Semua Bab ทะลุมิติยุค 80 มาเป็นแพทย์หญิงแสนร้าย: Bab 81 - Bab 90

“ฉันไม่ได้มาขอความเห็นใจ” ซูเจินพูดเสียงเบา “แต่ฉันมีเรื่องที่ต้องบอก”หลี่น่ารับฟังอย่างเงียบ ๆ ซูเจินยื่นแฟ้มให้“เอกสารพวกนี้ ฉันแอบเก็บไว้ตั้งแต่ตอนทำงานกับหวังหมิ่น ตอนแรกคิดว่าจะใช้ต่อรอง แต่ตอนนี้... ฉันไม่อยากหนีอีกแล้ว”หลี่น่าเปิดแฟ้มอย่างระมัดระวัง ด้านในมีสัญญาจัดซื้อสารเคมี บันทึกการประชุม และจดหมายโต้ตอบหลายฉบับ เมื่อเธออ่านไปได้เพียงไม่กี่หน้า สีหน้าก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด ซูเจินมองเธอแล้วกล่าวช้า ๆ“หลิวหยางมีส่วนรับผิดชอบจริง แต่เขาไม่ใช่คนเดียว”เธอชี้ไปยังเอกสารฉบับหนึ่ง“คนที่ผลักดันให้ใช้สารเคมีราคาถูกไม่ใช่แค่ฝ่ายบริหารของโรงงาน ยังมีเจ้าหน้าที่รัฐบางคนร่วมมือ แลกกับผลประโยชน์จากบริษัทผู้ขาย”หลี่น่าก้มมองลายเซ็นในเอกสาร มันไม่ใช่เพียงลายเซ็นของหลิวหยาง แต่ยังมีตราประทับของหน่วยงานราชการและลายเซ็นของเจ้าหน้าที่ระดับสูงอีกหลายคน ทันใดนั้น เธอก็รู้ว่าคดีนี้ใหญ่กว่าที่ทุกคนคาดคิดเพราะเบื้องหลังสารเคมีเพียงไม่กี่ถังอาจมีเครือข่ายผลประโยชน์ที่เชื่อมโย

หลิวหยางค่อย ๆ ก้มศีรษะลง เขาไม่อาจโต้แย้งคำพูดเหล่านั้นได้ เพราะทุกอย่างได้รับการพิสูจน์ด้วยหลักฐานแล้ว ไม่นานหลังจากนั้น พนักงานอัยการมีคำสั่งฟ้องหลิวหยางในหลายข้อหา ละเลยมาตรการความปลอดภัยจนเป็นเหตุให้มีผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บจำนวนมาก ให้สินบนเจ้าหน้าที่รัฐ ร่วมกันจัดซื้อสารเคมีที่ไม่ได้มาตรฐาน ปลอมแปลงเอกสารทางธุรกิจ พยายามทำลายหลักฐาน รวมถึงความผิดฐานทำให้ทรัพย์สินของรัฐเสียหาย จากการใช้เอกสารและระบบรับรองมาตรฐานของหน่วยงานราชการโดยมิชอบ จนก่อให้เกิดความเสียหายต่อการควบคุมด้านอุตสาหกรรมและสาธารณสุขเมื่อเจ้าหน้าที่อ่านข้อกล่าวหาจบ หลิวหยางเพียงหลับตาลงราวกับยอมรับว่าหนทางข้างหน้าไม่มีโอกาสหวนกลับอีกแล้วหลายเดือนต่อมา คดีทั้งหมดสิ้นสุดลง เครือข่ายทุจริตที่เกี่ยวข้องกับสารเคมีผิดมาตรฐานถูกเปิดโปงทั้งหมด เจ้าหน้าที่รัฐหลายคนถูกดำเนินคดี ครอบครัวของผู้เสียชีวิตได้รับการชดเชย โรงงานหยางซิ่งถูกปรับโครงสร้างและเปลี่ยนผู้บริหารใหม่ในเช้าวันหนึ่ง หลี่น่าเดินออกมาจากศาลประชาชน ในมือของเธอมีเอกสารเพียงชุดเดียว หนังสือรับรองการหย่าที่ผ่านกระบวนการทางกฎหมายอย่างสมบูรณ์

หญิงคนนั้นยิ้มบาง“แม่รับจ้างซักผ้า เย็บเสื้อ และทำงานในโรงย้อมเล็ก ๆ ถ้าไม่ทำ ก็ไม่มีเงินอยู่”หลี่น่าจับมือแม่ไว้เบา ๆ “ต่อไปนี้ แม่ไม่ต้องทำแล้ว”มารดาส่ายหน้า “แม่ยังไหว”หลี่น่ายิ้มอ่อน “ตอนนี้ถึงเวลาที่ลูกจะดูแลแม่บ้าง”หลังให้ยาและจัดตารางการรักษาเรียบร้อย ทั้งสองจึงนั่งคุยกันใต้ต้นหลิวหน้าบ้าน หลี่น่าถามคำถามที่ค้างคาใจมาตลอด“ทำไมแม่ไม่เคยมาหาหนู”หญิงคนนั้นก้มหน้าลง มือที่เหี่ยวย่นกำแน่น“แม่เคยคิดจะกลับไป หลายครั้ง แต่ทุกครั้ง...” น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ “ก็มีคนมาหาแม่”หลี่น่าขมวดคิ้ว “ใคร”“คนของตระกูลหวัง”คำตอบนั้นทำให้หวังเหว่ยซึ่งนั่งอยู่ใกล้ ๆ เงยหน้าขึ้นทันที หญิงคนนั้นเล่าต่อ“พวกเขาบอกว่า ถ้าแม่กลับไป ลูกจะได้รับอันตราย พวกเขารู้ว่าลูกอยู่กับครอบครัวบุญธรรม และขู่ว่าจะทำให้ลูกหายไปเหมือนแม่”น้ำตาไหลลงบนใบหน้าของเธอ “แม่เลยหนี แม่ยอมให้ลูกเกลียด ดีกว่าให้ลูกต้องตาย”หลี่น่ากุมมือแม่แน่นกว่าเดิม “แม่ไม่ได้ทิ้งหนู แม่กำลังปกป้องหนู”หญิงคนนั้นร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาจกลั้น หลายวันต่อมา หลี่น่าพาแม่กลับมายังมณฑล พร้อมเริ่มรวบรวมหลักฐานเกี่ยวกับคดีเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน

หวังเหว่ยไม่เคยขอให้เธอลาออกจากงาน ไม่เคยขอให้ลดความสามารถของตัวเอง ทุกครั้งที่หลี่น่าต้องออกไปช่วยเหลือผู้ป่วยกลางดึก เขาจะเป็นคนขับรถไปส่ง ทุกครั้งที่เธอต้องเดินทางไปอบรมแพทย์ต่างเมือง เขาจะดูแลบ้านและมารดาของเธอด้วยรอยยิ้มเมื่อทั้งสองมีลูกน้อย ครอบครัวก็ยิ่งอบอุ่นขึ้น หลินซูอิงย้ายมาอยู่ด้วยกัน และใช้ชีวิตอย่างสงบในบั้นปลาย บ้านหลังเล็กเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเด็กน้อย และกลิ่นอาหารที่แม่ของหลี่น่าทำทุกเย็นวันหนึ่ง ศูนย์การแพทย์แห่งใหม่เปิดทำการอย่างเป็นทางการ บุคลากรทางการแพทย์จากหลายมณฑลเดินทางมาร่วมพิธี นักศึกษาแพทย์หลายร้อยคนยืนเรียงแถวอยู่ภายในหอประชุม หลี่น่าสวมเสื้อกาวน์สีขาวสะอาด เธอยืนอยู่บนเวที มองผู้คนตรงหน้าอย่างเงียบงัน ปลายนิ้วสัมผัสผ้ากาวน์เบา ๆ ความทรงจำในอดีตหวนกลับมา เธอนึกถึงผู่เยว่ แพทย์หญิงในชีวิตก่อนผู้หญิงที่เชื่อมาตลอดว่า หากตั้งใจทำงานหนัก อดทน และเป็นคนดี ความยุติธรรมจะมาถึงเอง แต่สุดท้ายกลับถูกใส่ร้าย ถูกหักหลัง และเสียชีวิตโดยไม่มีโอกาสแม้แต่จะอธิบายความจริง หากไม่มีโอกาสครั้งที่สองผู่เยว่คงไม่มีวันรู้ว่าความเมตตาเพียงอย่างเดียว ไม่อาจปกป้องคนดีได้ หล

หนิงเอ๋อเงียบไป คำพูดนั้นทำให้เธอหวนนึกถึงอดีต เธอเคยถูกความอิจฉาครอบงำจนทำลายชีวิตตัวเอง เธอไม่อยากกลับไปเป็นคนแบบเดิมอีก แต่เมื่อมองความจริงในชีวิต  ไม่มีงาน ไม่มีครอบครัว ไม่มีอนาคต ความสิ้นหวังก็ค่อย ๆ กัดกินหัวใจอีกครั้ง หวังกั๋วเฉียงหยิบซองเอกสารวางบนโต๊ะ ภายในเป็นธนบัตรจำนวนหนึ่ง"นี่เป็นเพียงเงินมัดจำ ถ้าคุณช่วยผม คุณจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่"หนิงเอ๋อมองเงินตรงหน้า มือของเธอสั่นเล็กน้อย ภาพหลี่น่าที่ได้รับเสียงชื่นชมจากผู้คนผุดขึ้นมาในความคิด ขณะที่ตัวเองต้องเดินหลบสายตาผู้คนทุกครั้งที่ออกจากบ้าน ความอิจฉาที่เธอคิดว่าดับไปแล้วเริ่มปะทุขึ้นอีกครั้งอย่างช้า ๆ เธอสูดหายใจลึกก่อนยื่นมือไปรับซองเงิน หวังกั๋วเฉียงยิ้มมุมปาก"ยินดีต้อนรับ...ตั้งแต่วันนี้เกมของเราจะเริ่มต้น"ในเวลาเดียวกัน ที่ศูนย์การแพทย์ประจำมณฑล หลี่น่ากำลังสอนแพทย์ฝึกหัดเรื่องการวินิจฉัยโรคอย่างละเอียด เธอไม่รู้เลยว่าเงามืดจากอดีตกำลังค่อย ๆ เคลื่อนกลับมาอีกครั้ง และศัตรูคนใหม่ไม่ใช่คนที่ลงมือด้วยอารมณ์เหมือนหวังหมิ่นแต่เป็นชายผู้พร้อมวางแผนอย่างอดทนเพื่อทำลายทุกสิ่งที่เธอสร้างขึ้น