Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

ผู้ช่วยคนใหม่ กับสายตาที่ไม่บริสุทธิ์ในวันต่อมาเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นกระเบื้อง “แต๊ก แต๊ก” ดังขึ้นในออฟฟิศตอนเช้า พร้อมกลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยฟุ้งพนักงานทุกคนเงยหน้าขึ้นมองพร้อมกันเมื่อหญิงสาวร่างโปร่ง ผิวขาวจัด ใบหน้าสวยคมแต่งแตะพอดี ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มมั่นใจ“สวัสดีค่ะทุกคน หนูชื่อมินท์นะคะ มาทดลองงานตำแหน่งผู้ช่วยเลขาค่ะ ฝากตัวด้วยนะคะ”เสียงใสของเธอเต็มไปด้วยพลัง เธอก้มศีรษะเล็กน้อยก่อนเดินทักพี่ ๆ ทุกคนอย่างเป็นมิตร ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เธอก็กลายเป็นจุดสนใจของออฟฟิศทั้งชั้น“มินท์ใช่ไหมคะ ฉันชื่อแก้ม เป็นคนดูแลงานส่วนนี้ เดี๋ยวพี่จะพาไปแนะนำตัวกับเสี่ยเมธนะคะ”“ได้เลยค่ะพี่แก้ม ขอบคุณมากนะคะ” เธอยิ้มหวาน ดวงตาฉายแววบางอย่างที่แก้มอ่านไม่ออกเมื่อถึงหน้าห้องทำงานของเสี่ยเมธ แก้มเคาะประตูเบา ๆ ก่อนเปิดเข้าไป “พี่เมธคะ น้องมินท์มารายงานตัวค่ะ”เสี่ยเมธเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร ดวงตาคมเข้มมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างแก้มอย่างประเมิน“สวัสดีค่ะเสี่ยเมธ หนูชื่อมินท์ค่ะ มาทดลองงานผู้ช่วยเลขา ฝากตัวด้วยนะคะ”“อืม นั่งก่อนสิครับ” เสียงของเขาเรียบ แต่สายตากลับนิ่งและลึกจนมินท์รู้สึกขนลุกเล็กน

ฝาก...รักหลานยายให้มาก ๆ นะเสียงเครื่องวัดชีพจรในห้องผู้ป่วยดังแผ่วเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นยาผสมกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อคลุ้งไปทั่วห้อง แก้มนั่งอยู่ข้างเตียงคนไข้ ดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้มาทั้งคืน มือเล็กจับมือเหี่ยวย่นของยายแดงไว้แน่น แม้ยายยังไม่ลืมตา แต่เธอก็ยังคงพูดคุยกับท่านเบา ๆ เหมือนกลัวว่าความเงียบจะพรากใครบางคนไปจากเธอ“ยาย... หนูอยู่ตรงนี้นะ อย่าเพิ่งไปไหนนะคะ...” เสียงแก้มสั่นเครือขณะพูด ดวงตาเต็มไปด้วยความหวังที่ริบหรี่ตั้งแต่เมื่อคืนที่ยายวูบหมดสติจนถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล แก้มก็ไม่ได้นอนเลยสักนาทีเดียว เธอเฝ้าข้างเตียงด้วยใจที่สั่นไหว ส่วนเสี่ยเมธซึ่งอยู่ด้วยตั้งแต่ต้นก็เพิ่งกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้าน และจะกลับมาหาเธอในอีกไม่ช้าแต่เช้าวันนี้ เขามีประชุมสำคัญในตัวเมือง ซึ่งเลื่อนไม่ได้ ทำให้จำใจต้องไป พร้อมกับมินท์ที่ยังอยู่ในช่วงทดลองงาน และถูกมอบหมายให้ไปช่วยงานเลขาแทนแก้มชั่วคราวที่ออฟฟิศมินท์เดินเข้ามาในห้องทำงานด้วยชุดสูทกระโปรงสีครีมเข้ารูป หน้าผมเป๊ะทุกเส้น กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยตามตัวมาเบา ๆ เธอถือแฟ้มเอกสารในมือก่อนจะยิ้มหวานให้เสี่ยเมธที่กำลังตรวจอีเมลอยู่“คุณ

ย้ายหัวใจมาอยู่ด้วยกันเสียงลมยามค่ำพัดเอื่อย ๆ พาเอากลิ่นดินชื้นจากหลังฝนตกเมื่อคืนลอยมาแตะจมูก กลิ่นนั้นคละเคล้ากับกลิ่นหอมของอาหารเย็นที่ยังวางอยู่บนโต๊ะไม้ในครัวเล็ก ๆ ของบ้านยายแดง บ้านที่ตอนนี้เหลือเพียงแก้มอยู่เพียงลำพังตั้งแต่ยายจากไป... เสียงหัวเราะในบ้านก็หายไปพร้อมกัน แก้มยังคงจัดโต๊ะ จัดบ้านเหมือนตอนยายอยู่ บางคืนก็เผลอเรียกชื่อยายเบา ๆ เหมือนเคย ก่อนจะนั่งเงียบ น้ำตาไหลรินโดยไม่รู้ตัวแต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ไม่ได้อยู่ลำพังจริง ๆ เสียทีเดียว เพราะ “พี่เมธ” ไม่เคยห่างในช่วงสัปดาห์แรกหลังงานศพ เขาแทบจะย้ายมานอนที่บ้านเธอทุกคืน ทั้ง ๆ ที่เขาก็มีบ้านหลังใหญ่ไม้สักที่เธอเองก็รู้ว่าหรูและอบอุ่นกว่าที่นี่หลายเท่า“ไม่อยากให้หนูอยู่คนเดียว... กลัวจะคิดมาก”เขาว่าขณะหยิบหมอนมาทิ้งตัวลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น“พี่เมธนอนได้เหรอคะ โซฟาเล็กนิดเดียวเอง”“พี่ตัวไม่ใหญ่ขนาดนั้นหรอกครับ ตัวหนูสิ... น่าจะนอนได้สบายกว่า”ประโยคนั้นทำเอาแก้มหน้าแดงจัด เธอเม้มปากแน่น พูดอะไรไม่ออก นอกจากเดินหนีเข้าห้องพร้อมเสียงหัวใจที่เต้นแรงผิดจังหวะหลายอาทิตย์ผ่านไปความเศร้าที่เกาะแน่นในใจของแก้มค่อย ๆ จางลง

อ้อมกอดของสามี 🔞เสียงลมในยามค่ำคืนพัดเอื่อย ๆ พาเอากลิ่นไม้หอมจางจากพื้นบ้านไม้สักลอยมาตามอากาศ แสงไฟอุ่นในโถงบ้านสะท้อนเงาคู่ของชายหญิงที่กลับมาจากอำเภอ... หลังจากเพิ่ง “จดทะเบียนสมรส” เสร็จหมาด ๆใบหน้ากลมของ “แก้ม” ยังแดงเรื่อไม่จางตั้งแต่เช้า ไม่ใช่เพราะแดด แต่เพราะคำที่เสี่ยเมธพูดตอนยื่นกระดาษสีชมพูในมือให้เธอดู“ตั้งแต่วันนี้ หนูเป็นภรรยาถูกต้องตามกฎหมายของพี่แล้วนะครับ...”แววตาเขาในตอนนั้นทำให้เธอพูดอะไรไม่ออก มีเพียงรอยยิ้มทั้งน้ำตาเท่านั้นที่ตอบกลับไปได้ตอนนี้ ทั้งคู่ยังคงนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น บ้านไม้สักอบอุ่นที่มีเพียงเสียงจิ้งหรีดร้องเป็นจังหวะเงียบสงบอยู่รอบตัว เสี่ยเมธนั่งเอนหลังพิงโซฟา มองใบหน้าของคนข้าง ๆ ที่กำลังจัดดอกไม้ลงในแจกันเล็ก ๆ บนโต๊ะ“คุณภรรยาพี่... ยังไม่ชินเหรอครับ กับคำนี้”เขาถามเสียงทุ้ม อ่อนโยนจนปลายเสียงแทบกลืนไปกับลมหายใจแก้มชะงักมือ “ยังค่ะ... มันแปลก ๆ”“แปลกยังไงครับ”“ก็... หนูไม่คิดว่าจะมีวันนี้...” เธอว่าเบา ๆ แล้วหลุบตาลงเสี่ยเมธขยับเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ของเขาแตะปลายจมูก “พี่เองก็ไม่คิดเหมือนกัน ว่าจะเจอคนที่ทำให้หัวใจอยากหยุดอย

เธอคือเมียผมออฟฟิศในบ่ายวันนั้น มีเสียงเครื่องปริ้น เสียงพูดคุย และกลิ่นกาแฟใหม่ ๆ ลอยอบอวลไปทั่วทั้งชั้น แต่อารมณ์ของ “มินท์” กลับไม่สดใสเหมือนคนอื่นเลยสักนิดเธอนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน สายตาเหม่อลอย ก่อนจะก้มดูโทรศัพท์ที่มีข้อความจากแม่ท“ป้าศรี”ข้อความสั้น ๆ แต่เหมือนก้อนหินก้อนใหญ่ทับกลางอก“มินท์ แม่ต้องใช้เงินด่วน บ้านเรากำลังจะโดนยึดแล้ว แกต้องทำยังไงก็ได้ เมื่อไหร่จะจับเสี่ยเมธได้สักที รีบจับเสี่ยเมธมาให้ได้ เข้าใจมั้ย!”หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่น ความเครียด ความกลัว และแรงกดดันตีตื้นขึ้นมาพร้อมกันเธอรู้ดีว่าตอนนี้ครอบครัวของเธอกำลังล่มสลาย เพราะความมือเติบของแม่ตัวเอง แต่ในใจลึก ๆ ก็ยังเชื่อว่าถ้า “จับเสี่ยเมธได้” ทุกอย่างจะดีขึ้นและเมื่อรู้ว่า “พี่แก้ม” ไม่ได้มาทำงานในวันนี้ ความคิดนั้นก็ชัดเจนขึ้นในหัว ถึงแม้จะรู้เต็มอกว่าสองคนนั้นคบกัน“ยังไม่ได้แต่งนี่นา...”“งั้นก็ยังมีสิทธิ์...”ริมฝีปากของหล่อนยกยิ้มขึ้นจาง ๆ อย่างมีแผนบ่ายวันนั้น...ในห้องทำงานของเสี่ยเมธเสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ ก่อนที่มินท์จะเปิดเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือเสี่ยเมธกำลังนั่งเช็กเอกสารรายงานยอดผลผลิตสวนอ