Semua Bab ในปกครองบรวิชทร์: Bab 31 - Bab 40

แพรขวัญขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นกว่าหลายวันที่ผ่านมา ร่างกายที่เคยอ่อนล้าได้รับการพักผ่อนอย่างเต็มอิ่ม หญิงสาวบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยขบ ก่อนจะลุกจากเตียงกว้างที่ตอนนี้ไร้เงาของเจ้าของห้องไปจัดการธุระส่วนตัวในห้องน้ำใช้เวลาไม่นาน แพรขวัญก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยความสดใส วันนี้เธอเลือกหยิบเสื้อยืดครอปตัวสั้นสีชมพูอ่อนมาสวมคู่กับกางเกงยีนส์ขาสั้นอวดเรียวขาขาวเนียน และเพื่อไม่ให้ดูโป๊จนเกินไปเวลาเดินลงไปข้างล่าง เธอจึงหยิบเสื้อคลุมคาร์ดิแกนไหมพรมตัวบางสีขาวมาสวมทับอีกชั้น ผมยาวสลวยถูกรวบขึ้นเป็นมวยต่ำหลวมๆ.ปล่อยปอยผมคลอเคลียกรอบหน้าดูเป็นธรรมชาติร่างบางก้าวลงบันไดหินอ่อนมายังชั้นล่าง ทว่าเสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจที่ดังแว่วมาจากโถงรับแขก ทำให้สองเท้าเล็กต้องชะงัก"จำเอาไว้ว่ากฎของที่นี่คือความเด็ดขาด ถ้าทำพลาด พวกมึงคงรู้ใช่ไหมว่าผลลัพธ์คืออะไร"เสียงของบรู๊คดังก้องและเย็นเยียบ แพรขวัญชะโงกหน้ามองผ่านมุมเสา ก็พบว่าร่างสูงใหญ่ของมาเฟียหนุ่มกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังตัวหรู โดยมีทิมยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง และที่ยืนก้มหน้าตัวสั่นงันงกอยู่ตรงหน้าเขา คือชายฉกรรจ์แปลกหน้าสอง

กลิ่นอับชื้นและฝุ่นผงภายในโกดังร้างไม่ได้ทำให้แพรขวัญรู้สึกอึดอัดเท่ากับภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ร่างบางที่ถูกมัดติดกับเก้าอี้ไม้เก่าๆพยายามเบิกตากว้างเพื่อมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ชัดเจนที่สุด ความรู้สึกวูบไหวและเจ็บปวดร้าวลึกแล่นริ้วขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอจนแทบหายใจไม่ออกภาพของครามผู้เป็นพ่อ กำลังยื่นมือไปรับซองกระดาษสีน้ำตาลปึกหนาจากชายชุดดำแปลกหน้าด้วยท่าทีระริกระรี้ รอยยิ้มกว้างที่เต็มไปด้วยความละโมบของเขา มันบีบรัดหัวใจของเธอจนแทบแตกสลาย"พ่อ" แพรขวัญเค้นเสียงเรียกที่แหบพร่า ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงตะโกนโวยวายที่เต็มไปด้วยความร้าวราน "ทำไม! ทำไมพ่อถึงทำแบบนี้กับแพร! พ่อหลอกแพรมาให้พวกมันจับตัวทำไม!"เสียงตะโกนของลูกสาวดังก้องไปทั่วโกดัง ทว่าครามกลับไม่มีท่าทีสลดหรือรู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย ชายวัยกลางคนค่อยๆหันกลับมามองร่างที่ถูกมัดอยู่บนเก้าอี้ เขาใช้นิ้วกรีดซองกระดาษเพื่อเช็กจำนวนปึกธนบัตรสีเทาด้านใน ก่อนจะแค่นหัวเราะเยาะออกมาอย่างไม่ยี่หระ"ทำไมน่ะเหรอ?" ครามเลิกคิ้ว ยักไหล่เบาๆราวกับว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเพียงเรื่องปกติ "กูเลี้ยงมึงแทนแม่มึงมาก็บุญหัวมึงแค่ไหนแล้ว นี่มัน

ร่างสูงใหญ่ของบรู๊คก็ช้อนอุ้มร่างบางของแพรขวัญลงมาในท่าเจ้าสาวอย่างทะนุถนอมทันทีเมื่อถึงคฤห่สน์ชายหนุ่มไม่สนใจเสียงทักทายของบรรดาแม่บ้านหรือลูกน้องที่ยืนตั้งแถวรอรับ เขาสาวเท้ายาวๆก้าวขึ้นบันไดตรงดิ่งไปยังห้องนอนชั้นบนสุดด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียดและแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดเมื่อเข้ามาภายในห้องนอนที่คุ้นเคย บรู๊คค่อยๆวางร่างของเด็กสาวลงบนปลายเตียงคิงไซส์อย่างเบามือที่สุด "เจ็บตรงไหนอีกไหม?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน มองสำรวจไปทั่วเรือนร่างของเธอ รอยช้ำที่มุมปากและรอยแดงเถือกจากการถูกมัดที่ข้อมือเล็ก ทำให้สันกรามของมาเฟียหนุ่มขบเข้าหากันแน่น"แพรไม่เป็นไรแล้วค่ะ" แพรขวัญส่ายหน้าช้าๆ ส่งยิ้มบางๆเพื่อให้เขาสบายใจ แม้ดวงตาจะยังบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักบรู๊คเดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาล ก่อนจะกลับมาทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเธอ ชายหนุ่มบีบยาทาแก้ฟกช้ำลงบนปลายนิ้ว ก่อนจะค่อยๆแตะแต้มลงบนรอยช้ำที่มุมปากและพวงแก้มของเธออย่างเบามือที่สุด ลมหายใจอุ่นๆเป่ารดแผลเพื่อบรรเทาความแสบ"โอ๊ย" แพรขวัญนิ่วหน้าเล็กน้อยเมื่อตัวยาแตะโดนรอยช้ำ"เจ็บเหรอ? ฉันเบามือที่สุดแล้วนะ" บรู๊คชะงักม

"ปล่อยหนูลงเลยนะคะ ตัวคุณเปียกไปหมดแล้ว แถวเตียงก็เปียกด้วย เห็นไหมเนี่ย"แพรขวัญโวยวายเสียงหลงพลางดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง ทันทีที่แผ่นหลังบางสัมผัสกับฟูกนุ่มของเตียงคิงไซส์กลางห้องนอนใหญ่ หยดน้ำจากร่างกายของมาเฟียหนุ่มที่เพิ่งขึ้นจากสระว่ายน้ำหยดแหมะลงบนผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดจนเป็นรอยด่างแต่บรู๊คกลับไม่สนใจคำท้วงติงนั้นเลยสักนิด ชายหนุ่มตามขึ้นมาทาบทับคร่อมร่างของเธอเอาไว้ กักขังยัยเด็กขี้โวยวายให้อยู่ใต้เงาร่างกำยำของเขา นัยน์ตาพราวระยับไปด้วยความเจ้าเล่ห์และเปลวไฟแห่งความปรารถนาที่ถูกจุดให้ลุกโชน"เปียกก็ช่างมันสิ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดจนคนใต้ร่างสะดุ้งน้อยๆ "เดี๋ยวค่อยให้แม่บ้านมาเปลี่ยนใหม่ก็สิ้นเรื่อง แต่ตอนนี้ ฉันมีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องเคลียร์กับเธอ""เคลียร์อะไรคะ ไม่มีอะไรต้องเคลียร์ทั้งนั้นแหละ คุณนั่นแหละขี้แกล้ง ปล่อยให้หนูหน้าแตกต่อหน้าคุณวาโร่กับคุณคิรันอยู่ตั้งนาน คนบ้า" แพรขวัญแหวเข้าให้ สองมือเล็กยกขึ้นดันแผงอกกว้างที่ยังคงชื้นไปด้วยหยดน้ำ"ฉันไปแกล้งอะไรเธอ หืม?" บรู๊คเลิกคิ้ว รอยยิ้มมุมปากยิ่งดูมีเสน่ห์ร้ายกาจ"ฉันอุตส

กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกปั่นป่วนในช่องท้องของบรู๊คทุเลาลงเลยแม้แต่น้อย ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งประสานมืออยู่บนม้านั่งหน้าห้องผ่าตัดฉุกเฉิน เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เคยสะอาดสะอ้านบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดสีแดงฉานที่เริ่มแห้งกรัง เลือดของคนที่เขารักเท่าชีวิตปลายนิ้วหยาบกร้านสั่นเทาขณะล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง หยิบเข็มกลัดผีเสื้อคริสตัลที่เปื้อนคราบเลือดออกมาเกาะกุมไว้แน่น นัยน์ตาที่เคยมืดมิดและแข็งกร้าว บัดนี้แดงก่ำและสั่นไหวอย่างรุนแรง ภาพของแม่แพรขวัญที่เคยช่วยชีวิตเขาไว้ในอดีต ซ้อนทับกับภาพของเด็กสาวที่นอนจมกองเลือดอยู่ในอ้อมแขนของเขาวนเวียนซ้ำไปซ้ำมาทั้งที่ให้คำสาบานไว้แล้วว่าจะปกป้องเธอด้วยทุกสิ่งที่มี แต่สุดท้าย เขากลับเป็นต้นเหตุที่ทำให้เธอต้องมาเจ็บตัวปางตายแบบนี้ น้ำตาลูกผู้ชายที่พยายามสะกดกลั้นรื้นขึ้นมาจนขอบตาร้อนผ่าว ความรู้สึกผิดกัดกินก้อนเนื้อในอกซ้ายจนแทบแหลกสลายติ๊ง!ไฟหน้าห้องผ่าตัดที่สว่างวาบมาหลายชั่วโมงดับลง พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักออก บรู๊คผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พุ่งตัวเข้าไปหาศัลยแพทย์วัยกลางคนด้วยความรวดเร็ว"เมียผมเป็