ กระดาษจด รวมถึงโน้ตบุ๊กหลายเครื่อง นักศึกษาล้อมวงแลกเปลี่ยนความคิดกัน ถกปัญหาที่น่าจะเกิดในระหว่างการทำงานบรรยากาศจริงจังแต่ไม่ตึงเครียดดำเนินไปจนเกือบจะมืดค่ำ ฝันลดาหยัดกายลุกขึ้นยืดเหยียดร่างกายให้คลายความเมื่อยล้า ก่อนจะตรงไปยังห้องน้ำในครัว และด้วยความรีบร้อนเธอไม่ได้สนใจเลยว่าใครจะตามมาเจ้าของบ้านล็อกประตูลงกลอนครัวอย่างหนาแน่น ร่างหนาเอนพิงกำแพงเฝ้ารอคนตัวเล็กออกจากห้องน้ำอย่างใจเย็นก็ก็“อ๊ะ !”ฝันลดาแสดงท่าทางตกใจปนประหลาดใจเล็กน้อยที่เห็นเขายืนคอยอยู่ก่อน แถมสายตานั้นแปลกประหลาดเอามาก ๆ“มาเข้าห้องน้ำเหรอ”“มาคิดบัญชีกับมึง”“อ๊ะ !”ร่างเล็กถูกตวัดให้สลับที่กับเขา แผ่นหลังแบบบางประชิดผนังหนารวดเร็วไม่ทันตั้งตัว แววตาไม่มั่นคงจรดจ้องมองเขาด้วยความอยากรู้“ฮาร์ทมึง... จะทำอะไร”เสียงกลืนน้ำลายอึกใหญ่หลังจากประโยคคำถามส่งผลให้เขาแสยะยิ้มน้อย ๆ อย่างรู้ทัน คนตัวสูงขยับเข้าใกล้มากยิ่งขึ้นจนร่างทั้งสองแนบชิดกันฝ่ามือใหญ่ตวัดโอบเอวคอดเข้าหาตน ส่วนนั้นที่กำลังพองขยายสัมผัสกับเนินสามเหลี่ยมผ่านเนื้อผ้าหนา จนถึงตอนนี้ฝันลดาถึงรู้ว่าเขาต้องการอะไรจากเ

วัยรุ่นเกือบสิบคนนั่งห้อมล้อมอยู่กลางสนามบ้านพัก แสงไฟสลัวรวมกับเสียงเพลงคลอเคล้าบรรยากาศเย็นสบายกำเนิดเวลาแห่งความสุขของนักศึกษาขึ้นอีกครั้ง“อย่าดื่มเยอะ มึงไม่ได้คอแข็งขนาดนั้น”แก้วน้ำสีทองฟองสีขาวเย็นเฉียบถูกแย่งจากมือหญิงสาวไปเมื่อเห็นว่าเธอเริ่มจะไม่ไหว ทว่าวินาทีต่อมาเจ้าหล่อนก็แย่งกลับอย่างหน้าตาเฉยในทันที“กูเมา มึงก็ดูแลกูสิ”ร่างเล็กโอนเอนลงในอ้อมแขนเพื่อนสนิทอย่างลืมตัว รอยยิ้มหวานละมุนออดอ้อนเขาอย่างจงใจ ฮาร์ทโอบกอดเธอเข้ามาใกล้โดยไม่สนใจว่าเพื่อนคนอื่นจะมอง“เนี่ย ! เมาแล้วก็ขี้อ่อยแบบนี้แหละ เดี๋ยวโดนอีกรอบ”เสียงกระซิบแผ่วดังให้ได้ยินเพียงสองคน รอยยิ้มพริ้มเพรามองคนในอ้อมแขน แววตาที่เคยนิ่งเรียบเย็นชาบัดนี้เคลือบอาบไปด้วยกลิ่นอายความใคร่เอ็นดูพลัวะ ! ปลายเท้าหนาของคนด้านข้างเตะเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มเหยียดเย้ย สายตาเพื่อนทั้งสามยามที่ทอดมองมาทางเขาราวกับกำลังเอ่ยถ้อยคำนินทาเต็มหัว แต่มีหรือที่เขาจะสนใจปาร์ตี้เล็ก ๆ ของกลุ่มนักศึกษาดำเนินไปเรื่อย ๆ เสียงหัวเราะประสานเสียงเพลงดังไม่ขาด กระทั่งเริ่มต้นวันใหม่จึงหยุดลง“นอนนี่แหละ ดึกแล้วเข้ามอต้องลงชื่ออีก เดี๋ยวโดนหักคะแนน

หลังจากการซ้อมประจำวันเสร็จสิ้นลง เพื่อนสนิททั้งสองก็มุ่งตรงไปยังลานเกียร์ของสาขาเพื่อเยี่ยมเยือนน้อง ๆ ที่กำลังทำซุ้มรับปริญญาให้รุ่นพี่บัณฑิต“งั้นกูไปดูน้องวาดป้ายนะ”เพื่อไม่เป็นการเสียเวลาทั้งสองจึงแยกย้ายกันคนละทาง ฝันลดาไปหาน้องนักศึกษากลุ่มเล็กอีกฝั่ง ส่วนหทัยกรณ์ดูรุ่นน้องผู้ชายที่กำลังขึ้นโครงสร้างซุ้ม“สวัสดีครับพี่ฮาร์ท”“อืม เป็นไงบ้าง”“ก็ดีครับ แต่จะดีกว่านี้ถ้าได้เบียร์สักสองลัง”เด็กหนุ่มแกล้งเย้าแหย่รุ่นพี่ของตน เสียงหัวเราะจากคนรุ่นราวคราวเดียวกันดังลั่นจนฮาร์ทต้องส่ายหัว ภาพตรงหน้าไม่ต่างจากสมัยตนพึ่งเข้าสาขาใหม่ ๆ“ไปถามพี่ดรีมพวกมึงนู่น ดรีมให้กูจ่ายเอง”“อ้าว ๆ พี่พูดเองนะ”เขาว่าพร้อมวิ่งตรงไปหารองประธานรุ่น ฮาร์ทได้แต่หัวเราะเพราะรู้อยู่แล้วว่าคำตอบจะเป็นเช่นไร คนที่อยู่ในกรอบระเบียบเช่นเธอไม่มีทางอนุญาต“พี่ดรีมบอกงานเสร็จค่อยกิน โธ่ ! พวกพี่ใจตรงกันเกิน เป็นแฟนกันเปล่าเนี่ย”“ฮึ”แล้วก็เป็นดังคาดเมื่อรุ่นน้องกลับมาด้วยสีหน้าผิดหวังต่างจากตอนวิ่งไป แต่กระนั้นเขายังควักธนบัตรสีเทาสองใบให้รุ่นน้องอยู่ดี เพียงแค่กำชับว่า ห้ามนำเข้ามาในรั้วมหาวิทยาลัยก็เท่านั้นเ