All Chapters of คุณหมอณภัทร: Chapter 11 - Chapter 20

กลิ่นกาแฟลอยอ่อน ๆ จากมุมครัวนับดาวนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารเล็ก ๆ ข้างหน้าต่างใบหน้าเธอยังแดงเรื่อเหมือนผลพีช โพกผมหลวม ๆ และใส่เสื้อยืดตัวโคร่งของเขาเสื้อยืดสีขาวสะอาดที่เธอหยิบใส่เพราะไม่มีแรงจะหาอะไรในตู้ตัวเองและเพราะเขาเป็นคนยื่นมาให้ตอนเธอก้มหน้าเดินออกจากห้องน้ำ พร้อมพูดเบา ๆ ว่า“ใส่ตัวนี้ไปก่อน เดี๋ยวพี่ไปทำอะไรให้อุ่น ๆ กินนะ”ตอนนั้นเธอแทบไม่กล้ารับสายตาเขาด้วยซ้ำตอนนี้ก็เช่นกัน“ไม่ต้องทำอะไรมากก็ได้นะ...นับไม่ได้หิวเท่าไหร่”เธอเอ่ยออกไปเบา ๆ ขณะมือยังจับชายเสื้อเชิ้ตตัวหลวมของตัวเองแน่นไว้ใจเต้นระส่ำยิ่งกว่าเมื่อวานหลายเท่าจะไม่ให้เขินได้ยังไง ในเมื่อ…เมื่อคืนเธอ “เผลอปล้ำเขา”และเขา...ก็ไม่ปฏิเสธสักนิดณภัทรยิ้มขณะตักข้าวต้มใส่ถ้วยให้เธอกลิ่นข้าวต้มหมูหอมกรุ่น ทำให้เธอเริ่มรู้สึกถึงความหิวเบา ๆเขายื่นถ้วยมาให้ ขณะที่ยังใส่เสื้อยืดสบาย ๆ กับกางเกงวอร์ม แต่ดูดีอย่างไม่น่าให้อภัย“ทานเถอะ ก่อนจะเย็น พี่ใส่ขิงให้ด้วย จะได้ไม่ปวดท้อง”เธอพยักหน้าเบา ๆ รับถ้วยมาทั้งที่ยังไม่กล้ามองตาเขาณภัทรนั่งลงฝั่งตรงข้าม ถ้วยข้าวต้มของเขายังไม่ได้แตะต้องมันเขายังคงมองเธออยู่นิ่ง ๆ แต่ไม่

ระหว่างที่ทั้งสองยืนรอลิฟต์หน้าอาคารบริษัท ม่านมุกจึงเอ่ยเสียงเบา เหมือนกำลังพยายามดึงนับดาวกลับมาจากความมืดมิด“ไปเดินห้างกันไหม”คำถามนั้นเปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแอ แต่กลับซ่อนความหวังไว้เบื้องหลังนับดาวเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะก้มมองพื้นอย่างเหม่อลอย แล้วพยักหน้าเบา ๆ ราวกับยอมรับความเหงาที่กัดกินใจ...ซึ่งต่อให้พยายามแค่ไหน ก็ไม่อาจหนีมันพ้น นับดาวหันมามองเพื่อนสาวรอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนใบหน้า แต่แววตายังแฝงความเหม่อลอยอยู่ลึกๆ“ห้าง ตอนนี้เลยเหรอ”“อื้มม ห้างใกล้ๆ โรงพยาบาลพี่เสือนั่นแหละไปเดินเล่น ฆ่าเวลาบ้าง เดี๋ยวสมองจะฝ่อพอดี”นับดาวหัวเราะเบา ๆ แม้เสียงนั้นจะไม่สดใสเหมือนเคย แต่ม่านมุกก็ยังรู้สึกดีใจอย่างน้อย เธอก็ได้ยินมันอีกครั้งทั้งสองคนขึ้นลิฟต์เงียบๆเดินออกมาจากบริษัท พากันไปที่ห้างเล็กๆ ใกล้โรงพยาบาลที่คุ้นตาร้านอาหาร ร้านหนังสือ คาเฟ่เล็กๆ ที่เคยนั่งด้วยกันหลายครั้งนับดาวมองผ่านกระจกร้านหนังสือ เธอเห็นเงาของตัวเองในกระจกซ้อนกับเงาของใครบางคนที่เคยยืนอยู่ข้างๆ“จะกินอะไรไหม” ม่านมุกถามขณะก้มดูเมนูร้านขนม“อะไรก็ได้ ตามใจแกเลย”นับดาวตอบโดยไม่ได้มองเมนู สายตาเธอยังคง

แต่ตอนนี้เสียงเดียวที่ชัดที่สุด คือเสียงหัวเราะของเพื่อนที่อยู่ตรงหน้า และนั่นอาจเป็นเสียงที่ช่วยรักษาหัวใจเธอได้ดีที่สุดในคืนนี้ห้องพักแพทย์ตอนห้าทุ่มเงียบสงัดณภัทรนั่งเอนหลังบนโซฟารับแขกหลังเวรดึกเสื้อกาวน์พาดไว้ข้างตัว มือถืออยู่ในมือด้วยความเคยชินเขาเลื่อนนิ้วดูสตอรีในไอจีกดผ่านภาพอาหาร คนไข้ในห้องคลอด ไปเรื่อย ๆ แบบไม่คาดหวังอะไรจนกระทั่ง“@mu.mook | girls night out ”ภาพในสตอรีเปิดขึ้นเป็นวิดีโอไม่กี่วินาทีของม่านมุกแสงในผับวูบวาบเสียงเพลงดังกระแทกหูแต่สิ่งที่ทำให้เขาชะงักกลับไม่ใช่จังหวะเบสเป็นคนในคลิปที่กำลังหัวเราะออกมาสุดเสียงในแสงไฟกระพริบนับดาว เธอสวยไม่ใช่แบบแต่งหน้าจัดหรือเผยเนื้อผิวแต่เธอดูมีความสุขเธอกำลังเต้น หัวเราะและมีชายหนุ่มรูปหล่อที่ยื่นเครื่องดื่มให้เธอพร้อมรอยยิ้มกว้างแล้วเธอก็รับมายิ้มตอบนิ้วของณภัทรหยุดอยู่แค่ตรงนั้นเขามองภาพซ้ำ ๆ แม้คลิปจะเล่นจบไปแล้วแค่ไม่กี่วินาที มันกลับกวนใจเขาได้ขนาดนี้"ไม่รู้สิ""ภาพเธอหัวเราะกับคนอื่น มันทำให้พี่รู้สึกไม่โอเคเลยสักนิด"แววตาของเขานิ่งแต่แฝงความรู้สึกบางอย่างที่ไม่อาจกลั้นได้อีกต่อไปความหึง แบบเงียบ ๆแต

ลิ้นของเขาสัมผัสลงไปอย่างแผ่วเบาลากขึ้นลงช้าๆตรงกลางร่องเสียงครางยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆมือของหญิงสาวกดหัวของเขาเอาไว้อย่างลืมตัว เขาห่อลิ้นสอดเข้าไปในรูอันแคบๆของเธอ หญิงสาวถึงกับแอ่นสะโพกรับกับปลายลิ้นอย่างเสี่ยวซ่านเธอร่อนสะโพกรับจังหวะลิ้นของเขา เสียงหายใจหอบถี่ๆเสียงกระเส่าก่อนที่เธอจะเกร่งกระดุกคาลิ้นของชายหนุ่มพร้อมทั้งปล่อยน้ำหวานออกมา อย่างมากมายเขาจับเธอโก้งโค้งเอามือยันโซฟาเอาไว้ เขาจับท่อนเอ็นใหญ่จ่อที่กลีบกุหลาบลากมันขึ้นลงเบาๆหญิงสาวครางออกมาด้วยความเสียว"ฮื้อ! อ่า!พี่เสือนับไม่ไหวแล้ว"เขาเห็นว่าเธอพร้อมแล้วเขากดท่อนเอ็นใหญ่เข้าไปช้าๆกลีบทั้งสองปริ้นออกมาเพราะความใหญ่โตของชายหนุ่มสองมือของเขาจับที่เอวคอดกิ่วของเธอเอาไว้ เขาขยับสะโพกให้เป็นจังหวะเสียงหน้าขากระทบกับแก้มก้นดังล้นห้องรับแขกแข่งกับเสียงครางของหญิงสาว ชายหนุ่มเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นเพิ่มความเสียวซ่านจนทั้งคู่ครางออกมา"อื่อ"ตัวหญิงสาวโยกคลอนตามแรงกระแทก หน้าอกใหญ่กระเพื่อมไปมา "อื้อ"เมื่อได้ยินแบบนั้นชายหนุ่มควงเอวอัดใส่เธอไม่ยั้งร่างของหญิงสาวโยกตามแรงกระแทกของชายหนุ่มหญิงสาวเสร็จสมออกมาในที่สุดจากน

ในความเงียบสงบของค่ำคืนนั้นไม่มีประโยคบอกรักแต่หัวใจของทั้งคู่กำลังพูดแทนกันอย่างเงียบงันและบางทีความรู้สึกแบบนี้อาจจะลึกซึ้งยิ่งกว่าคำว่า รัก ก็ได้คืนนั้นหลังอาบน้ำเสร็จ ณภัทรก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพที่นับดาวไม่คิดว่าจะได้เห็นในชีวิตนี้ผ้าเช็ดตัวสีขาวเพียงผืนเดียวพาดอยู่รอบเอวผิวของเขายังเปียกชื้นนิด ๆ จากหยดน้ำที่เกาะอยู่ตามต้นคอและแผ่นอกเรือนร่างสูงโปร่งแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อชัดเจนของผู้ชายที่ออกกำลังกายสม่ำเสมอขณะที่เขาเดินมาตรงเตียงด้วยสีหน้าปกติ นับดาวกลับอยากจะมุดหมอนหนีมากกว่า“เอ่อ...พี่เสือจะ…นอนแบบนี้เหรอคะ”เธอถามเสียงเบา มือก็ขยำปลายผ้าห่มแน่นเขายิ้มบาง ๆ อย่างคนรู้ทัน“เสื้อผ้าพี่อยู่ที่รถขี้เกรียจลงไปเอา”พอพูดจบก็เดินไปปิดไฟหัวเตียงเหลือเพียงแสงสลัวอบอุ่น“แล้ว…จะใส่แค่นี้จริง ๆ เหรอคะ”เสียงเธอเบาและสั่นกว่าเดิมหลายเท่า“อืม”เขาตอบง่าย ๆ ก่อนทิ้งตัวลงนั่งฝั่งเตียงของตัวเอง“แต่ไม่ต้องห่วง พี่ไม่ทำอะไรแน่นอน”เขาหันมายิ้มให้เธออีกครั้ง“พี่เหนื่อยแล้ว”แล้วเขาก็เอนตัวลงนอนยกมือไพล่ศีรษะอย่างสบายใจเฉิบปล่อยให้คนอีกฝั่งของเตียงใจเต้นแรงอยู่เงียบ ๆนับดาวข่มใจ