All Chapters of ประธานภาม... ห้ามรัก: Chapter 11 - Chapter 20

หลายครั้งที่ได้ร่วมโต๊ะอาหารกับประธานหนุ่ม แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่แทบกลืนอาหารไม่ลง งุดหน้าราวกับคนมีความผิดซึ่งก็... คงมีจริงนั่นแหละความฝันเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมายังคงชัดเจนแม้จะพยายามบอกให้ลืมมันไปแล้วก็ตาม เพียงเงยหน้าขึ้นมาเห็นใบหน้าคมเข้ม ภาพความฝันน่าอายเหล่านั้นก็ประเดประดังเข้ามาอย่างฉากละครหนึ่งที่เพิ่งจบไปเมื่อนาทีก่อน เงียบ ทุกอย่างรอบกายยังคงเงียบงัน มีเพียงหัวใจดวงน้อยที่มันกระหน่ำเต้นไม่เป็นจังหวะแทบกระเด็นออกมากองตรงหน้าหิวนะ ท้องร้องจ๊อกๆ อยากได้อาหารเข้ามาเติมเต็มกระเพาะเพราะเวลานี้มันเลยเวลามื้อเช้าที่มักจะทานไปมากแล้ว แต่มันกลืนไม่ลง ได้แต่เขี่ยข้าวต้มในชามไปมา ตักเข้าปากคำเล็กๆ ก้มหน้าหลบตาอย่างแนบเนียนเท่านั้น"ฝีมือตัวเองไม่อร่อยเหรอครับ ดูคุณไม่ค่อยทานเลย""...? เหมยทำไปชิมไปจนอิ่มแล้ว" เหมยทำหน้างง ตั้งรับไม่ทันที่อยู่ๆ ภามก็เอ่ยถามท่ามกลางความเงียบพร้อมกับรวบช้อนวางไว้ ยกน้ำขึ้นดื่มล้างปาก มองมานิ่งๆ อ้ำอึ้งแก้ตัวทั้งที่สมองยังคงประมวลหน้าที่หาคำตอบได้ไม่เต็มที่ ก่อนจะตบท้ายด้วยรอยยิ้มแห้งที่โคตรจะจริงใจประธานหนุ่มไม่ได้พูดอะไรต่อ ดึงมือขึ้นกอดอกแล้วนั่ง

"ไม่ได้เหรอ? ~"สาบานว่านั่นคือคำถามไม่ใช่กลลวงหลอกให้เธอคล้อยตาม ริมฝีปากอิ่มถูกเจ้าของขบกัดแน่นนัยน์ตาสวยสั่นระริกหัวใจกระตุกเต้นคร่อมจังหวะ ใจอ่อนยวบเพียงดวงตาคู่คมช้อนขึ้นอ้อนฉบับนิ่งๆ ก่อนเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวอย่างไม่เคยเห็นมาก่อนจะครอบกลบความรู้สึกทั้งหมดจากแววตาเหลือเพียงความขบขันเจ้าเล่ห์สั่นใจหวั่นเล่นภามลากริมฝีปากจากถันสวยขึ้นมาไซ้คอหอม จูบสันกรามเล็กผะแผ่วเคลื่อนเข้ามาขบเม้มมุมปากอิ่ม เผยอปากน้อยๆ งับกลีบปากนิ่มด้วยความมันเขี้ยวทั้งลงโทษที่กล้าขัดใจ"ม.. ไม่ได้ค่ะ มันไม่ควรเกิดขึ้นอีก" เสียงสั่นเปล่งลอดริมฝีปาก กัดกระพุ้งแก้มตั้งสติ ตั้งมั่นว่าจะไม่คล้อยตามเขาเด็ดขาดแม้ว่าร่างกายตอนนี้จะอยากรับสัมผัสจากเขามากแค่ไหนก็ตาม มันไม่ควรผิดพลาดอีกสิ!"แต่คุณบอกจะช่วย จะผิดคำพูดเหรอครับ""อื้อ~"เหมยเบือนหน้าหนีคมจมูก ใจอ่อนยวบเหลวเป็นน้ำเผลอตัวปล่อยเสียงน่าเกลียดออกมา หดคอหนีริมฝีปากร้อนไล่ต้อนจูบอย่างมูมมาม น้ำลายเปรอะเปื้อนรอบมุมปากเพราะคนหื่นตะปบหยาบโลน ลืมตัวยกมือขึ้นดันอกเปิดโอกาสให้มือใหญ่สามารถล้วงเข้ามาสัมผัสจุดอ่อนไหวได้สองขาหนีบเอวสอบต่อต้าน ทว่าสะโพกกลับแอ่นเข้าหานิ้วร

เหมยลุกจากที่นั่งจำต้องเดินเข้าไปทักภามก่อนตามมารยาท ยังไงเสียเขาก็เป็นเจ้านายคนให้เงินเดือนเธอ หักห้ามใจที่มันคอยแต่จะเต้นแรง สูดหายใจเอาออกซิเจนเข้าปอดลึกๆ ระหว่างทางก็กระชับมือถือในมือเล็กจนชุ่มเหงื่อกลืนน้ำลายลงคอ ค่อยๆ ระบายยิ้มบนมุมปากทั้งสองข้างเป็นยิ้มแห้งจังหวะที่ประธานหนุ่มเงยหน้าขึ้นมุ่งสายตามา สายตาราบเรียบแต่ทว่ามีความสุขุมแฝงความสุภาพนั้นทำหญิงสาวเกิดความประหม่า"พี่ภามมาทานข้าวกับเพื่อนเหรอคะ" นอกเวลางานประธานหนุ่มอนุญาตให้เลขาสาวเรียกเขาอย่างก่อนได้ ก็มีบ้างที่พลั้งเผลอตามความเคยชินเรียกเขาว่าท่านประธานตามสถานการณ์"เปล่า" เสียงเรียบเอ่ยตอบ จับจ้องใบหน้าสวยของเหมยที่กระอักกระอ่วนมึนงง ดวงตากลมภายใต้แสงสลัวขยายกว้างเล็กน้อยทว่าไม่ได้พลั้งปากถามละลาบละล้วงความเป็นส่วนตัวมากเกินควร"พี่ภามไปนั่งร่วมโต๊ะกันไหมคะ มีแต่น้องๆ ในคณะสายรหัสของยัยเทียนกับเพื่อนๆ..." คล้ายจะเพิ่งนึกได้ว่าชายหนุ่มไม่สุงสิงร่วมโต๊ะกับคนที่ไม่สนิทนอกจากลูกค้าและคนที่มีผลประโยชน์ร่วมกัน ท้ายประโยคจึงแผ่วลงพร้อมกับรอยยิ้มและใบหน้าที่เจื่อนถนัดตาภามผละสายตาจากคนตัวเล็กยังกลุ่มคนด้านหลังที่เจ้าหล่อนเ

อากาศเย็นตกกระทบซีกแก้มเนียนพลันเปลี่ยนผิวอุ่นให้เย็นชืด แรงเสียดสีเกิดเสียงสวบสาบจังหวะมีการเคลื่อนไหวพลิกกายเปลี่ยนท่านอนท่ามกลางความเงียบงันในห้องนอนไม่คุ้นเคยเหมยเปิดตากะพริบมองเพดานสีขาวตัดเทาด้วยความมึนงง นอนปรับโฟกัสสายตาและรอสมองประมวลผลการทำงานอยู่นานนับนาทีก่อนภาพเหตุการณ์ในค่ำคืนที่ผ่านมาจะฉายชัดเข้ามาในหัวประหนึ่งฉากหนังในโรงละคร"เฮ้อ.." เป่าลมถอนหายใจพลางยกมือกุมขมับ แต่แล้วก็ต้องนิ่วหน้าพร้อมกับกลืนน้ำลายหนืดลงคอเมื่อคืนไม่รู้ไปจบกันที่ไหน ตรงไหน และเวลาไหน เพราะภามพา.. ไม่สิ ลากเธอไปทั่วทุกมุมห้องตั้งแต่ครัวชั้นล่างกระทั่งห้องรับแขก ขึ้นมายังห้องนอน ห้องน้ำ และก็จบลงที่เตียงเป็นฉากสุดท้ายที่จำได้ หลังจากนั้นสมองก็ปิดผนึกการรับรู้ดับไป ไม่รู้เขาจบมันไปตอนไหน...ไม่คิดว่าคนที่ดูนิ่งๆ สุภาพขรึมๆ แบบภามจะเป็นคนที่เซ็กซ์จัดขนาดนี้ หน้าตาดีหล่อแบบใครก็ฉุดไม่อยู่ ฐานะหน้าที่การเงินการงานเพอร์เฟคเต็มสิบให้ร้อย แต่ใครเลยจะเคยเห็นเขาในมุมที่เธอเห็นตอนนี้บ้างแต่หากถามว่าถ้ารู้ก่อนหน้าว่าเขาจะเป็นคนเซ็กซ์จัดมากขนาดนี้ ยังจะชอบอยู่ไหม ก็ตอบได้อย่างไม่ต้องคิดเลยว่าชอบ ความรู้สึกแ

"พี่.. สวัสดีครับท่านประธาน""กาย ...พี่คิดว่าเมื่อคืนหนักจนลุกไม่ไหวซะอีก ก็ยังมาได้นะเนี่ย"เหมยดึงสายตากลับเงยมองเจ้าของเสียงคุ้นเคยที่เข้ามาทัก ฉีกยิ้มกว้างแกล้งแซวหนุ่มรุ่นน้องในชุดนักศึกษาแบกกระเป๋าเป้สะพายแนบกับแผ่นหลังกว้าง ให้อารมณ์เหมือนหนุ่มน้อยวัยเรียนมากกว่าจะเป็นคนย่างใกล้วัยทำงานชำเลืองมองภามเล็กน้อย ไม่คิดว่าเขาจะมองข้ามเสียงทักทายของกายมาจ้องหน้าเธอแทน แววตานิ่งผิดปกติมันทำให้อดรู้สึกหวาดหวั่นแปลกๆ...หรือเพราะกายเข้ามาวุ่นวายเวลาส่วนตัวหรือเปล่า ปกติภามก็ไม่ชอบวุ่นวายกับคนไม่สนิทอยู่แล้ว"ผมไม่ได้ดื่มเยอะ พี่กลับผมก็กลับเลยไม่ได้นั่งนานถึงแม้ว่าพี่ด้ายคะยั้นคะยอจะมอมเหล้าผมให้ได้ก็เถอะ""ฮ่าๆ มองเห็นภาพเลยนะเนี่ย แล้วทำไมรีบกลับล่ะ นานๆ เจอกันทีก็น่าจะอยู่ด้วยกันนานหน่อย เดี๋ยวอีกหน่อยทำงานก็จะไม่มีเวลาเจอกันแล้ว""เบื่อนิดหน่อยครับ...""ได้คิวเท่าไหร่ ทำไมนานแบบนี้"พูดยังไม่ทันจบจู่ๆ ภามก็แทรกขึ้นมาเสียงเข้ม กดตามองบิลออเดอร์คิวในมือเล็กบนโต๊ะ ดึงให้เหมยที่กำลังคุยกับกายจำต้องก้มมองตาม"...อีกห้าคิวค่ะ" เอ่ยตอบพร้อมกับยื่นบิลออเดอร์ไปตรงหน้าให้ดู ทว่าเขากลับเอาแต่