ทะลุมิติมาเป็นพระชายาอ๋องตัวร้าย แต่ฉันอยากจะเป็นปลาเค็ม

ฉันตายแล้ว

ตายเพราะคำว่า "แก้งานอีกนิดนะคะ" ของหัวหน้า

ภาพสุดท้ายที่จำได้คือหน้าจอคอมที่เปิดค้างไว้ 24 ชั่วโมง บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่อืดจนเป็นวุ้น และเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นว่า "พอเถอะ กูเหนื่อย"

ก่อนจะดับวูบไป ฉันจึงอธิษฐานจริงจังมาก

"ชาติหน้าขอไม่เอาอะไรแล้ว ขอเป็นปลาเค็มตากแห้งก็พอ นอนนิ่งๆ ตากแดดไปวันๆ ไม่ต้องทำงาน ไม่ต้องมี KPI ไม่ต้องมีผัว!"

สวรรค์แม่งได้ยินครึ่งเดียว

ครึ่งที่เป็นปลาเค็มอ่ะได้ยิน แต่ครึ่งที่บอกว่าไม่เอาผัว สวรรค์ทำหูทวนลม

---

ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีเพราะหนาว หนาวแบบ...มีลมพัดมาจากหน้าต่างไม้ที่แง้มอยู่ และที่สำคัญ มีอะไรเย็นๆ แข็งๆ จ่ออยู่ที่คอข้า

จึงก้มลงมอง

เป็นดาบ

ดาบยาวสีเงินเป็นประกาย จ่อคอหอยฉันอยู่ห่างไปแค่เซนเดียว คนถือดาบเป็นผู้ชายคนหนึ่ง ใส่ชุดสีดำปักลายมังกร นั่งอยู่ข้างเตียง หน้าหล่อมาก หล่อแบบที่ต่อให้เอาดาราท็อปของจีนมาห้าคนรวมกันก็ยังหล่อไม่เท่า

แต่สายตาคืออยากฆ่าคนตายจริงๆ

สมองที่ยังอืดจากบะหมี่ยังประมวลผลไม่ทัน ปากก็พรั่งพรูข้อมูลจากความทรงจำที่พุ่งเข้ามาเหมือนโดนโหลดไฟล์เถื่อน

ร่างนี้ชื่อ 'หลินอวี้เหยา' บุตรสาวคนรองของตระกูลหลิน แต่งงานมาเป็นพระชายาเอกของเซียวอ๋อง 'เซี่ยอวิ๋นจี้'

'เซี่ยอวิ๋นจี้' อ๋องตัวร้ายในนิยายเรื่อง 'พลิกฟ้าลิขิตเมียอ๋อง' ที่ฉันเพิ่งอ่านจบก่อนตาย เป็นตัวร้ายที่โหดจนคนอ่านสาปแช่งทั้งคอมเมนต์ ฆ่าพระเอกไม่พอ จะฆ่าเมียตัวเองในคืนเข้าหอเพราะคิดว่าเมียเป็นสายลับของฮ่องเต้ส่งมา

และตามไทม์ไลน์ อีกสองปี จวนนี้จะโดนประหารล้างตระกูล

เดี๋ยวนะ

คืนเข้าหอ? ดาบจ่อคอ? อ๋องตัวร้าย?

นี่มันฉากเปิดเรื่องชัดๆ

ฉันควรจะกรีดร้องดีไหม ควรจะร้องไห้หรือว่า ควรจะคุกเข่าขอชีวิตตามสูตรนางเอกทะลุมิติทั่วไป

แต่เหนื่อยอ่ะ

เหนื่อยแบบคนที่เพิ่งตายมาจากการทำงานหนักแล้วต้องมาตื่นมาเจอผู้ชายหล่อถือดาบจ่อคอตอนตีสอง มันเหนื่อยเกินกว่าจะแสดงอารมณ์อะไรแล้ว

ฉันเลยมองหน้าอ๋องตัวร้ายที่กำลังจ้องมาด้วยสายตาเย็นชา แล้วพูดด้วยเสียงงัวเงียที่สุดในชีวิตว่า

"รีบๆ หน่อยได้ไหม ข้าง่วง"

บรรยากาศเงียบกริบ

แม้แต่เสียงจิ้งหรีดนอกห้องก็หยุดร้อง

อ๋องตัวร้ายมือที่ถือดาบกระตุกเล็กน้อย ดูเหมือนไม่เคยเจอใครตอบแบบนี้มาก่อน ปกติผู้หญิงที่เจอเขาต้องร้องไห้ กรีดร้อง ไม่ก็พยายามอ่อย

ฉันหาวหวอดใหญ่ๆ หนึ่งที แล้วล้มตัวลงนอนต่อบนเตียงหอที่ปูด้วยผ้าไหมสีแดงราคาแพง ดึงผ้าห่มมาคลุมถึงคอ

"จะฆ่าก็รีบฆ่าเลยค่ะท่านอ๋อง ไม่ฆ่าก็ช่วยดับเทียนให้ด้วย แสงมันแยงตานอนไม่หลับ แล้วพรุ่งนี้ค่อยคุยกันนะ ข้าขอตื่นสักบ่ายสอง"

พูดจบก็หลับตาปุ๋ย ความเงียบยังคงดำเนินต่อไปอีกประมาณสิบวินาที ฉันได้ยินเสียงดาบค่อยๆ ถูกเก็บเข้าฝัก เสียง เคร้ง เบาๆ

"เจ้าไม่กลัวข้าหรือ?"

เสียงเขาทุ้มต่ำ เย็นชา แต่แอบมีความงงเจืออยู่ 90%

แต่ฉันไม่ลืมตา ตอบทั้งที่หลับตาอยู่

"กลัวสิคะ แต่ความง่วงชนะความกลัวค่ะท่านอ๋อง ความกลัวทำให้ตายเร็ว ความง่วงทำให้ตายสบายกว่า ขอตายสบายๆ ละกัน"

แล้วก็หลับไปจริงๆ

หลับสนิทเหมือนปลาเค็มที่ตากแดดจนแห้ง

---

ไม่รู้ว่าหลับไปนานแค่ไหน ฉันตื่นขึ้นมาอีกทีเพราะเสียง

ติ๊ง!

[ติ๊ง! ยินดีต้อนรับสู่ระบบปลาเค็มระดับตำนาน]

[ตรวจพบโฮสต์มีความขี้เกียจระดับ 99% เข้ากับระบบ 100%]

[ภารกิจหลัก: จงเป็นปลาเค็มให้ถึงที่สุด! ยิ่งขี้เกียจ ค่าปลาเค็มยิ่งเพิ่ม!]

ฉันตกใจตื่น มองไปรอบๆ ห้องหอยังคงเป็นห้องหอสีแดงฉานเหมือนเดิม เทียนยังไม่ดับ และอ๋องตัวร้าย ก็ยังนั่งอยู่ที่เดิม!

เขายังนั่งอยู่ที่เก้าอี้ข้างเตียง มองมาด้วยสายตาเหมือนมองตัวประหลาด ดาบวางอยู่บนโต๊ะแล้ว แต่มือยังกุมอยู่ที่ด้าม

"เจ้าหลับไปจริงๆ สินะ"

เขาพูด

"อ้าว ท่านอ๋องยังไม่ไปอีกเหรอคะ" ฉันลุกขึ้นนั่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิง

"ตกลงจะฆ่าไหมคะ จะได้ทำใจถูก"

เซี่ยอวิ๋นจี้นิ่งไป แล้วจู่ๆ ก็หัวเราะ

หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นครั้งแรกในชีวิตของร่างนี้ที่ได้ยินเขาหัวเราะ คนทั้งเมืองลือว่าเขาไม่เคยยิ้ม

"ครั้งแรกที่มีคนกล้าหลับใส่หน้าข้า"

เขาลุกขึ้น เดินเข้ามาใกล้ๆ แล้วโน้มตัวลงมาใกล้จนฉันได้กลิ่นหอมเย็นๆ จากตัวเขา หน้าเขาอยู่ห่างจากหน้าฉันแค่คืบเดียว

"หลินอวี้เหยา เจ้าจำไว้ คืนนี้ข้าไม่ฆ่าเจ้า แต่เจ้าอย่าคิดว่าจะได้ออกจากจวนนี้ไปง่ายๆ"

ตามนิยาย ประโยคนี้คือธงแดงชัดๆ ว่าเขาจะขังนางเอกไว้ทรมาน

แต่สำหรับฉันตอนนี้อ่ะเหรอ

ไม่ต้องออกจากจวน มีข้าวกินฟรี มีที่นอนนุ่มๆ ไม่ต้องทำงาน

สวรรค์ นี่มันคือสวรรค์ชัดๆๆ

ดวงตาฉันที่เมื่อกี้ยังง่วงๆ สว่างวาบขึ้นมาทันที

"จริงเหรอคะ ไม่ต้องออกไปไหนเลยเหรอคะ อยู่ในห้องนี้ได้ตลอดเลยเหรอคะ มีข้าวมาส่งถึงที่ไหมคะ!"

อ๋องชะงักไปอีกครั้ง ความหล่อเหลาเย็นชาเมื่อกี้แตกไปหมดแล้ว เหลือแต่ความมึนงงล้วนๆ

ฉันจึงรีบคว้ามือเขาไว้ด้วยความซาบซึ้งใจ

"ท่านอ๋อง ท่านเป็นคนดีที่สุดเท่าที่ข้าเคยเจอมาเลยค่ะ ท่านคือไอดอลของปลาเค็มอย่างข้า! ตั้งแต่วันนี้ไป ข้าจะเป็นปลาเค็มที่ดีที่สุดในจวนนี้ให้ท่านดู!"

เซี่ยอวิ๋นจี้มองมือเล็กๆ ที่จับมือเขาไว้แน่น แล้วมองหน้าผู้หญิงที่เมื่อกี้นี้เขาคิดว่าเป็นสายลับร้ายกาจ

ตอนนี้ในหัวเขามีแค่ความคิดเดียว

พระชายาของเขาเป็นบ้าไปแล้วหรือ?

เขาสะบัดมือออกเบาๆ แล้วเดินไปที่ประตู ก่อนจะออกไป เขาหันมาพูดทิ้งท้าย

"พรุ่งนี้ย้ายไปอยู่ห้องเก็บฟืน ห้องนี้ฮวงจุ้ยไม่ดีสำหรับคนสติไม่ดีอย่างเจ้า"

แล้วเขาก็เดินออกไป ปิดประตูปัง

ฉันกระโดดดีใจบนเตียง

เย้ ได้ย้ายไปอยู่ห้องเก็บฟืน เงียบ สงบ ไม่มีคนกวน เหมาะกับการเป็นปลาเค็มที่สุด

[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี โฮสต์ทำภารกิจขี้เกียจสำเร็จ! ได้รับความประทับใจจากตัวร้าย +10]

[ได้รับรางวัล: หมอนนุ่นขนห่าน 1 ใบ!]

หมอนนุ่มๆ ใบหนึ่งปรากฏขึ้นบนเตียงจริงๆ

ฉันกอดหมอนแล้วล้มตัวลงนอนต่อ

ชีวิตปลาเค็มในจวนอ๋องตัวร้าย ช่างมีอนาคตสดใสอะไรเช่นนี้

ส่วนนอกประตู เซี่ยอวิ๋นจี้ที่ยืนฟังเสียงดีใจอยู่ ยกมือขึ้นนวดขมับ

คืนเข้าหอของเขา ทำไมถึงได้กลายเป็นแบบนี้นะ

และทำไม...เขาถึงรู้สึกว่านอนไม่หลับมาห้าปี เพิ่งจะง่วงขึ้นมาได้ตอนที่อยู่ในห้องเดียวกับนาง?