جميع فصول : الفصل -الفصل 30

"เป็นอะไร"เสียงทุ้มดึงคนเหม่อลอยให้หลุดจากภวังค์ความคิด เหมยเอียงหน้ามามองภามที่ทำหน้าที่เป็นพลขับ จังหวะเดียวกันรถยุโรปหรูก็เข้ามาจอดต่อท้ายรถเก๋งคันหน้าติดไฟแดงมือหนายื่นปรับองศาแอร์ด้านหน้าข้างเบาะผู้โดยสาร ไล่สายตามองคนตัวเล็กไปด้วย เห็นนั่งเงียบมาตั้งแต่ออกจากโรงแรมเหม่อลอยเหมือนคนที่มีความคิดอยู่ในหัวตลอดเวลา ความจริงก็สังเกตตั้งแต่เธอกลับจากห้องน้ำแล้วว่าแปลกไป แต่ไม่ได้ถาม"พี่ภาม... เลิกกับพี่ผ้าแพรแล้วจริงๆ เหรอคะ""ทำไม ผ้าแพรไปพูดอะไร" เหมยสะดุ้งอย่างคนที่เหม่อเผลอพูดอะไรออกไปโดยไม่ทันได้คิด เสียงเข้มๆ กับสายตาคมกริบที่ตวัดมาช่วยฉุดอาการใจลอยให้กลับมาอย่างสมบูรณ์แบบไม่คิดว่าจะเผลอถามออกไปตามที่ใจอยากรู้ กลืนน้ำลายลงคอหนักๆ หวาดหวั่นกับดวงตาคมที่ค่อนไปทางดุเย็นชาจนรู้สึกเย็นเยือกขึ้นมาจับขั้วหัวใจ"เปล่าค่ะ เหมยแค่สงสัยเฉยๆ เพราะเห็นว่าพี่กับพี่ผ้าแพรดูไม่เหมือนคนที่เป็นแฟนเก่ากัน" เหมือนคู่รักที่งอนกันมากกว่า.."แล้วต้องเป็นแบบไหนถึงจะเหมือนแฟนเก่าล่ะ ไหนคุณลองพูดมาสิ""..." แล้วมาถามคนที่ไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อนเนี่ยนะ บ้าหรือเปล่า?ภามจับจ้องใบหน้าสวยด้วยสายตากดดัน อ

เคล้ง!!!"ว้าย! ยัยแพรใจเย็นๆ ก่อน แกจะบ้าหรือไงพังร้านเขาเนี่ย"ผ้าแพรหันขวับตวัดสายตาเคืองขุ่นไม่พอใจมองเพื่อนที่กล้ามาขัดใจ อกอิ่มใต้เสื้อตัวน้อยกระเพื่อมโยกขึ้นลงรุนแรงพอกันกับอารมณ์คุกรุ่นที่พร้อมทำลายทุกอย่างหากไม่ถูกใจ"ทำไม มันก็แค่แก้วแก้วเดียวแกจะอะไรมาก ให้ฉันซื้อร้านเหล้าบ้าๆ นี่ยังได้จะตื่นตูมไรนักหนา"แรงเหวี่ยงทางสายตาและอารมณ์ของเพื่อนสนิททำให้ทิวาถอนหายใจ ไล่สายตามองผู้คนในร้านที่กำลังมุ่งความสนใจมาที่เธอกับเพื่อนแล้วยกมือเรียกพนักงานมาเก็บกวาดแก้วและข้าวของที่ถูกกวาดลงพื้น พร้อมกับแจ้งให้รวมค่าเสียหายลงบิลลมหายใจถูกพ่นออกมาอีกครั้งอย่างเหนื่อยหน่ายใจกับอารมณ์ร้ายของเพื่อนสนิท คนนอกมองว่าผ้าแพรเป็นผู้หญิงที่เพียบพร้อม ทั้งรูปโฉมและฐานะทางสังคม แต่น้อยคนนักที่จะเห็นเจ้าหล่อนในด้านนี้ อารมณ์ร้าย เอาแต่ใจ ยอมทำทุกอย่างโดยไม่สนผิดถูกเพื่อความพอใจของตัวเอง"ฉันแค่ไม่อยากให้คนอื่นมองแกไม่ดี" ความที่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก เรียกได้ว่าโตมาด้วยกันเลยก็ว่าได้เธอก็ไม่อยากให้ใครมองเพื่อนไม่ดี มีเพียงความหวังดีที่มอบให้กัน"ก็ช่างหัวพวกมันสิ ฉันอารมณ์ไม่ดีจะให้มานั่งยิ้มให้หรื

"อื้อ~"สัมผัสรุ่มร้อนกับเนื้อแข็งของอะไรบางอย่างฉุดเหมยให้หลุดจากภวังค์ เปิดปรือตาพลางเบือนหน้าหลบเล็กน้อย ทว่าก็ยังคงถูกไล่ต้อนตามมาประชิดมุมปากสวยหยาดน้ำสีใสอาบเยิ้มดอกเห็ดสีแดง ลำกายแกร่งโอบล้อมด้วยเส้นเลือดปูดนูนจนดูน่ากลัว แท่นอวบขนาดใหญ่จ่อประชิดกลีบปากอิ่มกำจายกลิ่นเฉพาะเย้ายวนราวกับกำลังเชื้อเชิญให้สัมผัสพลางกระตุกไหวระริกเหมยดันตัวลุกขึ้นนั่งด้วยแรงสั่นไหวที่ยังคงกระตุกใจดวงน้อยให้โลดแล่นตามกระสันยังคุกรุ่นภายในกายสาว ใจกลางดอกไม้ขมิบรัดกันแน่น รับรู้ได้ถึงความชุ่มฉ่ำที่ยังคงหลงเหลือแม้จะถูกประธานหนุ่มตักตวงไปมากแล้วก็ตาม"อ้าปากสิครับ อืม~" ไม่ใช่คำขอแต่ภามกำลังสั่งต่างหาก กรามแกร่งบดเข้าหากันแน่นด้วยความกระสัน ยามลมหายใจอุ่นของหญิงสาวพ่นรดลงมาเลือดร้อนก็พลันพลุกพล่านอย่างห้ามไม่อยู่มือหนากดแก่นกายแกร่งลงพร้อมกันนั้นก็ลดมือมาบีบกรามเล็กให้เผยออ้าปากไปด้วย สูดปากคำรามเสียงต่ำยามคมเขี้ยวเผลอครูดรูดเอ็นให้รู้สึกเจ็บจี๊ดปนเสียววาบตีขึ้นมากระตุกกลางความรู้สึก กรอบหน้าคมเข้มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำเกร็งคอจนสามารถมองเห็นเส้นเอ็นปูดตามข้างลำคอหนา"อ๊าา! ซี๊ดด~ แบบนั้น ดูดเบาๆ อาา~"จ

แสงอรุณยามเช้าเล็ดลอดผ่านทางกระจกริมระเบียงเข้ามาทักทายเหมยที่กำลังตื่นรับวันใหม่ภายในห้องนอนเดิม ร่างอรชรเหยียดสองแขนขึ้นจนสุดบิดขี้เกียจซ้าย ขวา ก่อนจะลดมือลงมาเสยผมยาวขึ้น หันเหความสนใจยังแสงแรกของวันด้วยรอยยิ้มน้อยๆเสียงแผ่วเบาของลมทะเลพัดเข้าหาฝั่งดังเป็นระลอก แทรกเสียงทำงานของเครื่องปรับอากาศเป็นระยะ กิ่งไม้หน้าบ้านพักไหวเอนตามแรงลมพลันใบไม้แก่ก็ร่วงหล่นลงสู่พื้นหญ้าตามธรรมชาติที่ควรจะเป็น ภาพบรรยากาศให้ความรู้สึกสงบและสบายใจทำให้ความอ่อนล้าบนใบหน้าสวยผ่อนคลายตามเหมยขยับเข้าหาขอบเตียงนุ่ม ก่อนจะหย่อนขาสวยลงเหยียดยืนบนพื้นเย็นด้วยสองเท้าเล็กเต็มความสูงกว่าหนึ่งร้อยหกสิบแปดส่งผลให้ชายเสื้อยืดตัวโคร่งของภามตกลงมาปกคลุมแก้มก้นงอนปิดแพนตี้ตัวเล็กเสียสนิทเท้าเล็กก้าวมาหยุดหน้าระเบียง ทอดสายตามองฝ่ากระจกใสออกไปด้านนอกด้วยดวงหน้ากระจ่างใส ดวงตาสุกสกาวเป็นประกายระยิบระยับ ภาพฝันในวัยเด็กที่เคยวาดไว้กำลังอยู่ตรงหน้า เพียงแค่ต่างกันตรงที่เวลานี้ไม่ได้มีครอบครัวของเธออยู่ตรงนี้ด้วยเท่านั้น"มองอะไรอยู่" เสียงทุ้มเอ่ยแทรกความเงียบและลมแผ่วเบาขึ้นมา ก่อนท่อนแขนใหญ่จะสอดเข้ามากอดเอวคอดเอาไ

อีกครั้งกับการกลับมาบ้านที่อยู่อาศัยตั้งแต่ย้ายลงจากเหนือมาในรอบสองเดือน ดวงตากลมกวาดมองต้นไม้ที่เคยลงบนแปลงปลูกหน้าบ้านบัดนี้มันกำลังออกดอกสะพรั่งส่งกลิ่นหอมตลบไปทั่ว เสียงลมพัดใบไม้แผ่วเบาให้ความรู้สึกเหมือนยืนอยู่ท่ามกลางธรรมชาติกว้าง เสียงน้ำพุเล็กๆ ที่เพิ่งเปิดเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ช่วยให้สมองที่เหนื่อยล้ากับปัญหางานรุมเร้าผ่อนคลายขึ้นใครว่าเป็นเลขาท่านประธานบริษัทใหญ่แล้วสบายกัน ใครว่าเงินเดือนสูงๆ แล้วจะทำให้มีความสุข เหมยคนหนึ่งที่ไม่คิดแบบนั้น มันเหนื่อยสายตัวแทบขาด บางครั้งก็อยากจะปลีกวิเวกหนีขึ้นไปพักกายพักใจบนดอยสูงที่มีธรรมชาติคอยบำบัด...ทว่า มันก็เป็นเพียงแค่ความรู้สึกอยากเท่านั้น เธอยังต้องอยู่กับความเป็นจริงที่เงินตราในสมัยนี้เป็นปัจจัยสำคัญต่อการใช้ชีวิต"หื้อ? มีต้นกุหลาบมาปลูกใหม่นี่"เหมยครางเสียงจากลำคอ พึมพำกับตัวเองขณะที่สายตาหันไปปะทะกับต้นกุหลาบพันธุ์ Spirit of Freedom Rose กำลังเริ่มเลื้อยตามโครงเหล็กข้างเสาศาลาขาว จำได้ว่าเมื่อครั้งล่าสุดที่กลับบ้านยังไม่มีเลยสองเท้าเล็กเหยียบย่ำตามทางกรวดหินหยาบตรงไปยังศาลาขาว กวาดตามองต้นไม้ดอกไม้ที่มีเพิ่มเข้ามาหล