บททั้งหมดของ ทะลุมิติมาเป็นชายาอ๋องพิการพร้อมระบบป้องกันระดับสูง: บทที่ 1 - บทที่ 10

“เยี่ยนฟางแกมันเด็กอกตัญญู พ่อแม่แกตายแล้ว แกจะกินอะไรกันมากมายห๊ะ!! พวกฉันอดอยากแต่แกไม่เหลียวแล!!” ญาติฝั่งแม่นับสิบคนที่กำลังดาหน้ากันเข้ามาหาหญิงสาวในบ้านพัก ด้วยท่าทางคุกคาม ทำเจ้าของบ้านขมวดคิ้วหมุ่น“ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้หนูไม่เคยถูกเหลียวแลจากพวกคุณเลยด้วยซ้ำ!! กลับต้องมาดูแลคนที่ฉวยเอาสมบัติแม่หนูไปขาย แล้วตัดหนูออกจากตระกูลหน่ะหรอ ฝันไปเถอะ!!” เธอดิ้นรนเอาชีวิตรอดมานับ6เดือน คนพวกนี้หายหัวในวันที่เธอเป็นเด็กกำพร้า พอเกิดภัยพิบัติร้ายแรงคล้ายวันสิ้นโลก กลับอยากเข้ามาในชีวิตเพียงเพราะเธอเปิดมินิมาร์ท เรื่องอะไรที่เธอจะยอมกันหล่ะ!!“ดี!! ถ้าวันนี้แกไม่ให้อาหารพวกเรา งั้นฉันจะตีแกให้ตาย!!” คนนับสิบที่กรูเข้ามามีผู้ชายถึง8คน แม้หวังเยี่ยนฟางจะฝึกต่อสู้ และออกกำลังกายจนร่างกายแข็งแรงแค่ไหน ก็ยากจะต้านทาน เมื่อเห็นว่าสู้ไม่ได้แน่ๆ ทางออกเดียวคือ…คนพวกนี้ต้องผิดหวังกลับไป และอดตายตามเธอไปติดๆมือบางคว้าขวดน้ำมันก๊าซออกมาจากกระเป๋าด้านหลัง ก่อนจะเปิดฝายกขึ้นมาขู่“ถอยออกไป3ก้าว ถ้าไม่อยากตายคากองเพลิงไปด้วยกัน!!” กลิ่นน้ำมันก๊าซลอยมาทำคนพวกนั้นลังเล บางคนยอมถอย บางคนไม่ยอม แต่เยี่ยนฟาง

“มู่เยี่ยนฟาง บุตรสาวคนโตสกุลมู่ แม่ตาย พี่ชายออกบวชงั้นหรือ ญาติพวกนี้สารเลวถึงขั้นจับข้าแต่งงานกับอ๋องพิการที่กำลังถูกใส่ร้ายและโจมตีอย่างหนัก!!” ภาพในหัวที่เห็นว่าอนุฉิน ภรรยารองของจวนโหวมู่อวี๋ไห่ ผู้นำสกุลมู่นั้นทุบตีบุตรตรีของสามีอย่างสนุกสนาน ยามสามีไปราชการก็ผูกบุตรสาวคนโตของสามีไว้กับสระบัว ปล่อยให้แช่น้ำทั้งวันทั้งคืน กินข้าวได้วันละ1มื้อ ทั้งยังให้นอนในเรือนสวนที่ผุพัง!!บ่าวรับใช้เป็นคนของนางหมด ท่านย่าที่อยู่เฝ้าเรือนทำตัวเป็นคนแก่หูหนวกตาบอด เพราะยังหวังพึ่งเงินทองของอนุผู้นั้น ส่วนผู้เป็นพ่อนั้นบ้างาน เอาแต่สนใจตำแหน่งหน้าที่การงานที่ก้าวหน้าของตนเอง ไม่สนใจสักนิดว่าในบ้านจะลุกเป็นไฟแค่ไหน!!เจ้าของร่างเดิมนั้นมีประโยชน์เพียงเพราะสัญญาหมั้นหมายกับองค์รัชทายาทมาช้านาน เนื่องจากมารดาที่ล่วงลับเป็นสหายกับฝ่าบาท จนกระทั่งงานเลี้ยงวันเกิดคุณหนูรองมู่เพ่ยฮวา องค์รัชทายาทเมามายร่วมหลับนอนกับคุณหนูรองสกุลมู่ บุตรสาวในแม่เลี้ยงของนาง จนเหล่าขุนนางมาเจอ คล้ายกับเดินตามแผนของใครบางคน!!การสลับตัวเจ้าสาวจึงเกิดขึ้น นางถูกบังคับให้ไปแต่งงานกับหยางอี้เฉิน หยางอ๋องที่ตอนนี้ใบหน้าบาดเ

สตรีผู้นั้นมอบรอยยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะประคองนางเข้ามาในจวนที่กว้างใหญ่“วันนี้ต้องขออภัยทั้งๆที่ขอเลื่อนงานแต่งออกไปแล้ว แต่จวนมู่ยังคงยืนยันว่าจะส่งตัวเจ้าสาววันนี้ ข้าจึงต้องมาต้อนรับเจ้าคนเดียว ส่วนอี้เฉินนั้น…” เมื่อแม่สามีเงียบไปนางพยักหน้าเข้าใจ“คงมีหลายสิ่งให้พระสวามีของข้าต้องจัดการ ที่สกุลมู่ส่งข้ามาวันนี้เพราะว่า…หวังให้ข้าต้องโทษไปกับสกุลหยาง” หยางเหยียนซีตกใจยกมือขึ้นปิดปาก“ทั้งๆที่ยังเป็นเพียงข่าวลือแท้ ๆ “ เสียงบ่นพึมพำทำเยี่ยนฟางยกยิ้ม”หากคนเราหมายใจให้เป็นดั่งหวัง แน่นอนว่า…พวกนั้นย่อมมองถึงการไกลเอาไว้ก่อนเจ้าค่ะ“ “จวนหยางอ๋องนี้ข้าไม่ได้มีตำแหน่งไท้เฟย หรือกุ้ยเฟย เพราะเป็นเพียงฮูหยินของหนิงกวนโหว เจ้าวางตัวกับข้าปกติเถอะ” เพราะสกุลหยางถูกแต่งตั้งเป็นทหารชั้นโท แต่เป็นสกุลฝั่งมารดา ไม่ใช่นามสกุลฝั่งบิดาของหยางอี้เฉิน แม้ว่าต้นตระกูลของสามีนางจะกระทำความดีความชอบมาตั้งแต่รุ่นปู่ บิดา และรวมถึงหยางอี้เฉินก็ตาม เรื่องนั้นยังเป็นความลับพร้อมกับการหายตัวไปของบิดาหยางอี้เฉินการได้รับตำแหน่งอ๋องจึงไม่ได้ถูกแต่งตั้งเพราะเป็นเชื้อพระวงศ์ แต่แต่งตั้งเพราะเป็นทายาทหนิงกวนโหว

”เยี่ยนฟาง ทำเวลาหน่อย เราอยู่ที่นี่ได้แค่1ก้านธูปเท่านั้น!!“ นางพยักหน้าและลงมือ เท้าเล็กๆเข้าไปในห้องนอนของแม่เลี้ยงก่อนก้มมองใต้เตียงตวัดมือครั้งเดียวหีบสมบัตินั่นหายไปทันที!! ก่อนจะเดินไปที่ตู้เครื่องประดับกวาดทั้งหมดใส่มิติ มือบางถือกรรไกรเอาไว้มั่นลงมือตัดฉับลงบนผมยาวสวยของแม่เลี้ยงใจร้าย “สวยงามตามแบบฉบับของข้าก็แล้วกัน!!” จากนั้นไปที่ห้องน้องสาวแสนร้ายของนาง กวาดของมีค่าเข้ามิติทั้งหมด และทำเช่นเดียวกัน กรรไกรตัดฉับลงจนหัวโกร๋นแบบไม่ลังเล ก่อนจะเข้าไปที่ห้องบัญชี ที่นั่นเหมือนคลังสมบัติดีๆนี่เอง นางฉีกยิ้มที่เห็นตั๋วเงินนับ200ปึก ทองแท่ง เงินแท่ง ผ้าไหมอย่างดี เครื่องทองหรูหรา เครื่องประดับที่แวววาวนี้ช่างถูกใจ และโฉนดที่ดินอีกหลายใบ”อยู่กันแบบคนหมดตัวเจ้าจะได้รู้จักการตายทั้งเป็น!!“ นางกวาดตามองดูข้าวสาร ธัญพืชต่างๆด้วยดวงตาแวววาว มันมีเยอะเป็นกองพะเนินจนนางนึกถึงความยากลำบากหากต้องเดินทางไปหูเป่ย“หากต้องถูกเนรเทศอาหารและเงินทองพวกนี้จำเป็นนัก อย่างไรคนของทางการก็ต้องมาริบสมบัติ ไม่สู้ ข้ากลับไปเก็บทุกอย่างให้เรียบไม่ดีกว่าหรือ!!“ คิดได้เช่นนั้นนางก็กวาดข้าวของ อาหารแห้ง

นางตวัดมือทีเดียวของหายวับไปกับตา ก่อนจะมองชั้นวางหนังสือที่มีรายงานการวางแผนรบมากมาย รวมถึงหนังสือชาวตะวันตกกับภาษาที่นางคุ้นเคยอย่างดี ภาษาต่างชาติ…“หมายถึงว่านี่คือบันทึกของขุนนางชาวตะวันตก ก่อนจะต้องแปลเป็นภาษาจีนและรายงานฮ่องเต้สินะ” ในขณะที่นิ้วบางกำลังไล่ดู เสียงเตือนก็ดังขึ้น“ไม่มีเวลาแล้ว รีบเถอะ!!” ระบบที่นางสั่งให้รายงานความเคลื่อนไหวรีบส่งเสียงเตือน นางตัดสินใจกวาดทุกอย่างใส่ในมิติ แต่มีหนังสือเล่มนึงไม่ยอมหายเข้าไป นางจึงใช้มือดึงแรงๆ ก่อนที่กลไกลจะทำงาน ชั้นวางเลื่อนออกช้าๆ เผยห้องลับด้านในที่มีกล่องไม้ขนาดเท่าฝ่ามืออยู่3-4ใบ แต่เพราะไม่มีเวลานางรูดทุกอย่างเข้ามิติทันที“ไปห้องครัว!!” นางเข้าไปเก็บเสบียงทั้งหมด รวมถึงหมู เป็ด ไก่เป็นๆ รวมไปถึงยุ้งฉาง จนระบบแจ้งเตือนว่าตอนนี้ระดับการป้องกันนางเพิ่มขึ้นเป็น50%“คนในจวนนี้สินะ!!” การกระทำของนางคือการช่วยเหลือคนในจวน คะแนนจึงเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบเดินกลับแต่เจอห้องทำงานเข้าเสียก่อน เมื่อมองดูยังเห็นว่าคนในจวนวิ่งวุ่นจึงรีบหลบกายเข้าไป นางมองกล่องที่วางเกะกะเหมือนกับว่าถูกวางอย่างรีบร้อน รีบเก็บมันเข้ามิติทันที รวม