Semua Bab ในปกครองบรวิชทร์: Bab 11 - Bab 20

หลังจากจัดการมื้ออาหารไฟน์ไดนิ่งสุดหรูเสร็จสิ้น แพรขวัญกับบรู๊คก็เดินเคียงคู่กันออกมาจากร้านอาหารด้วยท่าทีผ่อนคลาย พนักงานต้อนรับที่ด้านหน้าต่างพากันโค้งคำนับส่งทั้งสองคนด้วยความนอบน้อมขั้นสุด ชนิดที่ว่าแทบจะปูพรมแดงส่งจรดหน้าประตูลิฟต์เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกที่ลานจอดรถชั้นล่าง ทิมที่ยืนสแตนด์บายรออยู่แล้วก็รีบเดินเข้ามาหาเจ้านายทันที"พรุ่งนี้เธอต้องเข้าไปคุยบรีฟงานแฟชั่นโชว์นะ เจ๊เหมยจะรอเธออยู่ที่สตูดิโอตั้งแต่เก้าโมงเช้า" บรู๊คเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบขณะที่กำลังเดินไปที่รถ "เดี๋ยวฉันจะให้ทิมขับรถไปรับที่หอ"แพรขวัญที่กำลังอารมณ์ดีเพราะได้กินของอร่อยจนอิ่มแปล้ รีบยกมือขึ้นโบกปฏิเสธพัลวัน "โอ๊ย ไม่ต้องลำบากพี่ทิมหรอกค่ะ พรุ่งนี้หนูนั่งรถเมล์หรือต่อรถไฟฟ้าไปเองได้ สบายมาก คุ้นทางอยู่แล้วด้วย"บรู๊คชะงักฝีเท้า หันมามองยัยเด็กหน้าจืดที่ยังคงทำตัวติดดินไม่เข้ากับสถานการณ์ ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะอธิบายด้วยน้ำเสียงจริงจัง"แพรขวัญ ในงานระดับนี้ มีแต่นางแบบระดับท็อปของวงการทั้งนั้น ส่วนใหญ่ถ้าไม่มีชื่อเสียงโด่งดัง ก็ต้องเป็นลูกรักของโมเดลลิ่งยักษ์ใหญ่ที่มีแบ็กอัปดีๆกันทั้งนั้น"

บรรยากาศภายในห้องประชุมบรีฟงานของสตูดิโอเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่แฝงอยู่ภายใต้ความวุ่นวายของการเตรียมงาน ทีมงานฝ่ายจัดอีเวนต์ของแบรนด์กำลังง่วนอยู่กับการแจกแจงรายละเอียดเสื้อผ้าและลำดับคิวการเดินบนรันเวย์ให้กับเหล่านางแบบที่นั่งเรียงรายกันอยู่รอบโต๊ะกระจกตัวยาวเจ๊เหมยผู้จัดการโมเดลลิ่งคนเก่งนั่งประกบติดแพรขวัญไม่ห่าง คอยอธิบายและชี้แจงรายละเอียดงานให้เด็กสาวในสังกัดฟังอย่างใจเย็นและประคบประหงมจนออกนอกหน้า ซึ่งแน่นอนว่ามันสร้างความหมั่นไส้ให้กับนางแบบหลายคนในห้อง โดยเฉพาะดาราสาวตัวท็อปอย่างลิเดีย ที่นั่งกอดอกหน้าตึงอยู่ฝั่งตรงข้าม"เอาล่ะครับทุกคน ขอให้ทุกคนโฟกัสที่คิวของตัวเองให้ดีนะครับ" หัวหน้าฝ่ายจัดอีเวนต์ของแบรนด์เอ่ยขึ้นเสียงดังเพื่อเรียกความสนใจ "สำหรับช่วงฟินาเล่ของโชว์คอลเลกชันนี้ ทางเจ้าของแบรนด์และสปอนเซอร์หลักได้ตกลงกันไว้ว่า เราจะมีการปรับเปลี่ยนรูปแบบนิดหน่อยครับ"ทุกคนในห้องเงียบกริบ รอฟังอย่างตั้งใจ ลิเดียเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย เตรียมพร้อมรับการประกาศชื่อของตัวเองในฐานะนางแบบเบอร์หนึ่งของงาน"ฟินาเล่ของงานนี้จะเป็นการเดินคู่ครับ" หัวหน้าฝ่ายอีเวนต์กวาดสายตามองทุกคน ก่

บรรยากาศภายในของคันหรูเงียบกริบจนน่าอึดอัด ไม่สิ ต้องบอกว่ามันอึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออกเลยต่างหากนับตั้งแต่ที่บรู๊คดึงมือแพรขวัญเดินฝ่าฝูงชนออกมาจากวาโร่บาร์ กระทั่งก้าวขึ้นมานั่งอยู่บนรถ เขาก็ยังไม่ยอมปริปากพูดอะไรออกมาเลยแม้แต่คำเดียว ชายหนุ่มนั่งไขว่ห้างพิงพนักเบาะด้วยท่วงท่าที่ดูสงบนิ่ง ทว่าใบหน้าหล่อเหลากลับเรียบตึงและเย็นชาจนน่าขนลุก นัยน์ตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างรถ ไม่แม้แต่จะหันมามองคนตัวเล็กที่นั่งตัวเกร็งอยู่ข้างๆแพรขวัญลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของมาเฟียหนุ่มด้วยความรู้สึกประหม่า กรามของเขาขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูนชัดเจน บ่งบอกให้รู้ว่าอารมณ์กรุ่นโกรธที่ประทุขึ้นเมื่อครู่ยังไม่ได้ดับมอดลงไปเลยสักนิด แสงไฟจากท้องถนนที่สาดส่องเข้ามาเป็นระยะ ยิ่งขับเน้นให้รังสีอำมหิตรอบตัวเขาดูอันตรายและน่าเกรงขามมากขึ้นไปอีกเด็กสาวลอบกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก สองมือเล็กบีบเข้าหากันแน่นบนตัก ความเงียบที่ดำเนินมาหลายสิบนาทีทำให้เธอเริ่มทนไม่ไหว สัญชาตญาณความใจกล้าบ้าบิ่นที่มักจะทำงานผิดเวลาเสมอ สั่งให้เธอเป็นฝ่ายทำลายความอึดอัดนี้ลง"เอ่อ คุณบรู๊คคะ" แพรขวัญเปล่งเสียงเรียกออกไปแผ่วเบา ราวก

รถคันหรูเบรกดังเอี๊ยดจอดเทียบหน้าหอพัก บรู๊คก้าวลงจากรถด้วยสีหน้าถมึงทึง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านจนคนรอบข้างไม่กล้าแม้แต่จะสบตา ทว่าเมื่อเขาและลูกน้องบุกขึ้นไปถึงห้องพักของแพรขวัญ กลับพบเพียงความว่างเปล่า ไม่มีร่องรอยของการงัดแงะ หรือแม้แต่เงาของเด็กสาวที่เขาตั้งใจบินด่วนกลับมาหา"มาหาหนูแพรขวัญเหรอคะ" แม่บ้านวัยกลางคนที่กำลังทำความสะอาดทางเดินตอบคำถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เมื่อเผชิญหน้ากับกลุ่มชายชุดดำ "ป้าเห็นน้องเขาวิ่งหน้าตาตื่นออกไปตั้งแต่เมื่อวานเย็นแล้วค่ะ ดูร้อนรนมากเลย เห็นกำลังคุยโทรศัพท์กับพ่อ ร้องไห้ด้วย บอกว่าพ่อโดนทำร้าย แล้วก็รีบวิ่งออกไปเลยค่ะ"สิ้นคำบอกเล่าของแม่บ้าน บรู๊คถึงกับขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ไปด้วยโทสะ มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน"ไอ้คราม" เสียงทุ้มสบถลอดไรฟัน "ถ้ามึงทำอะไรแพรขวัญ กูไม่เอามึงไว้แน่!"ชายหนุ่มหันขวับไปหาทิมที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่ด้านหลัง"เช็กพิกัดโทรศัพท์มือถือของยัยเด็กนั่นเดี๋ยวนี้ แล้วสั่งคนของเราไปล้อมบ้านไอ้ครามเอาไว้ให้หมด อย่าให้มีมดสักตัวเล็ดลอดออกไปได้!"ในขณะเดียวกัณ ณ บ้านเช่าซอมซ่อในสลัมแออัดแพรขวัญถูกข

ช่วงเย็นของวัน หลังจากที่แพรขวัญจัดการรื้อสัมภาระออกจากกระเป๋าและจัดเก็บเข้าตู้เสื้อผ้าในห้องพักระดับวีไอพีปีกขวาจนเสร็จเรียบร้อย เด็กสาวก็จัดการอาบน้ำชำระล้างความเหนื่อยล้า ก่อนจะเปลี่ยนมาสวมเสื้อยืดตัวโคร่งสีขาวสกรีนลายการ์ตูน กับกางเกงยีนส์ขาสั้นกุดที่เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียน ซึ่งเป็นชุดเก่งที่เธอใส่อยู่เป็นประจำเวลาอยู่หอพักถึงแม้ห้องพักจะหรูหราเตียงนุ่มแค่ไหน แต่ด้วยนิสัยที่ไม่ชอบอยู่นิ่งและเกรงใจเจ้าของบ้าน แพรขวัญจึงตัดสินใจเดินออกจากห้อง มุ่งหน้าตามกลิ่นหอมๆไปยังโซนห้องครัวขนาดใหญ่ด้านหลังคฤหาสน์ เพื่อหาอะไรทำหรือช่วยหยิบจับงานเล็กๆน้อยๆเพื่อไม่ให้ตัวเองดูเป็นผู้อาศัยที่เอาแต่กินนอนไปวันๆบรรยากาศในครัวกำลังวุ่นวายกับการเตรียมอาหารมื้อค่ำ แพรขวัญเดินเข้าไปด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ แต่ทันทีที่ปรากฏตัว สายตาของบรรดาแม่บ้านสาวๆสองสามคนที่กำลังยืนหั่นผักและเตรียมเครื่องปรุงอยู่ ก็ตวัดมามองเธอเป็นตาเดียว"นั่นไง ยัยเด็กที่เพิ่งเข้ามาใหม่" แม่บ้านสาวคนหนึ่งกระซิบกระซาบกับเพื่อนข้างๆ แต่จงใจให้เสียงดังพอที่แพรขวัญจะได้ยิน "ดูแต่งตัวเข้าสิ กางเกงขาสั้นจุ๊ดจู๋ นึกว่าตัวเองเป็นคุณหนูมาจ