All Chapters of คุณหมอณภัทร: Chapter 21 - Chapter 30

เวลาประมาณห้าทุ่มกว่าไฟในห้องถูกปิดลง เหลือเพียงโคมไฟหัวเตียงที่ส่องแสงนวลอุ่นนับดาวนอนกอดหมอนข้างอยู่บนเตียงพยายามข่มตาหลับ แต่กลับรู้สึกว่าคืนนี้ใจยังลอยอยู่กับคำพูดของใครบางคนตั้งแต่ตอนบ่ายเธอถอนหายใจเบา ๆกำลังจะเอื้อมมือไปปิดโคมไฟแต่เสียง ติ๊ง ๆ จากโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาก่อนหน้าจอสว่างวาบชื่อที่เด้งขึ้นมาคือ พี่เสือ วิดีโอคอลนับดาวเบิกตานิด ๆ ก่อนจะกดรับสายภาพบนหน้าจอเผยให้เห็นณภัทรในชุดกาวน์ผมยุ่งนิด ๆ ใต้แสงไฟขาวของห้องพักแพทย์“ยังไม่พักเหรอคะ” เธอถามยิ้ม ๆ“กำลังจะวางยาคนไข้แต่ขอคุยกับเมียก่อน”เขายิ้มจาง ๆ เสียงทุ้มต่ำแม้จะฟังเหนื่อย ๆ แต่กลับนุ่มอย่างประหลาดนับดาวหัวเราะเบา ๆ “พี่เสือพูดอะไรน่ะ”“พูดจริง ไม่ได้เล่น”เธอมองเขาผ่านหน้าจอแม้จะไม่ได้อยู่ใกล้กัน แต่เพียงแค่เห็นหน้าก็รู้สึกอบอุ่นแปลก ๆณภัทรโน้มใบหน้าเข้ากล้องเล็กน้อย “คิดถึงหน้าเราแล้วกลัวลืม...เลยอยากขอดูอีกนิดก่อนทำงาน”“ก็เห็นอยู่ทุกวัน” เธอบ่นเสียงเบา“ไม่พอ…จะเห็นไปทุกวันนั่นแหละ”เขาพูดยิ้ม ๆ ก่อนจะมองเธอนิ่ง ๆ“อยู่คนเดียวเหงาไหม”เธอส่ายหน้า “ไม่เหงาค่ะ”เขายิ้มละมุนขึ้นกว่าเดิม “ดีแล้วถ้าเหงา

เขาเดินออกจากห้องทำงานของแม่ด้วยหัวใจที่เบากว่าเดิมปลายเท้าก้าวมั่นคงขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่แค่เพราะแม่ยอมรับแต่เพราะเขารู้แล้วว่าความรู้สึกของเขาที่มีต่อนับดาวหลังจากออกจากห้องของคุณดาริน ณภัทรไม่ได้กลับไปที่รถแต่เลือกที่จะเดินตรงมายังชั้นของฝ่ายพัฒนาธุรกิจหัวใจของเขายังอุ่นอยู่จากบทสนทนาเมื่อครู่และก็เพียงอยากใช้ช่วงเวลาหลังเลิกงานเดินกลับกับใครบางคนเท่านั้นเองเสียงรองเท้าหนังของเขาดังแผ่วเบาเมื่อย่างเข้ามาในห้องทำงานของนับดาวพนักงานหญิงบางคนที่เงยหน้าขึ้นมาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ ถึงกับสะดุ้งนิด ๆก่อนจะหันไปกระซิบกันเบา ๆ ด้วยแววตาเป็นประกายแต่นัยน์ตาคมของเขาไม่ได้สนใจสิ่งรอบตัวสายตาทั้งหมดมาหยุดอยู่ที่โต๊ะทำงานมุมหน้าต่างที่ซึ่งนับดาวยังนั่งตั้งหน้าตั้งตาพิมพ์เอกสารอย่างไม่รู้ตัวณภัทรหยุดยืนห่างออกไปเล็กน้อยรอเธอจัดการงานตรงหน้าให้เสร็จก่อนจะเข้าไปทักมือสองข้างซุกอยู่ในกระเป๋ากางเกงใบหน้าประดับรอยยิ้มบางอย่างที่อ่อนโยนไม่นาน นับดาวก็เงยหน้าขึ้นสายตาสบกับเขาอย่างจัง ก่อนจะเบิกกว้างเล็กน้อย“พี่เสือ มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?”“ก็...สักพักครับ”เสียงทุ้มตอบอย่างไม่รีบร้อน“แวะไปคุยก

ค่ำคืนที่แสนหวานอาจผ่านไปแต่เช้าที่ตื่นขึ้นมาแล้วมีใครบางคนอยู่ข้างกายต่างหากที่เรียกว่าความสุขที่แท้จริงแสงแดดช่วงบ่ายส่องลอดม่านเข้ามาในห้องเล็ก ๆ กลายเป็นแสงอ่อน ๆ ที่ทำให้ทุกอย่างในห้องดูอบอุ่นและนิ่งสงบเหมือนเวลาหยุดเดินนับดาวนั่งพับขาอยู่บนโซฟา มือถือแก้วน้ำผลไม้ในมือ ขณะที่ณภัทรเพิ่งแต่งตัวเสร็จ สวมเสื้อเชิ้ตสีอ่อนทับกางเกงสแล็กเรียบร้อยเขาเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน“นับไปโรงพยาบาลกับพี่ไหมวันนี้”เธอเงยหน้าขึ้นจากแก้วน้ำ สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย“เอ๊ะ? ไปได้ด้วยเหรอคะ?”“อื้ม” เขาพยักหน้า “วันนี้พี่เข้าเวรบ่าย มีตรวจคนไข้ไม่เยอะมาก”นับดาวหัวเราะเบา ๆ “ไปก็ได้ค่ะ”“เมียพี่น่ารักที่สุดเลย”เขายักคิ้วให้ เล่นเอาหัวใจเธอกระตุกวูบ ก่อนจะกลบเกลื่อนด้วยการวางแก้วลงบนโต๊ะอย่างเร็ว“งั้นขอเวลาเปลี่ยนชุดแป๊บนึงนะคะ”ณภัทรยิ้มกว้างอย่างพอใจ แล้วคว้ากุญแจรถ“พี่รอครับ”ไม่นานหลังจากนั้น ทั้งคู่ก็เดินเคียงกันออกจากห้องณภัทรเปิดประตูรถให้เธออย่างเคย ก่อนจะออกรถไปอย่างไม่เร่งรีบในรถมีเสียงเพลงเบา ๆ เปิดคลอ สลับกับบทสนทนาของทั้งคู่ แต่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม“แล้วนับ

รู้สึกแย่ณภัทรหันตาม สบตากับแผ่นหลังเธออย่างรู้สึกได้ถึงบางอย่างขณะที่มายด์ยังคงนั่งจิบกาแฟอย่างสบาย ๆ“เธอน่ารักดีนะ”เธอพูดขณะมองแก้วกาแฟของตัวเอง“แต่ดูเธอไม่ค่อยชินกับเพื่อนผู้หญิงของเสือเลยนะ”ณภัทรวางช้อนลงอย่างนิ่ง ๆ“มายด์…พูดให้ชัดเถอะ”มายด์เงยหน้าขึ้น สบตาเขายิ้มบาง ๆ ปรากฏบนมุมปาก“มายด์แค่สงสัย ว่าผู้หญิงแบบเธอ...จะอยู่ในชีวิตของเสือได้นานแค่ไหน”ในขณะที่อีกด้านหนึ่งนับดาวยืนอยู่ตรงหน้ากระจกในห้องน้ำหญิงมือเธอแตะหน้าอกเบา ๆ หัวใจยังเต้นแรง หายใจตื้นๆเพราะความคิดที่ไม่สามารถหยุดคิดถึงเรื่องเมื่อที่ผ่านมาได้ นับดาวยื่นนิ่งๆสุดลมหายใจเข้าออกยาวๆ พรางคิดว่าคงไม่มีอะไรหรอกมั่งคงเป็นเพื่อนของณภัทร พวกเขาคงจะสนิทกันมากเพราะเรียนด้วยกันมาตั้งหลายปีนับดาวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ อีกครั้ง พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกบางอย่างที่กำลังก่อตัวอยู่ในอก... แล้วผ่อนออกช้า ๆ พร้อมกับส่งรอยยิ้มให้ตัวเองในกระจก แม้มันจะฝืนอยู่บ้าง แต่ก็เพียงพอให้เธอเดินกลับออกมาจากห้องน้ำด้วยท่าทางที่มั่นใจและสงบนิ่งกว่าเมื่อครู่เมื่อเธอกลับมาถึงโต๊ะ บรรยากาศดูเหมือนจะเปล

ท้องฟ้ายามเย็นโรยแสงสีทองอ่อนลงเหนือแนวเขาสูงที่โอบล้อมไร่องุ่นเอาไว้ราวกับอ้อมกอดที่ไม่มีคำพูด ริมรั้วไม้เก่า ๆ หญิงสาวยืนนิ่ง ปล่อยให้สายลมเย็นพลิ้วผ่านผิวแก้ม เส้นผมของเธอปลิวไหวอย่างเชื่องช้า เธอปล่อยใจให้ล่องลอยไปกับความเงียบที่อบอวลอยู่รอบตัว เธอหลับตาลงเล็กน้อยเหมือนอยากให้ลมพัดพาความคิดถึงไปไกล ๆ คิดถึงเขามากแต่เขาจะคิดถึงเราหรือเปล่านะ นับดาวได้แต่ถามตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่าสายตาเธอทอดยาวไปยังไร่องุ่นที่ทอดตัวเป็นแถวยาว เขียวชอุ่มอยู่ใต้แสงสุดท้ายของวัน แต่ในใจกลับรู้สึกว่างเปล่ายิ่งกว่าท้องไร่หลังฤดูเก็บเกี่ยวเสียงลมหายใจของเธอแผ่วเบา ราวกับไม่อยากให้ตัวเองได้ยินว่ากำลังยัง "อยู่ตรงนี้"เธอหนีมาไกลจากความวุ่นวาย หนีจากรอยยิ้มของเขาที่ไม่เคยเป็นของเธอเลยจริง ๆ"สุดท้ายก็เหลือแค่เราสินะ" เธอพึมพำกับตัวเอง ขณะมือค่อย ๆ เอื้อมไปสัมผัสใบองุ่นที่ไหวเบา ๆ ตามแรงลมความเงียบรอบตัวไม่ได้น่ากลัวเท่าไหร่กลับกลายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดในตอนนี้ไม่มีใครรู้ว่าเธออยู่ที่นี่ และบางทีนั่นอาจเป็นสิ่งเดียวที่เธอต้องการเย็นวันนั้น เธอยืนอยู่ริมรั้วไม้ มองแถวองุ่นที่ปลิวไหวตามแรงลม สายตาเลื่อนล