All Chapters of หลงเหลี่ยมหทัยกรณ์: Chapter 31 - Chapter 40

ฝันลดาไม่รอช้าอาบน้ำแต่งตัวขับรถออกจากหอพักตรงไปยังบ้านของชายหนุ่มด้วยความเร็วสูงสุด แววตาเต็มไปด้วยความหวังและเป็นอีกครั้งที่เธอผิดหวัง หญิงสาวนั่งบนฟุตพาตหน้าบ้านเขาอย่างหมดอาลัยตายอยาก เธอในตอนนี้มืดมนไปหมด ไม่รู้ว่าเขาจะไปที่ใดในเวลาเกือบสองทุ่มเช่นนี้dream_fun : ฮาร์ทอยู่กับมึงไหมthebat : ไม่อยู่ในใจมึงเหรอhxmh : ถามกูเนี่ยนะp.techin : ไม่นะ ปกติมันอยู่กับมึงนี่เธอส่งข้อความเดียวกันหาเพื่อนสนิททั้งสามเพื่อสอบถาม ถึงแม้ว่าคำตอบออกจะกวนอวัยวะเบื้องล่างไปหน่อย แต่ก็พอจะได้ความอยู่บ้าง“แล้วไปไหน”ตอนนี้เลยเวลาเรียนมากว่าสามชั่วโมงแล้ว แม้จะเลิกช้าก็คงไม่ถึงขนาดนี้ เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะยังอยู่ที่ห้องปฏิบัติการฝันลดานั่งครุ่นคิดอย่างหนักถึงสถานที่ที่เขาอาจจะไป เธอค่อย ๆ ตัดทีละตัวเลือกจนกระทั่งเหลือเพียงสถานที่ทำงานของเขาทว่าสีหน้าก็ต้องสลดลงอีกครั้งเมื่อมองนาฬิกาในมือถือ ตอนนี้จวนสามทุ่มแล้ว เธอเป็นเพียงผู้หญิงตัวคนเดียวต้องขับรถนับยี่สิบกิโลเมตรเพื่อไปหาเขาจริง ๆ หรือแน่นอนว่าเธอในตอนนี้ไม่อาจรอได้อีกต่อไป เจ้าหล่อนขึ้นคร่อมขี่มอเตอร์ไซค์จากหน้าบ้านตรงไปยังคลับอันเป็นสถานที่

“พอแล้วดรีม...”“หื้ม ?”“ใช้ตรงนั้นของมึง... ง้อกู”เขาผงกหัวไปทางเนินสามเหลี่ยม สายตาแพรวพราวฉายชัดถึงความต้องการ แม้เห็นด้วยตาแต่ยังไม่ได้สัมผัสเขาก็รับรู้ได้ว่าร่องรักนั้นกำลังเปียกชื้นไม่ต่างจากเขาฝันลดาหยัดกายขึ้นนั่งคร่อมบนตัก ถูไถร่องลูกพีชเสียดสีเข้ากับความเป็นชายเบา ๆ เรียวแขนเล็กตวัดโอบรอบลำคอหนาพลางส่งสายตายั่วยวนอีกฝ่าย“สัญญาก่อน ถ้าขึ้นให้มึงจะหายโกรธ”“เรียกกูว่าอะไรนะ”เขาแสร้งทำเป็นได้ยินไม่ชัดเพื่อให้เจ้าหล่อนเอ่ยประโยคเมื่อครู่ใหม่ แน่นอนว่าเธอเข้าใจความหมายเป็นอย่างดี รอยยิ้มเล็ก ๆ กระตุกขึ้นก่อนจะโน้มตัวเข้าโอบกอดเขาหลวม ๆ“ถ้าเฮียหายโกรธ ดรีมจะขย่มแรง ๆ เลยโอเคไหมคะ”“ฮึ เด็กดีลองดูก่อนสิคะ”ว่าพลางเอื้อมวางแว่นตาหนาแล้วหยิบเอาถุงยางอนามัยในลิ้นชักออกมา แม้หญิงสาวจะสงสัยเพียงใดเกี่ยวกับที่อยู่ของมัน แต่จังหวะที่เขายังอารมณ์ร้อนอยู่ไม่สมควรถามเท่าไรนักเธอหยัดกายขึ้นสวมทับเครื่องป้องกันเข้ากับอวัยวะขนาดเท่าแขน ก่อนจะขึ้นคร่อมในท่าเดิม ฝ่ามือเล็กลูบไล้แผงอกแผ่วเบาก่อกวนอารมณ์หื่นกระหายให้พลุ่งพล่านหญิงสาวค่อย ๆ ประสานร่างเธอกับเขาเข้าด้วยกัน ร่องคับแคบกลืนกินควา

“พี่ดรีมครับ”ในขณะที่ประธานและรองประธานรุ่นปีสามให้คำปรึกษาน้อง ๆ ในกลุ่มออกแบบมาสคอตอยู่นั้น รุ่นน้องที่รับผิดชอบเรื่องป้ายหน้าซุ้มก็เดินเข้ามาพร้อมกับเรียกชื่อรุ่นพี่ด้วยน้ำเสียงหวานใสขอความช่วยเหลือ“ตรงนี้..”รุ่นน้องอธิบายในสิ่งที่ต้องการจะสื่อให้คนพี่ฟัง ทว่าในจังหวะนั้นคำพูดของเขาแทบไม่เข้าหูเธอเลย เพราะเจ้าหล่อนเพิ่งเคลียร์ประเด็นก่อนหน้ากับเพื่อนสนิทจบหมาด ๆหากว่าไฟโกรธนั้นปะทุขึ้นอีก..“งั้นลองปรับตามที่เราคิดดูก่อนก็ได้”“แล้วตรงนี้ล่ะครับ”เธอไม่อยากก้าวก่ายความคิดของรุ่นน้องสักเท่าไรจึงเลือกที่จะให้น้องลองดูก่อน ทว่าเขากลับไม่หยุดเพียงเท่านั้นเอ่ยถามพร้อมขยับเข้าใกล้จนทั้งสองแนบชิดกันแน่นอนว่าการกระทำอันเกินเลยของพวกเขาอยู่ในสายตาประธานรุ่นทุกอิริยาบถ ฮาร์ทจ้องเขม็งมองรุ่นน้องอย่างคาดโทษโดยไร้เหตุผล“พี่ดูหน่อย !”เสียงแข็งเอ่ยขึ้นจากทางด้านหลังก่อนจะแทรกตัวเข้าระหว่างคนทั้งสอง สายตาเฉียบคมอาบเคลือบไปด้วยแรงอาฆาตตวัดมองหนุ่มรุ่นน้องอย่างตรงไปตรงมา“ฮึ”ฝันลดาแค่นหัวเราะเบา ๆ พลางลอบมองทั้งสองคุยกันอยู่ใกล้ ๆ เธอไม่คิดว่า เขาที่มีเหตุผลอยู่เสมอจะใช้วิธีการนี้เพื่อกันเธอ

ทางฝั่งนักกีฬา ฮาร์ทนั่งฟังแผนการอย่างละเอียดจากโค้ชอีกครั้งก่อนลงสนาม เขาในตอนนี้เลื่อนลอยราวกับไม่ได้เอาจิตวิญญาณมาด้วย ก้านนิ้วเทียวกดโทรศัพท์จ้องมองข้อความที่ค้างอยู่กำลังใจของเขายังไม่มา…เขาพยายามทำความเข้าใจว่าเธอกำลังเรียนอาจจะมาไม่ทันการแข่งขัน แต่นัดสำคัญนี้เขาต้องการกำลังใจจากเธอมาจริง ๆจิตใจที่ไม่มั่นคงนักทำเอาเพื่อนและผู้ฝึกสอนหวาดหวั่นไปตาม ๆ กัน อย่างไรเสียการแข่งขันระบบทีมนี้ไม่ว่าอย่างไรทุกตำแหน่งย่อมสำคัญ เมื่อใครสักคนไขว้เขวอาจจะทำให้ทั้งทีมล่มได้เลย“พร้อมสู้... สู้ !”ทั้งนักกีฬาและผู้ฝึกสอนประสานมือให้กำลังใจกันพร้อมตะโกนเสียงดังปลุกพลังให้ตื่นขึ้น ก่อนที่นักกีฬาทั้งตัวจริงตัวสำรองตั้งแถวเดินเข้าสู่สนามพร้อมกันทั้งสองทีมรอบข้างรายล้อมไปด้วยกองเชียร์ของทั้งสองฝ่าย เสียงปรบมือพลางกรีดร้องเชียร์ประสานกับเสียงเพลงต้อนรับอย่างอบอุ่นทว่าผู้คนหลายร้อยคนที่เฝ้ารอกลับไม่ได้ทำให้จิตใจที่ห่อเหี่ยวของพอยต์การ์ดสดชื่นขึ้น เขาเดินออกจากโซนเก็บตัวนักกีฬาด้วยสีหน้านิ่งเรียบไร้อารมณ์“สู้ ๆ นะ”เสียงหวานใสอันเป็นเอกลักษณ์เรียกสติชายหนุ่ม เขาเงยหน้าขึ้นหันหาเสียงนั้นอย่างรวดเร

เพียงแค่กอดจูบลูบคลำร่างกายทั้งสองก็ตอบสนองต่อความต้องการอย่างรวดเร็ว ส่วนกลางกายเปียกลื่นเช่นเดียวกับเอ็นโอฬารที่กำลังพองขยาย“มีเวลายี่สิบนาที”“น้อยจัง...”“ฮึ แค่นี้ก็พอให้ลงโทษมึงแล้ว”เขาปล่อยให้เธอเป็นอิสระชั่วครู่หันไปถอดกางเกงกีฬาของตนออกอย่างรวดเร็ว จนร่างกำยำเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ปกปิดร่างสูงขยับเข้าใกล้หญิงสาวอีกครั้ง ฝ่ามือใหญ่สอดลอดเข้าใต้กระโปรงสัมผัสกับเนินเนื้ออวบอูมผ่านซับผืนหนา ความเปียกลื่นพานให้ผุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์อีกครั้ง“เด็กดื้อต้องต้องโดนอะไรคะ หืม ?”“เฮียฮาร์ทขา~”ร่างสูงขยับเข้าใกล้จนทั้งสองแนบชิดกันอีกครั้ง แววตาลุ่มลึกเคลือบอาบไปด้วยแรงตัณหาพาใจสั่น ฝันลดาผู้มิอาจต่อต้านได้แต่เข้าร่วมโดยปริยายเรียวแขนเล็กโอบคล้องคอหลวม ๆ ใบหน้าสวยเอียงคอมองอีกฝ่ายอย่างเจ้าเล่ห์ เขาไม่เคยเห็นใครยั่วยวนได้น่ามันเขี้ยวเท่าเธอเลยสักคนถุงยางอนามัยขนาดพิเศษสวมทับเจ้าโลกอันเท่าแขน ฝันลดายืนมองการกระทำแสนกระดากตาด้วยใบหน้าแดงซ่านเขินอาย แม้ว่าจะเห็นมันกี่ครั้งเธอก็ยังไม่ชินสักที“กูจะเน้ดมึงจนกว่าจะมีคนมาเคาะ”“เขาเคาะแล้วมึงหยุด ?”“เน้ดต่อ ฮึ”คนทั้งสองต่อบทสนทนากันอย่างรู้ใจ