Semua Bab ทะลุมิติมาเป็นชายาอ๋องพิการพร้อมระบบป้องกันระดับสูง: Bab 101 - Bab 110

ลงมือเขียนทุกสิ่งที่ได้เจอมา ส่งยัดใส่ใต้ปีกนกเหยี่ยวที่ร่างเดิมเคยฝึกไว้ นางเลี้ยงเจ้าเหยี่ยวนั่นในมิติ วันนี้ได้เอาออกมาใช้งานเสียที ”ไปหาพ่อบ้านหวังที่วัดซงจื้อ จากนั้นพ่อบ้านหวังจะติดต่อท่านน้าเอง“ นางสั่งเจ้าเหยี่ยวก่อนปล่อยให้บินหายไปในความมืด นี่ก็คงเป็นวิธีสื่อสารที่ดีที่สุดที่ร่างเดิมทิ้งเอาไว้ให้ วัดซงจื้อคือที่ที่นางแอบพาพี่ชายไปรักษา มันอยู่ห่างจากที่นี่ไม่มาก และยังเป็นที่พักเสบียง ทั้งยังคอยเป็นสื่อกลางช่วยส่งข่าวกลับเมืองหลวงอีกด้วย”ไม่ยักรู้ว่าเจ้าเลี้ยงเหยี่ยวด้วย“ นางเดินกลับมายังลานกว้างของจวนเจอเข้ากับคนเจ็บที่พยุงตัวเองออกมาด้วยไม้เท้า”ก็ยังมีอะไรในตัวข้าที่ท่านยังไม่รู้อีกมาก อย่าไว้ใจข้าหล่ะ!!“ นางแกล้งเย้าก่อนจะเลี่ยงเดินหนีไปอีกทาง แต่เพราะกลัวนางจะเดินหายไปไม่ทันได้พูดคุยเรื่องสำคัญ เขาจึงลืมตัวเอื้อมแขนหมายจะจับนางเอาไว้จนไม้เท้าหลุด ดีที่นางเห็นพอดีจึงคว้าตัวเขาไว้ทัน”เจ้าแรงเยอะ!!“ เขาว่าอย่างนึกทึ่ง เมื่อตอนนี้นางใช้เพียงฝ่ามือเดียว ดึงแขนเขาเอาไว้ให้ไม่หงายท้องไปเสียก่อน”ข้ากินอิ่ม นอนอุ่นทุกมื้อ ฝึกต่อสู้ทั้งยังไม่ผอมบาง ท่านจะเอาอะไรมาสู้ข้ากันห

“อย่ากังวลไปเลย ข้ารับปากตั้งแต่วันนี้ ใครที่มันมีส่วนฆ่าคนบริสุทธิ์ข้าจะเอาเลือดมาล้างเท้าให้คนบ้านข้า และคนบ้านท่านแน่นอน“ นางกำมือแน่น ทุกวินาทีตั้งแต่เป็นวิญญาณทั้งวางแผนเป็นขั้นเป็นตอน จัดการหาทางหนีทีไล่เอาไว้ และตั้งแต่ลืมตา นางคิดถึงแต่จะเอาคืนคนพวกนั้นทั้งนั้น”การที่เจ้ามาที่นี่ เจ้าตั้งใจและวางแผนมาแล้วงั้นหรือ“ นางพยักหน้าก่อนจะลุกขึ้นมานั่งข้างเขา”ข้าวางแผนมาแล้ว ตั้งใจว่าจะเลือกที่นี่เป็นที่สืบหาความจริง ข้าเคยเจอแผนที่ที่ท่านพ่อข้าวาดไว้เป็นระบบโครงสร้างของเจิ่นเป่ย มันอยู่ในห้องคลังของบ้านข้าหน่ะ ข้าสงสัยหลายอย่าง ทั้งยังมีแผนการที่จะลำเรียงเสบียงและอาวุธมาที่นี่อีกหลายช่องทาง เหมือนกำลังพยายามจะช่วยท่านอยู่“ ของพวกนั้นหลังจากนางหยิบมาจากห้องคลัง ระหว่างเดินทางมาที่นี่ นางหยิบมาศึกษาแทบทุกฉบับ ยิ่งคิดว่านางตัดสินใจถูกที่มุ่งมั่นจะมาที่นี่ตอนเป็นวิญญานร่างเดิมบอกแก่นางว่า ตอนเจอพี่ชายที่กำลังบาดเจ็บเพราะต้องพิษ เขากระซิบบอกกับน้องสาวว่าหมายใจจะไปเจิ่นเป่ย นางจึงคิดว่าที่นี่มีบางอย่างซ่อนอยู่”เช่นนั้นเจ้ามีแผนกระทำเช่นไรต่อไป“ นางสูดหายใจและหันมาหาเขาด้วยความมั่นคงในส

”เหตุใดจึงทำเช่นนั้น สมุนไพรตระกูลจิงเชื่อถือได้อยู่แล้ว!!“ แม้ต้นตระกูลไม่มีใครเหลือสักคน และจิงเมิ่งฮวาไปถือศีลหลายสิบปี แต่ที่ผ่านมาสกุลลู่ของพี่เขยจัดการทุกอย่างต่อไม่มีบกพ่อง”ดูท่าว่าความสัมพันธ์ที่ดีเช่นสหายที่ตายแทนกันได้ของหม่อมฉันกับฮองเฮา คงถูกลืมไปตามการเวลาแล้วหล่ะเพคะ“ ผ้าเช็ดหน้าถูกยกขึ้นมาซับหางตา”เมิ่งฮวาเจ้าอย่าน้อยใจไป เรื่องนั้นฮองเฮาคงลืมไปชั่วขณะตอนนี้นางมักเก็บตัวเพราะเสียใจเรื่ององค์หญิงใหญ่ ไหนจะอาการป่วยที่หาสาเหตุไม่ได้นั่นอีก“ ฝ่าพระหัตถ์หนาของฝ่าบาทประคองไหล่ทั้ง2ข้างของนางให้ลุกขึ้น ท่าทางรีบปลอบโยนเช่นนี้ใครบ้างจะดูไม่ออกว่ารักแรกในใจเขาก็ยังคงเป็นนาง”พระองค์แน่พระทัยจริงๆหรือเพคะ ว่าฮองเฮามีอาการป่วยจากเรื่ององค์หญิงที่หายไป“ เสียงหวานกระซิบให้ได้ยินเพียง2คน ในยามที่พระองค์ยังประคองนางอยู่”เจ้า…หมายความว่าอะไร!!“ ทุกคนรู้สตรีที่เก่งทั้งบุ่นและบู๊จนเป็นที่ร่ำลือในเมืองหลวง คือบุตรสาวสกุลจิง นางสกัดยาได้ด้วยตนเองตั้งแต่อายุ13หนาว ดังนั้นความคิดของนางจึงลึกซึ้งยิ่งกว่า ทุกคนในที่นี้เชื่อแบบนั้นมาตลอด”เพราะความเป็นห่วงหลานสาว หม่อมฉันฝากฝังให้คนในจวนตาม

พระองค์พยักหน้า จิงเมิ่งฮวายังนั่งอยู่ที่เดิม”ถวายบังคมฝ่าบาท“ สายตาที่มองนางอย่างตกใจนั้นไม่เล็ดลอดสายตา”เข้ามาสิ เมิ่งฮวาได้รังนกมาจากแดนใต้จึงนำมามอบให้ข้า แล้วยังมีตำรับยาวิเศษที่นางคิดค้นเอง แต่เป็นความลับ ตั้งใจจะสกัดให้เจ้าลองเสวยดู นางทดสอบกับเหล่าข้ารับใช้ข้าแล้ว นางเห็นเจ้านอนไม่หลับหน่ะ“ พระองค์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะเชิญฮองเฮานั่งลงสตรีที่ร่างกายอ่อนแอมาตลอดมองสหายที่วิ่งเล่นด้วยกันมามาตั้งแต่เด็กด้วยแววตายากจะคาดเดา”เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้านอนไม่ค่อยหลับหน่ะ“ น้ำเสียงอ่อนหวานดูมีเมตตา ไม่ทำให้จิงเมิ่งฮวาหลงกล แต่นางยังเล่นบทคนจริงใจต่อไป”เมื่อเช้าข้าตรวจกิจการร้านค้า เข้าไปที่หอสมุนไพรได้ยินหมอหลวงพูดกัน สมุนไพรบางชนิดที่ใดไม่มี แต่แน่นอนว่าที่ร้านหม่อมฉันพอจะหาให้ได้ เหตุใดพระองค์ไม่รับสั่งมาหรือเพคะ“ พระโอษของฝ่าบาทลอบยิ้ม นางในดวงใจของเขาเห็นเรียบร้อยเช่นนี้ก็แสบไม่น้อยไปกว่าใครนักหรอก”เอ่อ…“”หรือว่าฮองเฮาเห็นหม่อมฉันเป็นคนอื่นไปแล้ว“ ตีเหล็กต้องตีตอนร้อน”ไม่ใช่อย่างนั้น ข้าเห็นเจ้าวุ่นต้องดูแลคนทั้งจวน ความเกรงใจข้าก็พอมีไม่กล้าจะรบกวนเจ้า“ นางก้มหัวคำน

“ตกลง!!” ไม่มีสิ่งใดให้เขาสงสัย หลายวันมานี้นางพิสูจน์แล้วว่าการที่มาช่วยกองทัพของเขาให้แข็งแรงขึ้น เพื่อจุดมุ่งหมายแห่งการแก้แค้น มันไม่มีอะไรซับซ้อนแค่พูดมันอออกมาอย่างที่นางว่า ตอนนี้ทหารบางส่วนเริ่มกลับมาสร้างป้อมปราการใหม่ โดยมีกองกำลังลับๆของนางคอยทำงานเป็นมดปลวกใช้ความเงียบสงบในยามค่ำคืนขนอาวุธและเสบียงในคืนที่รับรู้ว่าจุดหมายอยู่ที่ใดนางตัดสินใจส่งข่าวให้พ่อบ้านหวังนำพี่ชายมารักษาตัวต่อที่นี่ โดยที่ยังใช้วัดซงจื้อ เป็นที่ปักหลักรักษาทหารของบิดามารดาที่รอดชีวิตอยู่ เพราะอย่างไรก็ต้องเก็บที่นั่นเป็นที่พักเสบียง10วันหลังจากนั้น คนเจ็บก็มาถึง นางไม่ได้บอกเจ้าของจวนว่าเป็นผู้ใด ตั้งใจว่า…หากมาถึงก็จะรู้เอง”นะ นี่!! ซื่อจื่อแห่งจวิ้นกั๋วกงมิใช่หรือ!!“ กงซือหยางที่คอยเปิดประตูหลังป่าท้ายสุดหมู่บ้านให้นำพาคนเจ็บเข้ามา ถึงกับตาโตเมื่อเห็นร่างกายผายผอม และใบหน้าซูบตอบนอนอยู่บนแคร่ไม้ใผ่ที่ทหารชุดดำยกเข้ามา คนพวกนั้นทำงานอย่างแข็งขัน แต่ปิดบังใบหน้าเอาไว้ เมื่อเรียบร้อยก็ถอยออกไปไร้ซึ่งร่องรอย นี่จึงเป็นจุดมุ่งหมายสำคัญที่ฮองเฮาอยากได้กองทัพที่แข็งแก่งของจวิ้นกั๋วกง!!”เมื่อ2เดือนก่