All Chapters of ยัยอวบของเสี่ยเมธ: Chapter 11 - Chapter 20

เสี่ยเมธขอโทษเสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้นสองครั้ง ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำของใครบางคนจะเอ่ยออกมาจากด้านใน“เข้ามาได้เลย”แก้มผลักประตูห้องทำงานของเสี่ยเมธเข้าไปช้า ๆ เธอยืนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดลมหายใจเบา ๆ แล้วก้าวเข้าไปกลิ่นกาแฟอ่อน ๆ ผสมกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ของเขาโชยออกมาตามอากาศ บรรยากาศในห้องดูเงียบสงบจนเธอได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นพอเธอก้าวเข้ามา เสี่ยเมธที่ยืนพิงโต๊ะอยู่ก็เงยหน้าขึ้นมามอง ก่อนจะเดินไปปิดม่านรอบห้องอย่างช้า ๆ“เดี๋ยวคนข้างนอกเห็น” เขาพูดเสียงเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความเกร็งที่ชัดเจนแก้มมองเขาอย่างสงสัย “พี่เมธเรียกแก้มมามีอะไรเหรอคะ?” เธอพยายามรักษาน้ำเสียงให้ปกติ แต่พอได้สบตาเขา ใจเธอกลับเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆเสี่ยเมธหันกลับมา เขาเดินเข้าใกล้เธอทีละก้าว… ทีละก้าว “พี่อยากคุยกับหนู เรื่องเมื่อวาน”คำพูดนั้นทำให้เธอชะงัก เธอก้มหน้าลง สายตาเริ่มเลี่ยงหนี “แก้ม… ขอโทษนะคะที่ตบพี่” เธอพูดแผ่ว “ตอนนั้นแก้มตกใจ…ไม่ได้ตั้งใจเลยจริง ๆ”เสี่ยเมธหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “พี่ต่างหากที่ต้องขอโทษ”เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน ก่อนจะหยิบกล่องเล็ก ๆ ออกมาจากลิ้นชัก แล

ทานข้าวเป็นเมียเอ้ยเป็นเพื่อนหน่อยครับเช้าวันศุกร์มาถึงพร้อมอากาศเย็นสบาย แสงแดดอ่อน ๆ ส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องของแก้ม เสียงนกตัวเล็กส่งเสียงเจื้อยแจ้วอยู่บนต้นมะม่วงทำให้เช้านี้ดูเงียบสงบและสดชื่นในแบบที่ต่างจากทุกวันแก้มตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมอาหารเช้าให้ยายแดงตามปกติ แต่ในใจกลับรู้ดีว่าวันนี้ไม่เหมือนเดิม วันนี้ “พล” เพื่อนสนิทที่อยู่ด้วยกันมาหลายวัน กำลังจะกลับกรุงเทพฯ แล้วเสียงลากกระเป๋าแกรก ๆ ดังมาจากหน้าบ้าน ก่อนที่เธอจะเดินออกมาเห็นพลในเสื้อยืดสีเทากับกางเกงยีนส์ธรรมดา ๆ แต่ใบหน้าเขาดูสงบนิ่งกว่าทุกวัน“แก้ม ตื่นเช้าจัง” พลพูดยิ้มบาง ๆ พลางยกมือเกาหลังคอเบา ๆ“ก็ต้องตื่นสิ นายจะกลับวันนี้นี่นา” แก้มยิ้มตอบ เสียงเธอนุ่มและเป็นธรรมชาติ “เมื่อคืนเก็บของเสร็จหมดแล้วเหรอ?”“อืม เสร็จตั้งแต่หัวค่ำแล้ว แต่ก็ไม่ค่อยอยากเก็บเท่าไหร่” เขาตอบพลางหัวเราะในลำคอเบา ๆ “ที่นี่สงบดีเนอะ อากาศเย็นสบายกว่ากรุงเทพฯ เยอะเลย”“ถ้าชอบก็มาบ่อย ๆ สิ” แก้มพูดพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน “แต่ตอนนี้กลับไปเคลียร์กับป๋าแล้วก็ม๋าก่อนเถอะ สองคนนั้นโทรหาแก้มเมื่อวานเอง ถามใหญ่เลยว่า ‘พลไปอยู่บ้านแก้ม ไม่ร

เดตแรก...ในโรงหนังเสียงเครื่องยนต์ของรถกระบะสีดำคันเดิมดังแผ่วเบา ก่อนจะเลี้ยวเข้าสู่ลานจอดรถของห้างกลางเมือง เสียงหัวเราะเบา ๆ ของหญิงสาวคนหนึ่งดังอยู่ในห้องโดยสารตลอดทาง เพราะไม่ว่าจะพูดอะไร “เสี่ยเมธ” ก็มีวิธีตอบกลับให้เธอต้องอมยิ้มได้ทุกที“ถึงแล้วครับหนูแก้ม ไปกันเถอะ”“พี่เมธ...ดูตื่นเต้นแปลก ๆนะคะ"“ก็เพราะมากับหนูนี่ไงคะ”คำพูดอ่อนโยนนั้นมาพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น เสี่ยเมธเดินอ้อมมาช่วยเปิดประตูให้ พอแก้มก้าวลงจากรถ เขาก็ยื่นมือมารับโดยอัตโนมัติ จนแก้มต้องหลบตาแก้เก้อ เพราะมือใหญ่ของเขาอุ่นกว่าที่เธอคิดไว้มากภายในห้างบรรยากาศคึกคัก ผู้คนเดินจับจ่ายซื้อของกันขวักไขว่ แต่สำหรับสองคนนี้ โลกเหมือนเงียบลงเหลือเพียงเสียงหัวใจเต้นของกันและกันเท่านั้น“อยากได้อะไรบ้างไหมครับ? ของใช้ ของกิน เสื้อผ้า รองเท้า... พี่ให้สิทธิ์เลือกเต็มที่เลย”“หนูไม่ได้อยากได้อะไรค่ะ พี่เมธจะซื้อทำไมเยอะแยะ ของในบ้านก็มีครบแล้ว”“ไม่ครบหรอกครับ อย่างสบู่กลิ่นใหม่ พี่เพิ่งเห็นเมื่อกี้ อยากให้หนูลองเลือกดูว่ากลิ่นไหนหอมกว่า”พูดจบ เสี่ยเมธก็เดินนำเข้าไปในโซนของใช้ส่วนตัว เขาหยิบขวดสบู่เหลวสองกลิ่นขึ้นมาถือไว้ในม

เช้าวันใหม่หลังสายฝนเสียงฝนที่ตกทั้งคืนเพิ่งหยุดลงในยามเช้า กลิ่นดินเปียกกับกลิ่นสบู่หอมอ่อน ๆ ลอยคลุ้งไปทั่วห้องนั่งเล่นของบ้านไม้สัก เสียงนกร้องแว่วอยู่ไกล ๆ แก้มขยับตัวเบา ๆ ก่อนจะรู้ตัวว่าเธอกำลังพิงอยู่กับแผ่นอกอุ่นของเสี่ยเมธเธอสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าตัวเองยังอยู่ในผ้าห่มผืนเดียวกับเขา เสี่ยเมธนั่งพิงโซฟาอยู่ข้าง ๆ หลับตาเหมือนคนเพิ่งงีบ แต่เมื่อเธอขยับ เขาก็ลืมตาขึ้นพอดี“ตื่นแล้วเหรอครับหนูแก้ม”เสียงทุ้มต่ำของเขาแผ่วอ่อนในยามเช้า ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงกว่าเสียงฝนเมื่อคืนเสียอีก“พี่...เมื่อคืนหนู...”“เมื่อคืน...อย่าบอกนะหนูลืมที่เราทำไปหรือพี่ต้องทบทวนให้หนูใหม่คะ” เขาพูดพลางยิ้มเจ้าเล่ห์นิด ๆ“บ้าาพี่เมธ! หนูแค่เขิล” เธอเขิลแก้มแดง“แฮะ ๆ นึกว่าจะได้ทำอีกครั้งเช้านี้” เขายิ้มกริ่ม“พี่เมธ!” แก้มตีแขนเขาเบา ๆ หน้าร้อนผ่าว “อย่ามาแกล้งกันสิ!”“พี่ไม่ได้แกล้งนะครับ แค่พูดความจริง เรื่องเมื่อคืนของเรา พี่มีความสุขมากครับ”“พอเลย!” เธอเอาผ้าห่มคลุมหัวหนี เสี่ยเมธหัวเราะเบา ๆ แล้วดึงผ้าห่มออกช้า ๆ“ไม่ต้องเขินครับ หนูไม่ได้ทำอะไรผิดเลย” เขาก้มลงสบตาเธอ “พี่ดีใจที่หนูอยู่ตรงนี้

พายุลูกใหม่เสียงนกร้องแว่วในยามเช้าวันจันทร์ดังประสานกับเสียง เครื่องยนต์ของรถกระบะสีดำที่แล่นเข้าสู่สวนปาล์มอย่างคุ้นตา แสงแดดยามเช้าส่องผ่านออฟฟิศยอดไม้เป็นลำ เสียงรองเท้ากระทบพื้นกรวดแผ่วเบา“ถึงแล้วครับหนูแก้ม” เสี่ยเมธหันมามองคนข้าง ๆ ด้วยรอยยิ้มอบอุ่นที่เธอเริ่มคุ้นชินแก้มพยักหน้าช้า ๆ “ค่ะ...”เช้าวันใหม่เริ่มต้นอีกครั้งหลังจากวันหยุดสุดสัปดาห์ที่กลายเป็นข่าวซุบซิบไปทั่วหมู่บ้าน จากเหตุที่ทั้งคู่ไปเดินตลาดด้วยกัน และเสี่ยเมธ “จับมือ” เธอต่อหน้าชาวบ้านอย่างเปิดเผย ภาพนั้นแพร่กระจายไวยิ่งกว่าเสียงลมฝนเมื่อคืนเสียอีกและในวันนี้...ทุกสายตาในสวนเหมือนจ้องพวกเขาทุกฝีก้าวเสี่ยเมธเปิดประตูรถ เดินอ้อมมาฝั่งเธอเหมือนเช่นเคย แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้แค่เปิดประตูให้...มือใหญ่กลับเอื้อมไปจับมือเล็กของเธอไว้แน่น“ไปครับ”“พี่เมธ...อย่าจับมือสิคะ เดี๋ยวคนเขาเห็น”“ก็ให้เห็นสิครับใครจะทำไม พี่เป็นเจ้าของใครที่มันกล้าทำอะไรเดี๋ยวจัดการเอง” เขาพูดเรียบมือของเขาอุ่น ลมหายใจของเธอสะดุดเล็กน้อย ก่อนจะยอมปล่อยให้เขาจูงมือเดินเข้าไปในออฟฟิศท่ามกลางสายตาหลายคู่กลิ่นกาแฟโชยออกมาจากโรงพักคนงาน เสียงพูด