งานฌาปนกิจศพถูกจัดขึ้น ณ วัดเล็กๆ ท้ายเมืองอย่างเรียบง่ายและสงบตามความประสงค์ของพะพายหญิงสาวไม่อยากให้มีความวุ่นวายหรือเป็นข่าวอื้อฉาวไปมากกว่านี้ บรรยากาศภายในศาลาตั้งศพเต็มไปด้วยความโศกเศร้า แขกเหรื่อที่มาร่วมงานมีเพียงบางตา ส่วนใหญ่เป็นชาวบ้านละแวกชุมชนสลัมเก่าทว่าข้างกายของพะพายไม่เคยอ้างว้าง...ท่านกิตติและ คุณหญิงดาริกาเดินทางมาร่วมฟังพระอภิธรรมทุกคืนด้วยความเต็มใจ คอยเป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้เด็กสาว ส่วนสมชายก็คอยวิ่งวุ่นจัดการเรื่องเอกสาร ปัจจัย และต้อนรับแขกอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยและคนที่สำคัญที่สุด...คิริน นั่งอยู่เคียงข้างร่างบางของพะพายตลอดเวลา มือหนาคอยโอบประคองไหล่บางที่สั่นเทา ซับน้ำตาให้หล่อนด้วยความอ่อนโยนลึกซึ้ง ตอกย้ำความเป็นครอบครัวเดียวกันที่พร้อมจะร่วมทุกข์ร่วมสุขวันเวลาล่วงเลยมาจนถึง "วันเผาศพ" ยามบ่ายอันแสนหดหู่...ท้องฟ้าเบื้องบนมืดครึ้มคล้ายฝนจะตก หอบเอาไอเย็นมาเยือนรอบบริเวณเมรุเผาศพ พะพายในชุดแต่งกายสีดำสนิท ยืนก้มหน้าร้องไห้เงียบๆ โดยมีคิรินคอยประคองอยู่ข้างกาย สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังจิตกาธานที่เตรียมจะส่งดวงวิญญาณของแม่พะพายขึ้นสู่สรวงสวรรค์ทว่า...ท่
Last Updated : 2026-07-26
LOGIN
