All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นพระชายาอ๋องตัวร้าย แต่ฉันอยากจะเป็นปลาเค็ม: Chapter 1 - Chapter 10

ฉันตายแล้วตายเพราะคำว่า "แก้งานอีกนิดนะคะ" ของหัวหน้าภาพสุดท้ายที่จำได้คือหน้าจอคอมที่เปิดค้างไว้ 24 ชั่วโมง บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่อืดจนเป็นวุ้น และเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นว่า "พอเถอะ กูเหนื่อย"ก่อนจะดับวูบไป ฉันจึงอธิษฐานจริงจังมาก"ชาติหน้าขอไม่เอาอะไรแล้ว ขอเป็นปลาเค็มตากแห้งก็พอ นอนนิ่งๆ ตากแดดไปวันๆ ไม่ต้องทำงาน ไม่ต้องมี KPI ไม่ต้องมีผัว!"สวรรค์แม่งได้ยินครึ่งเดียวครึ่งที่เป็นปลาเค็มอ่ะได้ยิน แต่ครึ่งที่บอกว่าไม่เอาผัว สวรรค์ทำหูทวนลม---ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีเพราะหนาว หนาวแบบ...มีลมพัดมาจากหน้าต่างไม้ที่แง้มอยู่ และที่สำคัญ มีอะไรเย็นๆ แข็งๆ จ่ออยู่ที่คอข้าจึงก้มลงมอง เป็นดาบดาบยาวสีเงินเป็นประกาย จ่อคอหอยฉันอยู่ห่างไปแค่เซนเดียว คนถือดาบเป็นผู้ชายคนหนึ่ง ใส่ชุดสีดำปักลายมังกร นั่งอยู่ข้างเตียง หน้าหล่อมาก หล่อแบบที่ต่อให้เอาดาราท็อปของจีนมาห้าคนรวมกันก็ยังหล่อไม่เท่าแต่สายตาคืออยากฆ่าคนตายจริงๆสมองที่ยังอืดจากบะหมี่ยังประมวลผลไม่ทัน ปากก็พรั่งพรูข้อมูลจากความทรงจำที่พุ่งเข้ามาเหมือนโดนโหลดไฟล์เถื่อนร่างนี้ชื่อ 'หลินอวี้เหยา' บุตรสาวคนรองของตระกูลหลิน แต่งงานมาเป็นพ

(ไรท์ขอเปลี่ยนคำเรียกของนางเอกจากคำว่า "ฉัน" เป็น "ข้า" แทนนะคะมันจะได้เพิ่มอรรถรส)หลังจากที่ท่านอ๋องตัวร้ายเดินออกไปพร้อมคำขู่จะหักขาแล้วเอาข้าไปทำปลาเค็มตากบนเตียงเขาข้าก็ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่กลัวเพราะกลัวไปก็เหนื่อยสู้เอาเวลาไปกลัว มานอนคิดว่าจะเอากุญแจตู้เซฟที่ระบบให้มาไปเปิดตอนไหนดีกว่าข้าล้มตัวลงนอนบนกองฟางในห้องเก็บฟืน ที่ตอนนี้ข้าปูผ้าห่มที่แอบจิ๊กมาจากห้องหอมาปูทับแล้ว นุ่มสบายใช้ได้เลย"ระบบ ออกมาคุยกันหน่อย"[ติ๊ง! ระบบปลาเค็มระดับตำนานยินดีรับใช้โฮสต์ที่ขี้เกียจที่สุดในปฐพี]เสียงใสๆ ดังขึ้นในหัว เป็นเสียงเหมือนเด็กผู้ชายอายุสิบสี่ที่เพิ่งตื่นนอน"แนะนำตัวหน่อยสิ เจ้าคืออะไร มีหน้าที่อะไร นอกจากแจกหมอนกับกุญแจตู้เซฟผัวข้า?"[ข้าคือระบบปลาเค็ม เกิดมาเพื่อสนับสนุนให้โฮสต์ใช้ชีวิตแบบปลาเค็มขั้นสุด! หลักการของเราคือ : ยิ่งขี้เกียจ ยิ่งได้ดี!]หน้าจอโปร่งแสงลอยขึ้นมาตรงหน้าข้า มีแต่ข้าที่เห็น'null'ข้ากดคลิกที่ร้านค้าอย่างตื่นเต้นรายการของในร้านค้าทำให้ข้าตาโตเท่าไข่ห่านมาม่ารสต้มยำกุ้งน้ำข้น 1 ห่อ = 10 แต้มโค้กเย็นเจี๊ยบ 1 กระป๋อง = 15 แต้มผ้าห่มไฟฟ้า = 100 แต้มเตียง

คืนที่สามของการเป็นพระชายาปลาเค็มในห้องเก็บฟืนข้ากำลังนอนหลับสบายอยู่บนเตียงฟางระดับห้าดาวของข้า ผ้าห่มสี่ผืนคลุมถึงคอ หมอนสามใบรองหัว ในมือกอดหมอนข้างที่ทำจากฟางยัดเองอีกหนึ่งใบอากาศเย็นสบาย เสียงจิ้งหรีดร้องกล่อมสวรรค์จนกระทั่งแอ๊ด...ประตูห้องเก็บฟืนที่ข้าล็อคจากข้างในอย่างดี ค่อยๆ แง้มเปิดออกลมเย็นวูบหนึ่งพัดเข้ามาข้าขี้เกียจลืมตา คิดว่าเป็นหนู"เสี่ยวเถาเหรอ เอาขนมวางไว้ตรงนั้นแหละ...พรุ่งนี้ค่อยกิน..."ไม่มีเสียงตอบแต่มีเสียงฝีเท้าหนักๆ เดินเข้ามาแล้วก็หยุดอยู่ข้างเตียงข้าข้ายังไม่ลืมตา แต่สัญชาตญาณปลาเค็มบอกว่ามีอันตรายกลิ่นหอมเย็นๆ ที่คุ้นเคยลอยมา กลิ่นเดียวกับคนที่เอาผ้าห่มมาให้เมื่อเช้าข้าลืมตาขึ้นมานิดนึงแล้วก็เห็นเซี่ยอวิ๋นจี้ยืนอยู่ข้างเตียงฟางของข้า ใส่ชุดนอนสีดำบางๆ ผมยาวไม่ได้มัด หน้าตาบูดบึ้งเหมือนคนอดนอนมาห้าชาติ"ท่านอ๋อง?" ข้าตกใจจนเกือบตกเตียง "ท่านมาทำอะไรตอนตีสองคะ จะมาฆ่าข้าตอนหลับเหรอคะ คนดีเขาไม่ทำกันนะคะ"เขาขมวดคิ้ว มองป้ายที่ข้าเขียนว่า "ห้ามเจ้านายเข้า ผู้ฝ่าฝืนจะถูกสาปให้นอนไม่หลับ" ที่ติดอยู่หน้าประตู"คำสาปเจ้ามันไม่ได้ผล" เขาพูดเสียงแหบๆ

หลังจากที่อ๋องตัวร้ายยึดห้องเก็บฟืนสวรรค์ของข้าไปเป็นที่นอนประจำตำแหน่งได้เจ็ดวันข้าก็เริ่มตระหนักว่าแผนการเป็นหม้ายรวยๆ ของข้ากำลังจะล่มล่มเพราะอะไรน่ะเหรอ ก็เพราะผัวไม่ยอมตาย! แถมยังมานอนข้างๆ ทุกคืนจนข้าเริ่มชินกับการมีเตาผิงส่วนตัวไม่ได้การละ ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ อีกสองปีตอนจวนโดนประหาร ข้าจะหนีไม่ลงเพราะติดผ้าห่ม เอ้ย ติดผัวข้าต้องทำให้เขาหย่ากับข้า!ตามตำราปลาเค็มสู้กลับที่ข้าเคยอ่านเจอในเว็บนิยาย วิธีทำให้ผู้ชายหย่าเร็วที่สุดคือทำตัวให้เขาเกลียดผู้ชายทุกคนชอบเมียสวย หอม สะอาด เรียบร้อยงั้นข้าจะทำตรงข้ามแผนการปฏิบัติการเมียสกปรกจึงเริ่มขึ้น![ติ๊ง! ระบบตรวจพบโฮสต์มีความขยันในการทำให้ผัวหย่า หัก 50 แต้ม!]ระบบบ้า นี่คือความขี้เกียจในการเป็นเมียที่ดีต่างหากเช้าวันที่แปด ข้าตื่นมาตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า ซึ่งถือว่าเช้ามากสำหรับปลาเค็มอย่างข้าข้าตั้งใจไม่ล้างหน้า ไม่หวีผม ปล่อยให้ผมยุ่งเหมือนรังนกกระจอกแล้วข้าก็เดินไปโรงอาหารที่ท่านอ๋องกำลังกินข้าวเช้าอยู่เขากำลังกินโจ๊กอย่างสง่างาม ช้อนไม่กระทบชามแม้แต่นิดเดียว สมกับเป็นอ๋องข้าลากเก้าอี้เสียงดัง ครืดดด แล้วนั่งลงตรงข้ามเขา"สวัส

​หลังจากปฏิบัติการทำให้สามีขอหย่าทั้งทำตัวสกปรก ขี้บ่น ขี้หึง และใช้เงินเก่งล้มเหลวไม่เป็นท่า จนข้าได้เงินมาห้าหมื่นตำลึงฟรีๆ​ข้าก็บรรลุข้อสรุปทันทีว่า... เซี่ยอวิ๋นจี้คนนี้ไม่ปกติ!​คนปกติที่ไหนจะมองเมียแคะขี้มูกโชว์แล้วไม่รังเกียจ! ต้องรำคาญเมียที่บ่นง้องแง้งทั้งวันสิ! ต้องโกรธเมียที่ถลุงเงินวันละพันตำลึงสิ! ทำไมเขาถึงชมว่า "น่ารักดี ทำอีกสิ" ได้ทุกเรื่องกันเล่า!​[ติ๊ง! ระบบวิเคราะห์ : ตัวร้ายมีอาการ "คลั่งรัก" ขั้นรุนแรงระยะสุดท้าย ไร้ทางรักษา]​"ระบบ! ไม่ต้องมาวิเคราะห์ตอนนี้!" ข้าโวยวายในใจ​ข้าต้องหาวิธีใหม่ วิธีที่ผู้ชายทั้งโลกทนไม่ได้ที่สุด... นั่นคือ อาหารห่วยแตก!​ใช่แล้ว! ตามพล็อตนิยายทะลุมิติทั่วไป พระเอกจะขอหย่าทันทีถ้าเสน่ห์ปลายจวักของเมียเข้าขั้นห่วย เพราะผู้ชายร้อยทั้งร้อยรักการกิน!​และแล้ว... แผน "บะหมี่มรณะ" จึงถือกำเนิดขึ้น!​ข้าจะทำบะหมี่ที่เค็มที่สุดในแผ่นดินให้เขากิน เอาให้ลิ้นพองจนต้องร้องขอหย่าให้รู้แล้วรู้รอด!​...​เช้าวันต่อมา ข้าตื่นนอนตั้งแต่ตีห้า ซึ่งถือเป็นการตื่นเช้าที่สุดนับตั้งแต่ทะลุมิติมา แล้วบุกตรงไปยังครัวใหญ่ของจวนทันที​พวกแม่ครัวและพ่อครัวที