Todos os capítulos de ซีนนี้มีนาขอทวง: Capítulo 21 - Capítulo 30

"ไอ้ซีน! มึงเดินไปแจกคิลให้ฝั่งนู้นทำไมวะเนี่ย สติมึงหลุดไปดาวอังคารแล้วหรือไง"เสียงโวยวายของเกียร์ที่ดังทะลุหูฟังเกมมิ่งเข้ามา ทำเอาคนที่กำลังนั่งเหม่อมองไปทางอื่นถึงกับสะดุ้งสุดตัว ซีนรีบดึงสติกลับมาจดจ่อที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ นิ้วแกร่งรัวคีย์บอร์ดและคลิกเมาส์อย่างรวดเร็วเพื่อพยายามกอบกู้สถานการณ์ในเกมที่กำลังย่ำแย่"เออๆกูรู้แล้ว แม่งเอ๊ย พลาดนิดพลาดหน่อยทำเป็นบ่นเลยนะพวกมึงเนี่ย" ซีนสบถตอบกลับเพื่อนสนิทผ่านไมโครโฟน"มึงไม่ได้พลาดนิดเดียวเว้ย! มึงยืนนิ่งเป็นเป้านิ่งให้เขาซุ่มยิงมาสามตารวดแล้วนะไอ้เวร" เสียงของโซ่แทรกขึ้นมาอีกคน "เป็นเหี้ยอะไรของมึงเนี่ยฮะ ปกติมึงเล่นคมจะตาย วันนี้มึงเอาตาไปมองอะไรอยู่วะ""กูไม่ได้มองอะไรเว้ย กูก็แค่มอง..."ซีนเผลอหลุดปากพูดออกไป ก่อนจะชะงักค้างแล้วรีบกลืนคำพูดที่เหลือลงคอไปทันที นัยน์ตาคมกริบละจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ ลอบมองผ่านไหล่ตัวเองไปยังร่างบางที่กำลังเดินดุ๊กดิ๊กไปมาอยู่ภายในห้องพักของเขาหลังจากคืนนั้นคืนที่ความสัมพันธ์ของพวกเขาขยับกลับมาแนบชิดกันยิ่งกว่าเดิม ซีนก็แทบจะย้ายสำมะโนครัวไปสิงสถิตอยู่ที่ห้องของมีนาแบบถาวร เขาแทบจะไม่กลับมานอนที่ห

"กลับมาแล้วเหรอซีน... หายไปไหนมาทั้งวัน กูรอตั้งนานแน่ะ"เสียงหวานใสที่ดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มกว้างของคนที่นั่งอยู่บนโซฟากลางห้องรับแขก ทำเอาฝีเท้าของร่างสูงที่เพิ่งก้าวเข้ามาในตัวบ้านถึงกับชะงัก ซีนปรายตามองพะพายเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างเหนื่อยหน่ายเขาเดาเอาไว้ไม่มีผิด... ที่จู่ๆคุณแม่โทรศัพท์ไปตามตัวเขากลับบ้านด่วนแบบนี้ คงหนีไม่พ้นเรื่องของผู้หญิงคนนี้จริงๆ"ตาซีน! กลับมาพอดีเลย ตามแม่ขึ้นมาคุยกันข้างบนหน่อยสิลูก"เสียงของคุณรสาผู้เป็นแม่ดังขึ้นจากทางบันได ท่านเดินลงมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะกวักมือเรียกลูกชายให้ตามขึ้นไปที่ห้องนอนของท่าน ซีนพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย เขาเดินผ่านหน้าพะพายที่นั่งส่งยิ้มหวานมาให้โดยไม่แม้แต่จะชายตามอง ปล่อยให้เธอนั่งรออยู่ที่ห้องรับแขกเพียงลำพังทันทีที่ประตูห้องนอนผู้เป็นแม่ปิดลง คุณรสาก็หันกลับมาเผชิญหน้ากับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนทันที"ลูกไปไหนมาตาซีน ทำไมถึงไม่รับสายหนูพะพายเลย แชทส่งไปก็ไม่ยอมตอบ รู้ไหมว่าเขามารอที่บ้านตั้งหลายชั่วโมงแล้วนะ" คนเป็นแม่เปิดฉากยิงคำถามด้วยความร้อนใจซีนยืนล้วงกระเป๋ากางเกง ถอนหายใจเบาๆก่อ

"นั่งรอตรงนี้นานๆเบื่อไหมครับ? ถ้าเธอเบื่อหรือทนเสียงดังไม่ไหว หนีไปรอที่คาเฟ่หน้ามอหรือห้องสมุดก่อนได้นะ เดี๋ยวซีนเคลียร์งานตรงนี้เสร็จแล้วจะรีบตามไปหา"เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางเสียงอึกทึกของเครื่องจักรและเสียงตะโกนคุยกันของเหล่านักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ ซีนเดินปาดเหงื่อที่ซึมตามกรอบหน้าเข้ามาหาคนตัวเล็กที่นั่งรออยู่บนม้านั่งหินอ่อนใต้ตึกคณ วันนี้เขามีหน้าที่ต้องมาช่วยเพื่อนๆและรุ่นน้องเตรียมงานกิจกรรมใหญ่ของคณะ ทำให้ต้องปล่อยให้แฟนสาวมานั่งรออยู่แบบนี้มีนาที่วันนี้อยู่ในชุดเสื้อยืดพอดีตัวกับกางเกงยีนส์ขาสั้น กำลังนั่งดูดชานมไข่มุกและไถโทรศัพท์เล่น พอเห็นร่างสูงเดินเข้ามาใกล้เธอก็เงยหน้าขึ้นส่งยิ้มให้แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตอบอะไร นัยน์ตาคมกริบของซีนก็ตวัดไปเห็นสายตากรุ้มกริ่มของพวกรุ่นน้องและเพื่อนร่วมคณะหลายคนที่เดินผ่านไปมา แล้วเอาแต่จ้องมองเรียวขาขาวเนียนของคนรักเขาอย่างไม่วางตาซีนจิ๊ปากอย่างขัดใจ เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง จัดการถอดเสื้อช็อปสีเลือดหมูตัวเก่งที่สวมทับอยู่ออกทันที ก่อนจะสะบัดมันเบาๆ แล้วนำมาคลุมทับลงบนตักและเรียวขาของมีนาอย่างแน่นหนา ชนิดที่ว่าปิดมิดชิดจนไม่ให้เ

"สวัสดีค่ะคุณแม่... พี่ซีนเพิ่งหลับไปเมื่อสักพักนี้เองค่ะ เพราะฤทธิ์ยา..."เพี๊ยะ!สิ้นสุดคำทักทายและมือที่เพิ่งจะยกขึ้นพนมไหว้ เสียงฝ่ามือที่กระทบลงบนพวงแก้มใสก็ดังสนั่นลั่นห้องพักฟื้นผู้ป่วย ใบหน้าหวานของมีนาหันสะบัดไปตามแรงตบจนทรุดลงไปกองกับพื้น ความชาหนึบแล่นริ้วขึ้นมาตั้งแต่ซีกหน้าฝั่งซ้ายจนถึงใบหู รสฝาดเฝื่อนของเลือดซึมออกมาที่มุมปากในทันที"เฮ้ย! คุณแม่ครับ ทำอะไรเนี่ย!"โซ่กับเกียร์ที่นั่งเฝ้าอยู่มุมห้องตกใจสุดขีด ทั้งสองคนรีบผุดลุกขึ้นแล้วพุ่งตัวเข้ามาขวางหน้ามีนาเอาไว้ทันที โซ่รีบก้มลงประคองร่างบางที่กำลังสั่นเทาของมีนาให้ลุกขึ้นยืน"จะเข้ามาขวางทำไมกันว่ะโซ่!" พะพายที่เดินตามหลังคุณรสาเข้ามาแหวใส่เสียงแหลม "ก็เพราะมันนั่นแหละ! เพราะมันคนเดียวที่ทำซีนเป็นแบบนี้ ทำซีนเกือบตาย มึงยังจะปกป้องมันอีกเหรอ!"คุณรสายืนตัวสั่นด้วยความโกรธจัด นัยน์ตาของผู้เป็นแม่จ้องมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความเกลียดชังอย่างไม่ปิดบัง ท่านชี้หน้ามีนาที่กำลังยืนกุมแก้มตัวเองพร้อมกับหยาดน้ำตาที่เริ่มรินไหล"ปกติฉันไม่เคยยุ่งนะ ว่าลูกชายฉันจะคบหาดูใจกับใคร!" น้ำเสียงของคุณรสาเฉียบขาดและดุดัน "แต่ถ้าเธอทำเข

"นี่มันไม่ใช่ทางกลับหอพักของมีนานี่คะพี่ซีน เรากำลังจะไปไหนกันเนี่ย"เสียงหวานใสเอ่ยท้วงขึ้นมา ท่ามกลางความเงียบภายในห้องโดยสารของรถยนต์คันหรู มีนาละสายตาจากวิวทิวทัศน์สองข้างทาง หันมามองเสี้ยวหน้าคมคายของคนที่กำลังทิ้งน้ำหนักศีรษะพิงซบลงบนลาดไหล่เล็กของเธออย่างออดอ้อนวันนี้เป็นวันที่ซีนได้รับอนุญาตจากคุณหมอให้ออกจากโรงพยาบาลได้ โดยมีโซ่รับหน้าที่เป็นสารถีขับรถให้ และมีเกียร์นั่งประจำที่อยู่เบาะหน้าข้างคนขับ ส่วนคนป่วยที่แผลยังไม่หายดีร้อยเปอร์เซ็นต์อย่างซีน ก็ฉวยโอกาสยึดเบาะหลังเป็นพื้นที่สวีท จับมือเล็กของมีนามากุมไว้แน่นไม่ยอมปล่อยมาตลอดทาง"ใช่ครับ" ซีนตอบรับเสียงนุ่มนวล ทั้งที่ตายังหลับพริ้มรับสัมผัสอบอุ่นจากเธอ "เรากำลังจะไปคอนโดของซีนกัน ต่อไปนี้เธอต้องย้ายไปอยู่ที่นั่น ที่นั่นระบบรักษาความปลอดภัยดีกว่าหอพักของเธอตั้งเยอะ"มีนาขมวดคิ้วมุ่นทันทีที่ได้ยินคำตอบเอาแต่ใจนั้น "จะบ้าเหรอคะพี่ซีน ไปอยู่ได้ยังไง ข้าวของที่ห้องของมีนาก็ยังไม่ได้เก็บเลยนะ ทั้งเสื้อผ้า ชุดนักศึกษา หนังสือเรียนอีก""ไม่ต้องห่วงหรอก ซีนให้คนไปจัดการแพ็คของทุกอย่าง แล้วก็ขนมาจัดไว้ที่ห้องของซีนเรียบร้อยหม