Masukหากการหนีญาติพี่น้องที่หมายเอาชีวิต เนื่องจากต้องการเสบียงของเธอ ทำให้กระโดดลงมาหัวฟาดพื้นและตื่นขึ้นในร่างของสตรีบอบบางอย่างพระชายาของหยางอ๋อง เยี่ยนฟางคิดว่านี่เป็นพรที่เธอเคยขอ …หากได้รีเซ็ทชีวิตใหม่ ขอให้อย่าพบเจอญาติพี่น้องแบบนี้อีกเลย ขอให้หนีไปให้พ้นคนพวกนี้เสียที!!… ตอนนี้เธอหนีมาไกลน่าดูเพราะได้มาโผล่ในอีกมิตินึงเลยทีเดียว!! “พระชายา แย่แล้วเพคะ!! คนฝ่าบาทนำกำลังพลมายึดเวรคืนทรัพย์ ตอนนี้ท่านอ๋อง…เอ่อ กำลังส่งราชสาร์นไปเจรจาเพคะ!!“ ”แล้วยังไงต่อหล่ะ“ ตื่นมาก็มีเรื่องเลย คนที่ยังจับต้นชนปลายไปถูกถอนหายใจเหนื่อย ”อะ เอ่อ หม่อมฉันอยากให้พระชายากลับไปตระกูลเก่าและตัดขาดความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยากับหยางอ๋องเพคะ!!“
Lihat lebih banyak“เยี่ยนฟางแกมันเด็กอกตัญญู พ่อแม่แกตายแล้ว แกจะกินอะไรกันมากมายห๊ะ!! พวกฉันอดอยากแต่แกไม่เหลียวแล!!” ญาติฝั่งแม่นับสิบคนที่กำลังดาหน้ากันเข้ามาหาหญิงสาวในบ้านพัก ด้วยท่าทางคุกคาม ทำเจ้าของบ้านขมวดคิ้วหมุ่น
“ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้หนูไม่เคยถูกเหลียวแลจากพวกคุณเลยด้วยซ้ำ!! กลับต้องมาดูแลคนที่ฉวยเอาสมบัติแม่หนูไปขาย แล้วตัดหนูออกจากตระกูลหน่ะหรอ ฝันไปเถอะ!!” เธอดิ้นรนเอาชีวิตรอดมานับ6เดือน คนพวกนี้หายหัวในวันที่เธอเป็นเด็กกำพร้า พอเกิดภัยพิบัติร้ายแรงคล้ายวันสิ้นโลก กลับอยากเข้ามาในชีวิตเพียงเพราะเธอเปิดมินิมาร์ท เรื่องอะไรที่เธอจะยอมกันหล่ะ!! “ดี!! ถ้าวันนี้แกไม่ให้อาหารพวกเรา งั้นฉันจะตีแกให้ตาย!!” คนนับสิบที่กรูเข้ามามีผู้ชายถึง8คน แม้หวังเยี่ยนฟางจะฝึกต่อสู้ และออกกำลังกายจนร่างกายแข็งแรงแค่ไหน ก็ยากจะต้านทาน เมื่อเห็นว่าสู้ไม่ได้แน่ๆ ทางออกเดียวคือ…คนพวกนี้ต้องผิดหวังกลับไป และอดตายตามเธอไปติดๆ มือบางคว้าขวดน้ำมันก๊าซออกมาจากกระเป๋าด้านหลัง ก่อนจะเปิดฝายกขึ้นมาขู่ “ถอยออกไป3ก้าว ถ้าไม่อยากตายคากองเพลิงไปด้วยกัน!!” กลิ่นน้ำมันก๊าซลอยมาทำคนพวกนั้นลังเล บางคนยอมถอย บางคนไม่ยอม แต่เยี่ยนฟางกลับไม่สน เธอสาดน้ำมันใส่เสบียงที่อยู่ในห้องเก็บของจนกลิ่นคลุ้ง “นี่แกทำบ้าอะไร!!” คนพวกนั้นตกใจตาโต เมื่อตอนนี้รู้แล้วว่าเธอกำลังจะยอมตายแต่ไม่ยอมเสียเสบียง!! “ต่อให้หนูแบ่งให้พวกคุณก็ฆ่าหนูอยู่ดี ทั้งปืน ทั้งกระบองไฟฟ้า ถ้าเป็นแบบนั้น…ไหนๆหนูก็ต้องตาย งั้นก็อดตายตามหนูมานะคะ!!” พรึบ ไฟลุกไหม้ในห้องเก็บของอย่างรวดเร็วจนคนพวกนั้นทำอะไรไม่ถูก จนกระทั่งอารมณ์ตกใจ แปลเปลี่ยนเป็นอารมณ์ครุกกรุ่น “แก!! อีหลานชั่ว วันนี้แกตาย!!” ความสะใจฉายชัดในดวงตา ก่อนจะมองเห็นลู่ทาง เธอปีนระเบียงด้วยความคล่องแคล้ว และยืนมองคนพวกนั้นด้วยแววตาเยาะเย้ย “ใช้ชีวิตในวันสิ้นโลกด้วยความสุขนะคะ!!” แววตาสมเพชสาดใส่คล้ายน้ำกรดราดใจญาติแสนชั่ว มือบางหยิบเงินหนึ่งปึกออกมาและโยนมันใส่กองไฟ “ไม่!! เยี่ยนฟางนังสารเลว!!“ เสียงด่าทอดังไม่ขาดสาย ใครคนนึงยกไม้ขึ้นมาหวังฟาดลงบนตัวเธอ แต่เธอปล่อยมือจากการเกาะราวระเบียงออกเสียก่อน จากนั้นหลับตาลงอย่างจำนนทิ้งตัวลงด้านล่าง ด้วยความสะใจอย่างที่สุด ฟิ้วววว ตุบ!! …ไม่เจ็บปวด ไม่อดอยาก ชาตินี้ทั้งชาติ อย่าพบเจอญาติแบบนี้อีกเลย เพราะหากเจอกันอีก ฉันจะไม่ยอมให้พวกแกรังแกฉันอีกแล้ว!!…“ข้าจะเอาน้ำเปล่าและเครื่องดื่มชูกำลังออกมาไว้บนเกวียนเปล่า ท่านทยอยไปขนนะเจ้าคะ” เพราะตอนนี้กำลังวุ่นวาย นางจึงกระซิบบอกเขาก่อนปีนขึ้นไปบนเกวียนที่เอาไปขนของและนำน้ำเปล่าขวดเล็ก เครื่องดื่มชูกำลัง โสม และกาแฟกระป๋องออกมานับแสนขวด ทหารที่ต่อแถวและได้รับของอย่างครบถ้วน มีใจหึกเหิมและมีแรงจัดการข้าศึก“ขอบใจสำหรับเสบียง” แม่ทัพใหญ่แห่งจี้โจวเป็นคนนำกำลังทหารออกไปรบด้วยตนเองขี่ม้าเข้ามาหยุดตรงหน้านาง ตงซื่อเฉิงจึงรีบยื่นดาบให้“ดาบนี้ทำมาจากแร่ชั้นดี ทนทานและแกร่งให้ท่านแม่ทัพไว้ปราบศัตรูขอรับ“ การมีอาวุธดีย่อมพาชัยชนะกลับมาโดยง่าย แต่หากจะให้เขาแจกให้ทุกคนเกรงว่าจะมีคนสงสัย”พวกท่านทั้งสองคนมีบุญคุณกับจี้โจวจริงๆ วันพรุ่งนี้ซางกุ่ยจะนำพวกท่านไปที่เรือนหลังใหม่“ นางและตงซื่อเฉิงก้มหัวลงไปเป็นการขอบคุณ”เอาชนะให้ได้นะเจ้าคะ ถือว่าข้าอวยพรในฐานะคนแคว้นจี้โจวคนนึง“ถานเตียนเถียนและตงซื่อเฉิงมองขบวนรถม้าที่ออกไปจนลับสายตา ในใจนางภาวนาให้ทุกแคว้นที่พักดีต่อองค์ชายรองได้รับชัยชนะ และแต่งตั้งองค์ชายขึ้นเป็นองค์รัชทายาท หากใต้หล้าได้คนที่มีใจคุณธรรมเป็นคนปกครองคงสงบร่มเย็นไม่น้อย“ไปพักเถอะ เจ้
“เช่นนั้นควรทำอย่างไร” เขาไม่เคยเจอการทำศึกที่ฉลาดเช่นนี้ และไม่เคยเจอศึกที่พร้อมตลบหลังตลอดเวลาคล้ายคนคิดกลไกลไม่มีความเป็นบุรุษพอ นอกจากไม่เผชิญหน้ายังไม่มีสาร์นท้ารบ และยังฆ่าแกงชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ข่มขวัญอีกต่างหาก“ซุ่มโจมตีขอรับ” “ซุ่มโจมตีงั้นหรือ ชายชาติทหารไม่ทำกัน” เขามีแต่สู้ซึ่งๆหน้าทั้งนั้น“แต่เพราะกลยุทธ์การรบที่เปลี่ยนไป ในเมื่อกบฏไม่เคยมองที่กติกา เหตุใดเราต้องทำตามกติกาหรือเจ้าคะ การเสียกำลังพลโเดเปล่าประโยชน์เป็นเรื่องไม่สมควร” ถานเตียนเถียนที่รักความถูกต้อง แต่ครานี้นางยินดีผิดกติกานิดหน่อยในเมื่อคนเหล่านั้นไม่อยู่ในกติกาตั้งแต่ทีแรก“ที่สำคัญ ทั้งสี่แคว้นจะส่งกำลังพลมากมายไปช่วยวังหลวง แล้วปล่อยให้ชาวบ้านผจญกับความหวาดกลัวหรือเจ้าคะ” สิ่งที่นางพูดล้วนอยู่บนพื้นฐานความเป็นจริง ตลอดเวลาที่หนีภัยสงคราม เห็นคนเจ็บคนตายจำนวนมาก เท่านั้นยังไม่พอคนโดนปล้นก็มีไม่น้อย หากปล่อยผ่านเรื่องนี้ทั้งที่ช่วยได้ นางและเขาคงไม่ใช่มนุษย์แล้วกระมัง“เอาตามท่านสองคนว่า เรามาวางแผนกันเถอะ” ในเมื่อองค์ชายรองเชื่อใจทั้งคู่ เขาที่เป็นแม่ทัพใหญ่จะเชื่อบ้างมิได้หรือ“ข้าศึกพวกนั้นเดินทางผ่าน
“เย็นนี้ข้าจะพาทุกคนมากินอาหารที่ภัตตาคาร ตอนนี้พวกเรากลับไปอาบน้ำกันก่อนดีกว่า” นางบอกทุกคนเมื่อเห็นภัตตาคารอาหารจีนร้านใหญ่อยู่ตรงหน้า นางเองก็อยากลองชิมเช่นกัน“จะไม่สิ้นเปลืองไปหรือเตี้ยนเตี้ยน” เป็นอาสามของนางก็ขมวดคิ้วอย่างคิดไม่ตก“ตราบใดที่มีข้า ทุกคนจะไม่อดตาย เราเดินทางมาเหน็ดเหนื่อย เมื่อได้ที่นอนดีๆ อาหารก็ต้องดีด้วยเจ้าค่ะ เตรียมเกลือของท่านอาให้พร้อม ข้าคิดว่า ข้ากำลังจะเจอขุมทรัพย์ที่เราจะหาเงินไปตั้งหลักได้แล้วเจ้าค่ะ” สายตาหวานมองไปยังหอโอสถชื่อเดียวกับเมืองจง นางมั่นใจว่าคนที่หนีภัยสงครามมาต้องมีครอบครัวอยู่ที่นี่แน่นอน หากนางขายสมุนไพรอีกเขาผู้นั้นย่อมรู้ว่านางโกหกว่ามีสมุนไพรเพียงเท่านั้น แต่หากนางขายเกลือและบอกว่านางนั้นผลิตเกลือเป็นนางจะได้ลูกค้าในระยะยาว“ขอประทานอภัยแม่นางถาน ข้าเป็นคนขอท่านแม่ทัพใหญ่แห่งจี้โจว เพราะจดหมายฉบับนั้นที่องค์ชายรองฝากมา ท่านแม่ทัพจึงอยากพบท่าน!!“ นางกับตงซื่อเฉิงลอบมองหน้ากันอย่างหนักใจ ป่านนี้ความลับที่นางมียาวิเศษคงรั่วไหล“หากจะเอาหลานสาวข้าไปพวกข้าก็จะไปด้วย ร่วมเป็นร่วมตายด้วยกัน” อาสามที่เป็นผู้ใหญ่ที่สุดในนี้เอ่ยขึ้นเสียงดังฟ
“อาสามเจ้าพูดเกินไป อ่อ เตี้ยนเตี้ยน เรื่องที่พวกอาจะกลับไปเป็นนายอำเภอคงพับไว้แล้วหล่ะ อาสะใภ้กับอาสามปรึกษากันว่า จะกลับไปทำสวนที่หารตง หากภัยสงครามสงบ ไม่อยากรบกวนเจ้ากับบ้านสามีนัก” สิ่งที่ได้ยินอาสะใภ้พูดมาทำนางรีบละมือจากการเก็บข้าวของ”ไม่ลำบากเลยสักนิด ท่านอาสะใภ้บอกข้าว่าจะเปิดหอโอสถด้วยกันหนิเจ้าคะ!!“ นางหันไปพูดคุยกับอาสะใภ้อย่างตั้งใจ ดวงตากลมโตฉายแววไม่เข้าใจ“ข้ากับอาสามเจ้ากลัวจะเป็นภาระ เราสองคนไม่มีทรัพย์สินใดติดตัวมา เจ้าอาจจะเหนื่อยที่ต้องพยุงข้าสองคนเดินไปด้วยกัน” ตอนมารับหลานชายพวกนางนำทรัพย์ติดตัวมาเพียงเล็กน้อย เพราะตั้งใจว่าขะรีบไปรีบกลับมาดูแลลูกบ้าน ไม่ทันคิดว่าจะเจอข้าศึกเข้า“เรื่องนั้นท่านอาอย่าได้เป็นกังวลไปเลยเจ้าค่ะ จำได้หรือไม่ที่ข้ามอบเกลือแก่ท่านอาเอาไว้ นั่นจะเป็นทุนรอนไว้สร้างตัวได้แน่นอน” เมื่อถานเตียนเถียนพูดถึงเกลือ นางก็นึกขึ้นได้ รีบเอาห่อผ้ามาแกะและพบว่ามันยังอยู่ดี“ข้าลืมนึกถึงเรื่องนี้ไปได้อย่างไรกัน!! ขอบใจมากนะเตี้ยนเตี้ยน” นางน้ำตาปริ่มจะไหล จากชีวิตที่สิ้นหวังบัดนี้เหมือนมีแสงสว่าง รวบตัวหลานสาวสามีมากอดแนบอก ตลอดทางที่มาเป็นถานเตียนเถ






Ulasan-ulasan