Todos os capítulos de ซีนนี้มีนาขอทวง: Capítulo 11 - Capítulo 20

"แต่งตัวบ้าอะไรของเธอวะเนี่ย!"เสียงสบถอย่างหัวเสียดังลอดไรฟันของชายหนุ่มที่นั่งหลบมุมอยู่ตรงโซฟาโซนวีไอพีชั้นสองของผับหรู ซีนกำแก้วเหล้าในมือแน่นจนข้อขาว นัยน์ตาคมกริบจ้องเขม็งลงไปยังฟลอร์ชั้นล่าง ไม่ยอมละสายตาจากร่างบางที่กำลังโยกย้ายส่ายสะโพกเบาๆไปตามจังหวะเพลงที่ดังกะหึ่มวันนี้มีนาทำให้เขาแทบจะคลั่งตาย ชุดเดรสเกาะอกสีดำที่เธอใส่มันทั้งรัดรูปจนเห็นสัดส่วนโค้งเว้าชัดเจน แถมความสั้นของมันยังเผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนและช่วงต้นขาอ่อนที่ล่อตาล่อใจพวกเสือหิวในผับเป็นอย่างดี ยิ่งตอนที่เธอยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบ เนินอกขาวผ่องก็แทบจะล้นทะลักขอบชุดออกมา"แม่งเอ๊ย! หวงโว้ย!"ซีนสบถอีกรอบ ยิ่งหันซ้ายหันขวาหวังจะระบายความอึดอัดกับใครสักคน แต่ก็พบเพียงความว่างเปล่าเพราะวันนี้เขาฉายเดี่ยว ไอ้โซ่ก็ไปกินปิ้งย่างกับแฟน ไอ้เกียร์ก็ติดธุระ เขาเลยต้องมานั่งหงุดหงิดเป็นหมาบ้าอยู่คนเดียวแบบนี้เขาเฝ้ามองมีนาดื่มชนแก้วกับเพื่อนในโต๊ะอย่างสนุกสนาน รอยยิ้มหวานเยิ้มที่เกิดจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ของเธอมันช่างมีเสน่ห์จนผู้ชายโต๊ะข้างๆพากันเหลียวมองคอแทบเคล็ด ซีนกัดกรามแน่น เขาแทบจะพุ่งตัวลงไปกระชากเอาเสื้อคลุมม

"ตกลงกลุ่มเราจะไปลงพื้นที่เก็บข้อมูลที่ไหนดีอ่ะ ทะเล ภูเขา หรือว่าคาเฟ่ในเมืองดี งานนี้คะแนนเก็บตั้งยี่สิบเปอร์เซ็นต์เลยนะ"ขิมเอ่ยถามขึ้นมากลางวงโต๊ะหน้าคณะการท่องเที่ยวและบริการ มือก็ควงปากกาไปมาอย่างใช้ความคิด บนโต๊ะเต็มไปด้วยกองเอกสารและไอแพดที่เปิดหน้าจอค้างไว้"ไปทะเลก็ดีนะ ช่วงนี้อากาศกำลังเริ่มเย็น น่าจะมีนักท่องเที่ยวขึ้นไปพักผ่อนกันเยอะ เราน่าจะได้กลุ่มตัวอย่างที่หลากหลายดีด้วย" มีนาเสนอความคิดเห็น ดวงตากลมโตจดจ่ออยู่กับหน้าจอเพื่อค้นหาสถานที่ที่เหมาะสมสำหรับการทำรายงานวิชาสำรวจพฤติกรรมนักท่องเที่ยว"ฉันเห็นด้วยกับมีนนะ ไปสูดอากาศบริสุทธิ์ด้วย ถือว่าไปเที่ยวในตัวเลย" วาพยักหน้าเห็นด้วยอย่างกระตือรือร้น ในขณะที่ทั้งสามคนกำลังคร่ำเคร่งกับการสุมหัวปรึกษากันอยู่นั้น...จึ๊ก!"อุ๊ย! เย็น!"มีนาสะดุ้งสุดตัวร้องอุทานออกมาเสียงหลง เมื่อจู่ๆก็มีสัมผัสเย็นเฉียบของหยดน้ำเกาะข้างแก้วพลาสติกมาแนบเข้าที่พวงแก้มใสของเธออย่างไม่ทันตั้งตัว เธอรีบหันขวับไปมองตัวต้นเหตุทันที ก่อนที่คิ้วที่ขมวดมุ่นจะคลายออกเมื่อเห็นว่าเป็นใคร"ทำหน้าเครียดกันเชียวสาวๆ พี่ซื้อน้ำมาฝากครับ"เบ๊บรุ่นพี่สุดหล่อปร

"ฮัลโหล พี่คะ เดี๋ยวสิคะ อ้าว! ตัดสายไปเฉยเลย!"มีนากระแทกโทรศัพท์มือถือลงในกระเป๋าสะพายอย่างหัวเสีย ใบหน้าหวานบูดบึ้งจนคิ้วแทบจะผูกเป็นปม เธอยืนเท้าเอว ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด ท่ามกลางแสงแดดยามเช้าที่เริ่มจะร้อนระอุขึ้นเรื่อยๆบริเวณหน้าหอพัก"อะไรวะเนี่ย นิสัยเสียที่สุดเลย!" มีนาบ่นอุบอิบ เสียงดังจนขิมกับวาที่ยืนรออยู่ข้างๆต้องรีบขยับเข้ามาหา"มีอะไรวะมีน รถตู้ที่แกนัดไว้เขาว่าไง ทำไมป่านนี้ยังไม่มาอีกเนี่ย แดดจะเผาหัวพวกฉันอยู่แล้วนะ" ขิมเอ่ยถามพลางยกมือขึ้นบังแดด"ก็รถที่นัดไว้น่ะสิ จู่ๆก็โทรมาบอกว่ามายกเลิกกะทันหัน อ้างว่ารถเสีย สตาร์ทไม่ติด แถมยังโอนเงินมัดจำคืนมาให้อีกต่างหาก" มีนากระแทกเสียงตอบอย่างเหลืออด "แล้วจะมาบอกอะไรเอาป่านนี้ เวลานี้จะให้พวกเราไปหารถที่ไหนมาแทน งานก็ต้องรีบไปเก็บข้อมูลส่งอาจารย์อีก โอ๊ย! หงุดหงิด""เฮ้ย! จริงดิ! เอาไงดีวะทีนี้" วาหน้าเสีย เริ่มลุกลี้ลุกลน "ถ้าไปช้ากว่านี้ แผนที่วางไว้พังหมดแน่เลย พวกเราต้องไปถึงก่อนเที่ยงนะแก ไม่งั้นเก็บแบบสอบถามไม่ทันแน่ๆ""ฉันก็กำลังคิดอยู่นี่ไงว่าเอาไงต่อดี หรือเราจะไปเช่ารถขับกันเองดี แต่ก็ต้

"เสร็จเร็วกว่าที่คิดเหลือเวลาอีกตั้งวันหนึ่ง ต้องขอบคุณพี่ซีนเลยนะคะเนี่ย ที่จัดการทุกอย่างให้พวกเราแบบนี้"เสียงของขิมเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี ขณะที่เธอกำลังรวบรวมแบบสอบถามและเอกสารทั้งหมดใส่ลงในแฟ้ม หลังจากที่พวกเธอทั้งสามคนใช้เวลาช่วงเช้าสรุปข้อมูลรายงานวิชาพฤติกรรมนักท่องเที่ยวจนเสร็จสมบูรณ์เรียบร้อยเร็วกว่ากำหนดการที่วางเอาไว้มาก"เรื่องเล็กน้อยน่า พี่บอกแล้วไงว่าเพื่อพวกเรา พี่เต็มใจช่วยอยู่แล้ว" ซีนที่นั่งเอนหลังพิงพนักโซฟาอยู่ฝั่งตรงข้ามตอบกลับด้วยรอยยิ้มกว้างขวาง สายตาคมของเขายังคงจับจ้องไปที่ร่างบางของคนที่นั่งก้มหน้าก้มตาเก็บของอยู่เงียบๆมีนาปิดหน้าจอไอแพดลง เธอเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนสนิททั้งสองคน ก่อนจะเอ่ยถามเพื่อเตรียมตัวเดินทางกลับ"งานก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว งั้นพวกเราจะเก็บของแล้วเตรียมตัวเดินทางกลับกันเลยไหม?""เฮ้ย! เดี๋ยวสิ!"ยังไม่ทันที่ขิมกับวาจะได้อ้าปากตอบ ซีนก็รีบเด้งตัวลุกขึ้นนั่งหลังตรง พร้อมกับพูดแทรกขึ้นมาทันควัน แววตาของเขาฉายความเสียดายออกมาอย่างปิดไม่มิด"จะรีบกลับไปไหนกันล่ะ งานก็เสร็จแล้ว ไหนๆก็มาถึงที่นี่แล้ว เหลือเวลาอีกตั้งวันหนึ่ง ค้างต่ออีกสักคืนสิ มาท

"ห่วงสิ... มากกว่าห่วงอีก"เสียงทุ้มที่ตอบกลับมานั้นสั่นพร่าจนคนฟังรู้สึกได้ ซีนกระชับฝ่ามือเล็กของมีนาเอาไว้แน่นขึ้น นัยน์ตาคมที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาสบประสานกับดวงตากลมโตของเธออย่างลึกซึ้ง ไร้ซึ่งกำแพง ไร้ซึ่งอีโก้ หรือความเย่อหยิ่งใดๆที่เคยมี"ซีนรักเธอ... รักจนจะบ้าตายอยู่แล้วมีนา"คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของผู้ชายตรงหน้า ทำเอาก้อนเนื้อในอกซ้ายของมีนาเต้นกระหน่ำรัวเร็ว เธอเม้มริมฝีปากแน่น หยาดน้ำตาใสๆ เริ่มเอ่อคลอเบ้าเมื่อได้เห็นความพังทลายของผู้ชายที่เคยเข้มแข็งที่สุด"หกเดือนที่เธอหนีไป... เธอรู้ไหมว่าซีนทรมานแค่ไหน ซีนเหมือนคนบ้าที่เอาแต่นั่งส่องโซเชียลเธอทุกวัน ทั้งที่อยากจะทักไปแทบตาย แต่อีโก้บ้าๆของซีนมันก็ค้ำคออยู่" ซีนสูดลมหายใจเข้าลึกๆน้ำตาหยดแหมะลงบนหลังมือของเธออีกครั้ง "จนกระทั่งวันนี้... วินาทีที่ซีนเห็นเธอจมน้ำ ซีนถึงได้รู้ว่า อีโก้บ้าบอพวกนั้นแม่งไม่มีความหมายอะไรเลย ถ้าสุดท้ายซีนต้องเสียเธอไปจริงๆ"มีนานิ่งฟังทุกถ้อยคำด้วยหัวใจที่สั่นไหว มือเล็กข้างที่ว่างค่อยๆเอื้อมไปเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าหล่อเหลาอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นๆจากปลายนิ้วของเธอทำให้ซีนหลับตาลงรับ