รักซ่อนลาย

ท่ามกลางไอร้อนระอุของเตาแก๊สและกลิ่นหอมฉุนของพริกขี้หนูสวนผัดกระเทียมที่โชยฟุ้งไปทั่วบริเวณบาทวิถี ข้างตึกระฟ้าใจกลางเมืองหลวงเสียงตะหลิวเหล็กกระทบกระทะดัง เคร้ง! เคร้ง! เป็นจังหวะอย่างฉะฉาน"พะพาย" หญิงสาวร่างเล็กในชุดเสื้อยืดสีขาวพับแขนและผ้ากันเปื้อนสียีนส์ซีดๆ กำลังควงกระทะผัดกะเพราด้วยท่าทางคล่องแคล่วใบหน้าเนียนใสมีเม็ดเหงื่อผุดพรายตามไรผมจนต้องใช้หลังมือคอยปาดออกอยู่บ่อยครั้ง แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับเปล่งประกายความสดใสและพลังบวกออกมาอย่างไม่มีเหน็ดเหนื่อย กลิ่นหอมไหม้ของใบกะเพราแท้ไม่ใส่ถั่วฝักยาว ลอยไปเตะจมูกมนุษย์ออฟฟิศที่กำลังเดินหิ้วท้องหิวกระจายออกมาจากตึกสูงรอบๆ จนทำให้หน้าร้านรถเข็นเล็กๆ ที่ติดป้ายไวนิลเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ว่า "กะเพราอินดี้ พายสู้ชีวิต" มีแถวผู้คนยืนต่อคิวกันยาวเหยียดจนล้นทางเท้า"กะเพราหมูสับเผ็ดๆ ไข่ดาวกรอบๆ ไข่แดงเยิ้มได้แล้วค่ะพี่! ทานให้อร่อยนะคะ!" พะพายยื่นกล่องข้าวชานอ้อยให้ลูกค้าหนุ่มแว่นคนหนึ่งพร้อมรอยยิ้มกว้างจนตาหยี"ขอบคุณครับน้องพาย แหม...ได้รอยยิ้มแม่ค้าแถมมาด้วย แบบนี้พี่มีแรงทำงานถึงค่ำเลย" ลูกค้าหนุ่มแซวพลางรับกล่องข้าวไปอย่างอารมณ์ดี

"เอ่อออออ.....พายขอโทษค่ะ พอดีฝาต้มจืดน้ำซุปหนะค่ะ มันใกล้มือ" พะพายทำหน้าเจื่อนไปเล็กน้อย ก่อนฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า เธอกำลังพยายามช่วยเขาแท้ๆ แต่บอสหน้าตึงนี่กลับมาว่าเธอซะได้ เธอมองหน้าเขา ด้วยสายตาจิกเล็กๆและพูดต่อ"นี่พายช่วยอยู่คุณนะคะ แล้วเลขาของคุณหายไปไหนสะหละ เมื่อกี้ยังอยู่ตรงนี้อยู่เลย"พะพายบ่นพึมพำทันใดนั้นเธอก็หันไปตักข้าวกะเพราหมูสับไข่ดาวกรอบๆ ที่เพิ่งผัดเสร็จใหม่ๆ ใส่จานชานอ้อยอย่างรวดเร็ว ควันลอยฉุยส่งกลิ่นหอมฟุ้ง "เอ้า... นี่ค่ะ ทานซะหน่อยนะคะ ไม่หูหรา แต่รับรอง หายตาลายแน่ค่ะ"คิรินลืมตาขึ้นมองจานอาหารตรงหน้า คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากัน ใบหน้าหล่อเหลากลับมาตั้งการ์ดขรึมจัดทันทีตามนิสัย "นี่มันอะไร...""ข้าวกะเพราหมูสับไข่ดาวกู้ชีพไงคะคุณบอส ดูทรงแล้วน่าจะโมโหหิว บวกกับเครียดจนไมเกรนขึ้นแน่ๆ เลย ถึงได้ทำท่าทำทาง จะเป็นลม ต่อหน้าคนมากมายได้สะขนาดนี้ ทานเข้าไปเถอะค่ะ ไม่หรูหราเหมือนที่เคยกิน แต่พายรับรอง ว่าบอสเนี่ยจะกลับมากินของพายอีกแน่ และร่างกายขาดสารอาหารนะคะ ต้องการอาหารตอนนี้เลย ไม่งั้นเดี๋ยวก็ร่วงไปกองกับพื้นจริงๆ หรอก" พะพายส่งช้อนพลาสติกใส่มือเขาพลางคะยั้นคะยอพร้

ความสดใสของเช้าวันใหม่ ไม่ได้ช่วยลดทอนความเร่งรีบในชีวิตของพะพายได้เลยสักวันเพราะเธอต้องรีบร้อนมาเปิดร้าน และหลังจากเสร็จสิ้นการขายของหน้าร้าน ที่ช่วงเช้าต้องตากแดดจนหัวฟู หญิงสาวก็ต้องรีบเปลี่ยนบทบาท มาเป็นพนักงานส่งอาหารจำเป็น ตามคำสั่งซื้อพิเศษจากลูกค้าประจำรายหนึ่ง ซึ่งมักจะสั่งอาหารของเธอ หลักสิบ ถึง ยี่สิบกล่องเป็นประจำ ให้เธอนำไปส่งบนตึกของอาคารคิริน ซึ่งได้มมีการระบุพิกัดส่งของไว้สูงลิบถึงชั้นสามสิบสองของตึกระฟ้าหมื่นล้านตึกเดิมในมือของพะพายประคองถุงพลาสติกขนาดย่อมที่บรรจุกล่องข้าวกระเพรา และ ผัดพริกแกงรสเด็ด เอาไว้ทั้งหมดสิบสองกล่อง ตามคำสั่งออเดอร์ของวันนี้อย่างระมัดระวัง ด้านในนอกจากจะเป็นข้าวกระเพรา และ ผัดพริกแกงรสเด็ดแล้ว ยังมีไข่ดาวสูตรเด็ดที่กรอบนอก นุ่มใน เพิ่งยกลงจากเตาร้อนๆ ซอสผัดเข้มข้นรสจัดจ้านยังคงส่งกลิ่นหอมกรุ่นทะลุฝากล่องออกมายิ่งใกล้ถึงเวลาเกือบเที่ยงตรง ขาเรียวเล็กก็ยิ่งต้องก้าวฉับๆ ฝ่าฝูงชนในล็อบบี้หรูหราหินอ่อนขาวสะอาดตาเพื่อตรงไปยังโซนลิฟต์โดยสาร"ชั้นสามสิบสอง... ชั้นสามสิบสอง...ชั้นสามสิบสอง..." พะพายเดินพึมพำกับตัวเอง และหยุดลงที่หน้าลิฟต์แก้ว แววต

"ศักดิ์ศรีงั้นเหรอ? หึ คำว่า ศักดิ์ศรี ใช้ได้กับคนอย่างเธอว่างั้นสิ ฉันจะบอกให้นะ.....คนที่มีศักดิ์ศรีเขาต้องรู้จักระมัดระวัง และไม่สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นสิ! ถึงจะถูกจริงไหม และอีกอย่าง ลิฟต์นี้ เป็นลิฟต์ส่วนัวของฉัน ถ้าเธอสังเกตุป้ายนั่นเธอคงจะเห็น และฉันคิดว่านี่ ก็คือคนที่มีศักดิ์ศรีเขสทำกัน"คิรินตวาดกลับอย่างไม่ยอมลดราวาศอก ความโกรธทำให้เขาปากไวและร้ายกาจเกินกว่าตัวจริงไปมาก"ถ้าเธอไม่มีปัญญาทำงานส่งของให้มันดีๆ เธอก็ควรกลับไปนั่งผัดข้าวริมถนนแบบเดิมซะเถอะ อย่าขึ้นมาเพ่นพ่านบนตึกนี้ให้คนอื่นเขาเดือดร้อนอีก!"คำพูดประโยคนั้นตัดรอนความรู้สึกทั้งหมดของพะพายลงอย่างสิ้นเชิง น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนแก้มใส หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะก้มหัวให้ชายหนุ่มมาดขรึมตรงหน้าอย่างสุภาพที่สุดเท่าที่ผู้หญิงสู้ชีวิตคนหนึ่งจะทำได้เพื่อยุติปัญหา"เข้าใจแล้วค่ะ... พายขอโทษอีกครั้งที่ทำให้คุณบอสต้องเดือดร้อน และ สกปรกเพราะคนอย่างพาย ต่อไปนี้พายจะไม่ขึ้นมาบนตึกนี้อีกค่ะ"พะพายพูดจบก็เบือนหน้าหนีทันที เธอทิ้งถุงข้าวกล่องที่เลอะมือและฉีกขาด ลงบนถังขยะใกล้ๆ ก่อนที่เธอจะหมุนตัววิ่งแกมเดินเร็วๆ ออกไปจา

คิรินยังคงจับจ้องที่รถเข็นของพาย ขมับกระตุก ความรู้สึกหน่วงๆ อึดอัดในอกที่เขาพยายามกดทับเอาไว้ตลอดการประชุมเริ่มตีตื้นขึ้นมาจนเขารู้สึกว้าวุ่นใจเขารู้ตัวดี... รู้ดีแก่ใจเลยว่าวันนี้เขาทำเกินไปคำพูดของเขามันรุนแรงและกรีดลึกเกินกว่าเหตุไปมาก ยัยเด็กนั่นไม่ได้ตั้งใจชนเธอแค่ซุ่มซ่าม และเธอก็ละล่ำละลักขอโทษเขาด้วยแววตาที่รู้สึกผิดเต็มอกไปหมดแล้วความสดใสและรอยยิ้มแฉ่งกว้างที่เคยสร้างพลังบวกให้เขาเมื่อวานนี้ บัดนี้กลับถูกคำพูดร้ายกาจของเขาทำลายจนย่อยยับ คิรินเผลอนึกถึงตอนที่เธอร้องไห้แล้วหัวใจข้างในก็รู้สึกวูบโหวงอย่างประหลาด มันเป็นความรู้สึกเห็นอกเห็นใจ และความรู้สึกผิดที่เขาไม่เคยเกิดขึ้นกับใครมาก่อนในชีวิตยัยแม่ค้าตัวเล็กแค่นั้น...ใจเสาะเหมือนกันนะ โดนว่าขนาดนั้นจะเป็นยังไงบ้าง ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวสมองแต่เพียงไม่กี่วินาที สัญชาตญาณความหยิ่งทะนง มาดผู้ดีเก่า และตำแหน่ง CEO หมื่นล้านที่ค้ำคออยู่ก็สั่งให้เขาเตือนตัวเองทันที คิรินขมวดคิ้วแน่น แววตากลับมาแข็งกร้าวขรึมจัดเหมือนเดิมไม่ได้... ฉันจะแสดงความอ่อนไหวออกไปไม่ได้เด็ดขาดชายหนุ่มคิดในใจอย่างดื้อดึงคนอย่างคิรินไม่มีวันเดินไ