Semua Bab ทะลุมิติมาเป็นชายาอ๋องพิการพร้อมระบบป้องกันระดับสูง: Bab 141 - Bab 150

”ช่างใจร้ายนัก!! ปล่อยชาวบ้านไว้เช่นนี้ต่างอะไรกับให้พวกเขารอวันตาย ขอบใจแม่นาง ข้าคงต้องไปรายงานที่ค่ายทหารใหญ่!!“ ม้าเร็วรับถุงผ้าจากมือนาง ก่อนควบม้าฝ่าความมืดออกไปด้วยความเร็ว“ลงมือเถิดขอรับ เกรงว่าข้าศึกจะใกล้เข้ามาทุกที!!” ตงซื่อเฉิงหันไปบอกเฒ่าแก่โรงเตี๊ยมเมื่อทุกคนขึ้นบนรถม้าจนหมดแล้ว พรึบ เปลวไฟที่บุกโชนในยามกลางคืนที่มืดมิด แม้จะสร้างความสนใจให้แก่ข้าศึกแต่ก็ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย และปล่อยให้ชาวบ้านต้องตายอย่างโดดเดี่ยว“ไฟไหม้ ๆๆ” เสียงคนที่พร้อมอพยพรีบช่วยกันตะโกนพร้อมทั้งบังคับรถม้าออกไปทางด้านหลังหมู่บ้าน“อพยพ ข้าศึกจะมาแล้ว อพยพ!!“ เพราะบ้านส่วนใหญ่ทำจากไม้ซึ่งเป็นเชื้อเพลิงชั้นดี ตอนนี้เหล่าคนที่เข้ามาพักในหมู่บ้านโกลหลพอควร เพราะมีทั้งเสียงตะโกนเรื่องไฟไหม้และข้าศึกบุก อารามตื่นมาตกใจกลางดึก แต่ละคนรีบคว้าของมีค่าและวิ่งฝ่าความมืดเพื่อเอาตัวรอดทันที ข้าวของไม่ต้องเก็บมากเพราะส่วนใหญ่เป็นคนที่อพยพเข้ามาตั้งหลักที่นี่ จึงสามารถออกเดินทางได้เลย กรุบ กรุบ กรุบ รถม้าสองคันวิ่งตามกันโดยมีตงซื่อเฉิงบังคับคันหน้า และถานปิงเหยียนบังคับอีกคันตามมา มีถานเตียนเถียนเป็นคนบอกทาง ”ไ

ชายที่สวมชุดนักรบนอนอยู่บนเตียงภายใต้กระโจมหลังเล็ก โดยมีทหารยืนเฝ้าทั้งด้านหน้ากระโจมและในกระโจม“ตัดช่องตรงนี้ออกก่อนดีหรือไม่เจ้าค่ะ” เพราะชุดที่เขาสวมใส่ทั้งหนักและหนาไม่สามารถที่จะถอดออกได้ทั้งตัวนางจึงขอร้องให้ตงซื่อเฉิงและถานปิงเหยียนช่วยกันตัดเสื้อบริเวณที่เป็นแผลออก“ หากเจ้าทำเช่นนั้นเสื้อเกาะท่านแม่ทัพอาจเสียหาย!!” นางมองหน้าคนที่พูดนิ่งๆก่อนจะใช้นิ้วชี้ไปที่แผลจากการถูกมีดฟันลึกและดูน่ากลัว จนนางเวียนหัวแต่ต้องกลั้นใจทำ“ เรื่องชุดนี้เป็นหน้าที่ของท่านไม่ใช่หรือ ข้าจะทำการรักษาหากปล่อยให้เสื้อผ้ายังอยู่ครบถอดออกแค่บริเวณข้างบนไร้เสื้อตัวนี้ก็เปื้อนเลือดอยู่ดี นี่ก็ยังไม่แน่ว่าอาจติดเชื้อ ข้าขอถามท่านเพียงครึ่งคำได้หรือไม่” เมื่อบุรุษผู้นั้นพยักหน้านางลุกขึ้นยืนตรงหน้าเขาก่อนจะเอ่ยคำพูดช้าๆ“ หากท่านหวังดีกับท่านแม่ทัพของท่านจริง เหตุใดจึงไม่พาไปที่โรงหมอหรือบางทีแคล้นจี้โจอาจอยู่ไม่ไกลเกินกว่าจะรักษา และในกองทัพที่ใหญ่ถึงขั้นมีแม่ทัพสวมเครื่องแบบเต็มตัวเช่นนี้ควรจะมีหมอหลวงมาดูแลใช่หรือไม่ แต่การที่พวกท่านหนีตายเข้ามาในป่าลึก และมาพักแรมใกล้ๆแอ่งน้ำหรือว่าจริงๆแล้วพวกท่านค

“หลักฐานอย่างอื่นหล่ะ” ตงซื่อเฉิงเปิดบาดแผลบนร่างกายที่มีทั้งเก่าและใหม่ให้พระองค์ดู ก่อนจะมอบตราสัญลักษณ์ของนักฆ่าหรือเหล่าทหารของหนิงสุ่ยกวงให้พระองค์ เวลาที่มีการทำร้ายเขาสิ่งนึงที่เขาจะคว้ามาไว้เป็นหลักฐานคือตราสัญลักษณ์พวกนี้“ทุกครั้งที่เจอข้าที่อารามในภูเขาหนาม คมดาบนับ10พุ่งตรงมาอย่างไม่ไว้ชีวิต สั่งทุกคนที่พบเจอข้า…ทำร้ายข้าได้ตามอำเภอใจ ทั้งๆที่มารดาข้าออกบวชเพื่อขอให้เขาไว้ชีวิตข้า คนชั่วช้าก็ยังเมินเฉย ” เขาวางจดหมายลับที่ป้าเขาเก็บงำมาเนิ่นนานให้องค์ชายได้ดู จดหมายนั้นเป็นจดหมายปิดผนึก สั่งนักฆ่าทั่วสารทิศให้ฆ่าล้างโคตรไม่เว้นแม้แต่ป้าเขาที่เป็นฮูหยินใหญ่ของแม่ทัพตงหวังฉี….ชายผู้นั้นเป็นซาตานในคราบเทพบุตรชัดๆ” พวกเจ้ามีหมึกและกระดาษหรือไม่“ ถานเตียนเถียนรีบพยักหน้าก่อนวิ่งออกไปนำกระดาษและหมึกเข้ามาให้องค์รัชชาย เขาตวัดไปพู่กันอยู่สองสามทีก่อนมอบให้องครักษ์” ส่งจดหมายฉบับนี้ให้ม้าเร็วของเราเอาไปมอบให้เสด็จพ่อ แจ้งแก่เสด็จพ่อว่าคนที่มักใหญ่ใฝ่สูงโดยการหลอกใช้อาหญิงเป็นเครื่องมือ อาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับกบฏอีกด้วยและชายผู้นั้นคือ หนิงสุ่ยกวง กักตัวเข้าไว้ในคุกหลวง ข้าจะกลับไ

“อาสามเจ้าพูดเกินไป อ่อ เตี้ยนเตี้ยน เรื่องที่พวกอาจะกลับไปเป็นนายอำเภอคงพับไว้แล้วหล่ะ อาสะใภ้กับอาสามปรึกษากันว่า จะกลับไปทำสวนที่หารตง หากภัยสงครามสงบ ไม่อยากรบกวนเจ้ากับบ้านสามีนัก” สิ่งที่ได้ยินอาสะใภ้พูดมาทำนางรีบละมือจากการเก็บข้าวของ”ไม่ลำบากเลยสักนิด ท่านอาสะใภ้บอกข้าว่าจะเปิดหอโอสถด้วยกันหนิเจ้าคะ!!“ นางหันไปพูดคุยกับอาสะใภ้อย่างตั้งใจ ดวงตากลมโตฉายแววไม่เข้าใจ“ข้ากับอาสามเจ้ากลัวจะเป็นภาระ เราสองคนไม่มีทรัพย์สินใดติดตัวมา เจ้าอาจจะเหนื่อยที่ต้องพยุงข้าสองคนเดินไปด้วยกัน” ตอนมารับหลานชายพวกนางนำทรัพย์ติดตัวมาเพียงเล็กน้อย เพราะตั้งใจว่าขะรีบไปรีบกลับมาดูแลลูกบ้าน ไม่ทันคิดว่าจะเจอข้าศึกเข้า“เรื่องนั้นท่านอาอย่าได้เป็นกังวลไปเลยเจ้าค่ะ จำได้หรือไม่ที่ข้ามอบเกลือแก่ท่านอาเอาไว้ นั่นจะเป็นทุนรอนไว้สร้างตัวได้แน่นอน” เมื่อถานเตียนเถียนพูดถึงเกลือ นางก็นึกขึ้นได้ รีบเอาห่อผ้ามาแกะและพบว่ามันยังอยู่ดี“ข้าลืมนึกถึงเรื่องนี้ไปได้อย่างไรกัน!! ขอบใจมากนะเตี้ยนเตี้ยน” นางน้ำตาปริ่มจะไหล จากชีวิตที่สิ้นหวังบัดนี้เหมือนมีแสงสว่าง รวบตัวหลานสาวสามีมากอดแนบอก ตลอดทางที่มาเป็นถานเตียนเถ

“เช่นนั้นควรทำอย่างไร” เขาไม่เคยเจอการทำศึกที่ฉลาดเช่นนี้ และไม่เคยเจอศึกที่พร้อมตลบหลังตลอดเวลาคล้ายคนคิดกลไกลไม่มีความเป็นบุรุษพอ นอกจากไม่เผชิญหน้ายังไม่มีสาร์นท้ารบ และยังฆ่าแกงชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ข่มขวัญอีกต่างหาก“ซุ่มโจมตีขอรับ” “ซุ่มโจมตีงั้นหรือ ชายชาติทหารไม่ทำกัน” เขามีแต่สู้ซึ่งๆหน้าทั้งนั้น“แต่เพราะกลยุทธ์การรบที่เปลี่ยนไป ในเมื่อกบฏไม่เคยมองที่กติกา เหตุใดเราต้องทำตามกติกาหรือเจ้าคะ การเสียกำลังพลโเดเปล่าประโยชน์เป็นเรื่องไม่สมควร” ถานเตียนเถียนที่รักความถูกต้อง แต่ครานี้นางยินดีผิดกติกานิดหน่อยในเมื่อคนเหล่านั้นไม่อยู่ในกติกาตั้งแต่ทีแรก“ที่สำคัญ ทั้งสี่แคว้นจะส่งกำลังพลมากมายไปช่วยวังหลวง แล้วปล่อยให้ชาวบ้านผจญกับความหวาดกลัวหรือเจ้าคะ” สิ่งที่นางพูดล้วนอยู่บนพื้นฐานความเป็นจริง ตลอดเวลาที่หนีภัยสงคราม เห็นคนเจ็บคนตายจำนวนมาก เท่านั้นยังไม่พอคนโดนปล้นก็มีไม่น้อย หากปล่อยผ่านเรื่องนี้ทั้งที่ช่วยได้ นางและเขาคงไม่ใช่มนุษย์แล้วกระมัง“เอาตามท่านสองคนว่า เรามาวางแผนกันเถอะ” ในเมื่อองค์ชายรองเชื่อใจทั้งคู่ เขาที่เป็นแม่ทัพใหญ่จะเชื่อบ้างมิได้หรือ“ข้าศึกพวกนั้นเดินทางผ่าน