บทที่ 4 งานเลี้ยงเจ้าปัญหา 1

           หลังจากนั้นทุกเย็น เด็กโข่งก็แวะเวียนมาหาเธอทุกเย็นหลังเลิกเรียน สี่โมงเย็นก็เห็นเขารอหน้าคอนโดเธอแล้ว แบบนั้นก็ดีเหมือนกัน ไลลาจะได้มีเวลาศึกษานิสัยของอีกฝ่าย ส่วนเด็กโข่งที่มันมาที่นี่นะเหรอเพราะอยากจะมาเอาเธอต่างหากล่ะ ทำไมเธอจะไม่รู้   

            เธอยอมเพราะ...ใจเธอคงชอบไอ้เด็กบ้าไปแล้วนะสิ คิดว่าคงจะขอเลี้ยงดู เด็กมันจริง ๆ แล้วแหละ

            “งานเลี้ยงบริษัทป้าวันไหน”

            บอสนั่งซดมาม่าในครัวเอ่ยปากถามคนที่กำลังเปิดโน๊ตบุ๊กตอบอีเมลล์ลูกค้า เงยหน้ามองเธอที่กำลังกินอย่างสุดแสนอร่อย ของสดในตู้เย็นก็มีทำไมยังชอบกินแต่ของมีโซเดียมเยอะอยู่นะ

            “อาทิตย์หน้า”

            “งี้ผมก็อดเอาป้าแล้วอ่ะดิ”

            “โอ๊ย...ไอ้เด็กบ้าคิดเป็นแต่เรื่องอย่างว่าหรือไง”  ไลลาโวยวาย บอสก็หิ้วถ้วยมาม่า มานั่งโซฟาตัวตรงข้ามเธอ กินอย่างมูมมาม

            “อ้าววว...ป้ามีแต่กำไรนะครับ ป้าได้หน้า ได้เอาได้เสียว ผมเนี่ยมีแต่เสียกับเสีย”

            ไลลาทำหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย

            “งั้นเธอมาเป็นเด็กพี่สิ พี่จ้างเดือนล่ะสองหมื่น เยอะนะสำหรับเด็กมัธยม หาเงินค่าขนมไปโรงเรียนสนใจไหม มีข้อแม้ข้อเดียว เธอห้ามมีใครตลอดเวลาที่เป็นเด็กพี่” ไลลาเสนอไปแบบนั้น คิดว่าเด็กอย่างบอสจะยอมตกลงหรือเปล่า

            “อือ ได้ ผมตกลง”

            “ง่ายขนาดนั้นเลย”

            “ก็ข้อเสนอดี ๆ แบบนี้ใครจะไม่เอาบ้าง ได้เอาป้า ได้เงินค่าขนม สบายจะตาย”  บอสพูดก่อนฉีกยิ้ม ไลลามองใบหน้าหล่อ ๆ ของเด็กมัธยมปลายอย่างไม่เชื่อเท่าไหร่ ทว่าในใจของเธอกลับเต้นรัวด้วยความดีใจที่เธอเองก็อาจปฏิเสธไม่ได้  เอาเถอะอายุเธอก็ปูนนี้แล้ว แค่อนาคตข้างหน้าอาจจะโดนเด็กหลอก แต่ก็ยอม....

          “งั้นพรุ่งนี้ผมขนเสื้อผ้ามาอยู่กับป้าเลยนะ”

            “ตามใจก็แล้วกัน บอกเลยถ้ามาอยู่พี่ ห้ามมีใคร ต้องเป็นเด็กดี ตั้งใจเรียนห้ามโดด ไม่งั้นก็อด”  หญิงสาวเอ่ยปากสั่งทันที  อย่างน้อยการที่เด็กหนุ่มมาอยู่ที่นี่แล้วครอบครัวน้องล่ะ จะเป็นยังไง จะอนุญาตไหมนะ?

            “ครับป้า”

            “แล้วการที่เธอมาอยู่ที่นี่กับพี่ ครอบครัวเธอไม่ว่าหรือไง”

            “จะว่าอะไรล่ะ แค่กลับหรือไม่กลับบ้านก็ไม่มีใครสนใจอยู่แล้ว”

            น้ำเสียงเหมือนกำลังน้อยใจที่บ้านอยู่ทำให้ไลลาเงยหน้ามามองบอสอีกหน หนนี้บอสกลับมีสีหน้าเรียบเฉยเมื่อพูดถึงเรื่องครอบครัว ทำให้เธออดคิดไม่ได้ว่าการที่เด็กนี่เกเรเพราะขาดความอบอุ่นงั้นแหละ

            “พูดเหมือนน้อยใจที่บ้านเลยนะ แต่ช่างเถอะ เธออยากพูดเมื่อไหร่พี่ก็พร้อมรับฟังนะ”  พอเห็นเด็กมันทำหน้าจ่อย ๆ ไลลาก็ไม่อยากให้เด็กหนุ่มมีสีหน้าที่เศร้าหมอง

            “ช่างผมเถอะน่า”

            “ก็พี่เป็นห่วงเธอไง”