All Chapters of ยัยป้ารักนะครับผม: Chapter 11 - Chapter 20

คอนโดVVV อยู่แถว CC พอได้รับคำตอบเท่านั้นแหละ บอสรีบดับบุหรี่แล้วขว้างทิ้งก่อนหันไปบอกเพื่อนรักพร้อมตบไหล่ “มึงกูไปก่อนนะ แล้วค่อยเจอกัน” “ไอ้บอสเอ๋ย ไม่รู้ว่าใครหลงใครล่ะ เขาหลงมึงหรือมึงเขากันแน่ว่ะ” ปราณพึมพำไล่หลังเพื่อนสนิทที่วิ่งไปหารถตัวเอง “เธอมาได้ยังไงเนี่ย” ไลลาพอได้รับข้อความจากเด็กหนุ่มเธอก็รีบวิ่งลงมาหา แถมยังขับรถยนต์บีเอ็มดับเบิลยูเอ็มสอง ไลลาขยี้ตาอีกรอบเห็นเด็กหนุ่มโบกไม้โบกมือให้เธอ ไลลาควันออกหูรู้สึกโกรธเล็กน้อยที่โดนเด็กหลอกให้เลี้ยง แต่พอคิดอีกทีเด็กนี่จะเอาเงินที่ไหนมาซื้อรถยนต์ราคาเป็นล้านได้ ถ้าไม่ใช่เพราะบ้านรวย แต่ช่างเถอะ...มันไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไร ไลลารีบเดินเข้าไปใกล้เด็กหนุ่มที่ยืนทำท่าเท่ ๆ เหมือนตัวเองเป็นนายแบบ ไลลาไม่อยากจะปฏิเสธหรอกนะว่าบอสเหมาะกับการเป็นนายแบบสูงยาว เข่า ดี แถมเอาดีด้วยต่างหาก ตายแล้ว...เธอคิดอะไรอยู่เนี่ยไลลา โฟกัสที่เรื่องสำคัญสิ “ป้ามีอะไร เรียกผมมา หรือว่าอยาก...อีก” ดูว่าไอ้เด็กนี่มันจงใจกวนเธอด้วยการเว้นช่องว่างเอาไว้

“ป้าไม่ต้องพูด มีหน้าที่ก็ครางไป...” ไม่รู้ไลลาหลงเสน่ห์เด็กหนุ่มไปแล้ว หรือเพราะเธอไม่สามารถเอาชนะความต้องการของธรรมชาติได้ หรือเธอควรปล่อยให้มันเป็นไปตามครรลองของร่างกาย บอสยกยิ้มปลดเข็มกลัดนักเรียนของตัวเองแล้วปลดกางเกงออกไปให้พ้นร่างกาย แก่นกายร้อนดีดผึงออกมาเหมือนกำลังประกาศศักดาว่าตัวเองใหญ่ยักษ์ขนาดไหน เสือร้ายของบอสไม่อยากเล้าโลมไปมากกว่านี้แล้ว อยากกระชากร่างของหญิงสาวมาแล้วกระแทกกายเข้าไปเน้น ๆ แต่ถ้าทำแบบนั้นยัยป้าคงโวยวายด่าเขาเป็นฉาก ๆ ปลายนิ้วเรียวยาวเคลื่อนไปสะกิดกุหลาบงามกลางกายที่เริ่มชื่นช่ำไปด้วยน้ำหวานที่หลั่งออกมาจากการกระตุกเร้าอารมณ์ ปลายนิ้วปาดตามร่องรักก่อนสัมผัสจุดเสียว เท่านั้นหญิงสาวก็ร้องครางออกมา บอสมองยัยป้าที่นอนบนเตียงด้วยสภาพหลุดลุ่ย ผมเผ้ายุ่งเผยิง ดวงตากลมปรือตาด้วยน้ำใส ๆ ที่หางตา ยัยป้าของเขายั่วมากตอนนี้ บอสสั่นหน้ารัว ๆ ซูดปากพลางชักแก่นกายแข็ง ๆ ของตัวเอง ก่อนจะนำมาจดจ่อปากช่องทางรัก ถูไถเป็นการทักทายเพียงแค่นั้นมันก็มากพอที่จะสร้างความเสียวซ่านให้กายสาวโอนอ่อนตามการชักนำของเด็ก

“ก็พี่เป็นห่วงเธอไง” “รู้แล้วครับป้า” จากนั้นเด็กหนุ่มก็ลุกเดินตรงไปที่ครัว “แล้วนั่นจะไปไหน” ไลลาถามอย่างสงสัยเมื่อเห็นเด็กหนุ่มลุกหนี ไม่รู้ว่าเธอพูดอะไรไม่เข้าหู “ก็ลุกไปล้างจานให้ป้าไง กินเมื่อเช้า รีบจนทิ้งไว้แบบนั้น ป้าบอกเองให้ผมเป็นเด็กดีไม่ใช่เหรอ” เมื่อได้รับคำตอบจากบอส ไลลาถึงกลับอึ้ง ๆ เธอก็ไม่ได้ล้างจานจริง ๆ แหละ มันเป็นสิ่งที่เธอไม่ชอบที่สุดแล้ว เมื่อเช้ารีบไปทำงาน คิดว่าหลังเลิกงานจะกลับมาล้าง “ขอบใจนะ” ไลลาไม่ลืมขอบคุณเด็กหนุ่ม แอบเห็นรอยยิ้มมุมปากของบอส น่ารักเหมือนกันนะเนี่ยไอ้เด็กบ้า หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป.... วันนี้หญิงสาวแต่งชุดด้วยเดรสส่ายเดี่ยวสีดำ แต่งหน้าให้เข้ากับลุก ส่วนแฟนปลอม ๆ ของเธอยังไม่โผล่หัวมาตั้งแต่เช้า วันนี้เป็นวันศุกร์พอดี แปลกใจไม่น้อยว่าบอสไปไหนทั้งที่นัดกันไว้เสียดิบดี “ไปไหนของเขากันนะ” ไลลาบ่นพึมพำเบา ๆ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทักข้อความไปหาเด็กหนุ่ม เธอไม่ลืมบอกให้เขาแต่งชุดตามที่บอกเมื่อหลายวันก่อน ซึ่งดูเหม

“ป้าเหรอ?” ศกุนีร้องถาม “ใครว่าแฟนผม ผมก็เรียกป้าทั้งนั้นแหละ” บอสตอบคำถามอย่างเรียบเฉย “ฝากไว้ก่อนนะไลลา” ศกุนีได้แต่กำหมัดแน่น แล้วก็ลากชายหนุ่มที่ตัวเองพามาออกไปข้างนอก “ช่างเขาเถอะเจ๊ ยัยพี่นกก็ชอบทำตัวขวางโลกแบบนั้นแหละ ว่าแต่พี่กับแฟนไปเจอกันที่ไหน” นุษาเอ่ยปากถามทันที “แล้วชื่ออะไร” นารีก็ถามต่อ ไลลายังไม่ทันจะอ้าปากตอบเลย “เดี๋ยว ๆ ทีละคนพี่ตอบไม่ทันหรอกนะ” ไลลารีบร้องห้ามน้อง ๆ ที่สงสัยเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเด็กหนุ่มตามคาด “ผมชื่อบอสครับ เป็นแฟนไลลา ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะครับ” เด็กหนุ่มรู้งานแต่ก็ยังไม่ปล่อยไลลาให้เป็นอิสระได้ ยังกอดไว้อยู่แบบนั้น “ไปไหนมา” ไลลาพึมพำเบา ๆ แต่บอสก็ได้ยินเสียงบ่นของยัยป้าอยู่ดี “ทำไมเหรอป้า คิดถึงผมเหรอ” บอสก้มกระซิบข้างหู แต่การกระทำสุดแสนน่ารักระหว่างหัวหน้ากับหนุ่มหล่ออยู่ในสายตาของคนที่มาร่วมงานเลี้ยงในบริษัท “เธอหิวหรือเปล่า” ไลลาเอ่ยปากถามบอสด้วยความเป็นห่วง บอสไม่ชอบงานเลี้ยงที่มีคน

“คิด ๆ ไว้ก็ดีนะ กูก็ไม่อยากคิดหรอก แต่จู่ ๆ ก็ไม่อยากทำให้ใครบางคนผิดหวัง” “หือ...มึงแปลกอีกแล้วนะบอส มึงรักป้านั่นจริง ๆ เหรอ หลงเขาแล้ว” “พอเลย ๆ กูไม่ได้หลงเว้ย...” จู่ ๆ ก็มีสิ่งมีชีวิตตัวน้อยสี่ขามาถูขาของเด็กหนุ่ม บอสก้มมองขาตัวเองเห็นเจ้าตัวน้อยสี่ขาเอาตัวมาเสียดสี “เหมียว!” “เห้ย” “เห้ยย...แมว” ทั้งเขาและปราณร้องออกมาด้วยความตกใจปกติสถานที่แห่งนี้มีแค่เขากับปราณเท่านั้นที่มาบ่อย ๆ “มาจากไหนวะไอ้ปราณ ปกติที่นี่ไม่มีแมวนี่” “ไม่รู้เหมือนกัน กูก็เห็นพร้อมมึงเนี่ยแหละ” บอสเก็บสมุดลงในกระเป๋าของตัวเองแล้วอุ้มน้องแมวขึ้นมาชูขึ้น พลิกไปพลิกมาอย่างสงสัย ตัวผมซูบน่าจะอดอาหารมาหลายวัน น่ารักแบบนี้ใครช่างใจร้ายเอามาทิ้งเนี่ย “น่ารัก” “น่ารักเนอะ ว่าแต่...ใครเอามาทิ้งเนี่ย” บอสหันไปถามเพื่อนรัก “นั่นนะสิ น่ารักขนาดนี้ น่าสงสารมาก มึงก็เอาไปเลี้ยงที่บ้านดิ บ้านมึงรวยจะตาย เลี้ยงแมวแค่นี้ ไม่เป็นไรหรอกมั้ง” ปราณเสนอ “อ้าว