Semua Bab ในปกครองบรวิชทร์: Bab 21 - Bab 30

"เป๊ะมาก สวยสับไม่หลับในเลยลูกสาวเจ๊ องศานี้แหละ ฟาดเรียบตั้งแต่หัวรันเวย์ยันหน้าประตูกระจก"เสียงของเจ๊เหมย ผู้จัดการส่วนตัวควบตำแหน่งสไตลิสต์กิตติมศักดิ์ดังขึ้นพร้อมกับเสียงปรบมือรัวๆ ร่างท้วมเดินวนรอบตัวแพรขวัญที่ตอนนี้อยู่ในชุดฟินาเล่สีแดงเพลิงขับผิวขาวจัดให้ดูโดดเด่นสะกดทุกสายตา หญิงสาวส่งยิ้มบางๆผ่านกระจกบานใหญ่พลางขยับเครื่องประดับที่คอให้เข้าที่"เจ๊ก็ชมเกินไปค่ะ แพรยังตื่นเต้นอยู่เลย มือเย็นไปหมดแล้วเนี่ย" แพรขวัญหัวเราะเบาๆ"ระดับแพรขวัญไม่มีคำว่าพลาดค่ะลูก วันนี้หนูคือควีน เข้าใจไหม? เชิดหน้าเข้าไว้"ท่ามกลางบรรยากาศชื่นมื่นในมุมแต่งตัวของวีไอพี อีกฟากหนึ่งของห้องพักนักแสดง สายตาแข็งกร้าวคู่หนึ่งกำลังจ้องมองมาอย่างไม่วางตา ลิเดียนางแบบรุ่นพี่ที่ถูกลดบทบาทลงไปเดินในเซ็ตธรรมดากำมือแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าไปในเนื้อ เธอเบ้ปากด้วยความหมั่นไส้ก่อนจะหันไปกระซิบกับมีนนางแบบรุ่นน้องลูกไล่ที่ยืนอยู่ข้างๆ"เห็นแล้วมันขัดหูลูกตาจริงๆ ทำตัวเป็นนางพญา ทั้งที่ก็แค่เด็กเส้นที่เพิ่งปีนขึ้นมาได้ไม่กี่วัน" ลิเดียแค่นเสียงเหยียดหยาม"นั่นสิคะพี่ลิเดีย มีนล่ะหมั่นไส้นังเด็กนี่เต็มทน ทำหน้าซื่อๆ

เสียงน้ำไหลจากก๊อกกระทบกับชามกระเบื้องดังก้องเบาๆในห้องครัวกว้างขวาง แพรขวัญนั่งห้อยขาอยู่บนเคาน์เตอร์หินอ่อน นัยน์ตากลมโตทอดมองแผ่นหลังกว้างของร่างสูงที่กำลังยืนล้างจานชามที่เธอเพิ่งกินเสร็จให้อย่างเงียบๆผู้นำมาเฟียแห่งแก๊งเบรคคิง... ผู้ชายที่มีลูกน้องนับร้อยนับพันคอยก้มหัวให้ แต่ตอนนี้เขากลับมายืนล้างจานให้เธอตอนตีสองเนี่ยนะ? ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจจนเธอไม่อาจเก็บความสงสัยเอาไว้ได้อีกต่อไป"นี่... คุณบรู๊คคะ" แพรขวัญเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาดื้อๆบรู๊คปิดน้ำ รับจานใบสุดท้ายไปคว่ำลงบนชั้นพัก ท่าทีของเขาดูผ่อนคลายขณะหันกลับมามองเธอ "มีอะไร อิ่มจนจุกแล้วหรือไง""เปล่าค่ะ" เด็กสาวส่ายหน้าช้าๆ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด "หนูแค่สงสัย... ทำไมคุณถึงดีกับหนูขนาดนี้คะ?"ชายหนุ่มดึงผ้าขนหนูผืนเล็กมาเช็ดมือ นัยน์ตาสบเข้ากับดวงตากลมโต "ไม่ใช่ว่าฉันบอกเธอไปแล้วเหรอ แพรขวัญ""ไม่ใช่สิคะ" แพรขวัญรีบแย้ง ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันอย่างชั่งใจ "เรื่องที่คุณแม่ของหนูเคยช่วยคุณเอาไว้ มันก็เป็นเหตุผลส่วนหนึ่ง แต่ที่คุณดีกับหนูแบบนี้ ดูแลหนู ตามใจหนูแบบนี้ คือคุณไม่... คือ

บรรยากาศภายในห้องทำงานชั้นบนสุดของเบรคคิงคาสิโนวันนี้ ช่างแตกต่างไปจากทุกวันอย่างสิ้นเชิงปกติแล้วห้องนี้มักจะอบอวลไปด้วยความตึงเครียด กลิ่นอายของความกดดัน และรังสีอำมหิตของผู้นำแก๊งที่ทำให้บรรดาลูกน้องต้องหายใจไม่ทั่วท้องทุกครั้งที่ก้าวเข้ามารายงานตัว แต่ทว่าวันนี้...ท่ามกลางกองเอกสารและตัวเลขผลกำไรมหาศาลบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ บรู๊คกลับนั่งเซ็นเอกสารด้วยใบหน้าที่ผ่อนคลาย มุมปากหยักลึกประดับด้วยรอยยิ้มจางๆอย่างที่ไม่มีใครเคยได้เห็นสาเหตุก็ไม่ใช่เรื่องอื่นไกล เป็นเพราะร่างบางของใครบางคนที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังตัวหรูฝั่งตรงข้ามแพรขวัญกำลังนั่งกินมาการองสีพาสเทลแก้มตุ่ย นิ้วเรียวเล็กกดหน้าจอสมาร์ตโฟนยิกๆรัวคอมโบในเกมมือถืออย่างเมามัน เสียงเอฟเฟกต์เกมดังแทรกขึ้นมาเป็นระยะในห้องทำงานที่เงียบสงบ แต่มันกลับไม่ได้ทำให้มาเฟียหนุ่มรู้สึกรำคาญเลยแม้แต่นิดเดียว ตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกว่าห้องทำงานที่เคยกว้างใหญ่และอ้างว้าง บัดนี้มันมีชีวิตชีวาขึ้นมาอย่างน่าประหลาด"เยส! ชนะแล้ว!"เสียงใสเจื้อยแจ้วดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง แพรขวัญกดล็อกหน้าจอสมาร์ตโฟนหลังจากจบแมตช์ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นม

บรรยากาศในสตูดิโอถ่ายทำโฆษณาแบรนด์เครื่องสำอางชื่อดังวันนี้ดูคึกคักเป็นพิเศษ แพรขวัญก้าวเข้ามาในกองถ่ายพร้อมกับเจ๊เหมยด้วยรอยยิ้มสดใส วันนี้เธอได้รับโอกาสให้มาถ่ายแบบประกบกับนางแบบตัวท็อปหลายคน ซึ่งถือเป็นก้าวสำคัญในวงการบันเทิงหลังจากกระแสตอบรับที่ล้นหลามจากงานเดินแบบครั้งก่อนทว่า... รอยยิ้มบนใบหน้าจิ้มลิ้มกลับต้องหุบฉับลงแทบจะในทันที เมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างระหงในชุดคลุมสีแดงสดที่กำลังนั่งไขว่ห้างให้ช่างแต่งหน้าเติมปากอยู่หน้ากระจกบานใหญ่แพรขวัญถอนหายใจออกมายาวเหยียดจนไหล่ลู่ หันไปกระซิบกับผู้จัดการส่วนตัวด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย"เจ๊เหมยคะ โลกมันจะกลมเกินไปไหมเนี่ย ไปไหนก็เจอ น่ากลัวกว่าเจ้ากรรมนายเวรอีกนะคะ"เจ๊เหมยมองตามสายตาของเด็กในสังกัดไป ก่อนจะเบ้ปากกรอกตามองบน "โอ๊ย ตายแล้วลูกสาวเจ๊! วันนี้เจ๊ไม่ได้เช็กคิวผู้ร่วมงานคนอื่นมาซะด้วยว่ามียัยป้าลิเดียมาร่วมแจม นึกว่าโดนกระแสสังคมแบนจนต้องมุดหัวอยู่แต่ในบ้านไปแล้วซะอีก หน้าหนาจริงๆ"ดูเหมือนเสียงกระซิบกระซาบจะดังเกินไป หรือไม่ก็เป็นเพราะเรดาร์ความอาฆาตของอีกฝ่ายทำงานได้ดีเยี่ยม ลิเดียตวัดสายตาผ่านกระจกเงามามองแพรขวัญทันที

หลังจากโปรดิวเซอร์หนุ่มใหญ่ยอมลดทิฐิและก้มหัวเอ่ยคำขอโทษด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและใบหน้าซีดเผือดบรรยากาศความตึงเครียดในสตูดิโอก็เริ่มคลี่คลายลง ทว่ารังสีความน่าเกรงขามของมาเฟียหนุ่มยังคงแผ่ซ่านจนไม่มีใครกล้าแม้แต่จะขยับตัวทำเสียงดังบรู๊คเดินล้วงกระเป๋ากางเกงนำหน้าออกมารอที่รถซึ่งจอดเทียบอยู่หน้าประตูทางออก ร่างสูงใหญ่เอนหลังพิงตัวรถด้วยท่วงท่าสง่างาม ทอดสายตาคมกริบมองตรงไปยังทางเดินรอเพียงไม่นาน ร่างบางของแพรขวัญในชุดเดรสที่เปลี่ยนใหม่ให้สะอาดสะอ้าน ก็เดินเคียงคู่มากับเจ๊เหมย ทั้งสองคนกำลังเดินคุยกันกระหนุงกระหนิง หัวเราะคิกคักอย่างออกรสออกชาติ ราวกับเพิ่งไปดูตลกคาเฟ่มา ไม่ได้มีวี่แววของคนที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์ระทึกขวัญมาเลยแม้แต่นิดเดียว"สะใจชะมัดเลยค่ะเจ๊ ตอนที่พี่เคนหน้าซีดแล้วก้มหัวขอโทษ แพรแอบเห็นพี่ลิเดียหน้าหงิกเลย" แพรขวัญหัวเราะร่วน"โอ๊ย! เจ๊ล่ะอยากจะยกโทรศัพท์ขึ้นมาอัดคลิปเก็บไว้ดูเล่นจริงๆลูกสาว! สมน้ำหน้า อยากทำตัวกร่างผิดคนดีนัก" เจ๊เหมยผสมโรงอย่างเมามันทว่าเสียงหัวเราะเจื้อยแจ้วของทั้งคู่ก็ต้องหยุดชะงักดังเอี๊ยด เมื่อเดินมาถึง แล้วปะทะเข้ากับสายตาดุดันของร่างสูงที่ย