ประธานภาม... ห้ามรัก

ชุดสีขาวประดับด้วยดีไซน์ลูกไม้ดอกกุหลาบเล็กๆ ช่วงเอวคอดขึ้นมาถึงเนินอกอวบอิ่ม แหวกกลางร่องอกเล็กน้อยโชว์ไหปลาร้าและลำคอระหง เกาะอกเว้าหลังลึกลงไปถึงช่วงบั้นท้ายอวดสัดส่วนคอดกิ่วดั่งนาฬิกาทราย กระโปรงบานทรงเจ้าหญิงประดับด้วยคริสตัลประกายแสงระยิบระยับเช่นเดียวกับเจ้าของเรือนกายน่าหลงใหล

ดวงตาทอประกายความสุข และรอยยิ้มสวยของหญิงสาวในชุดเจ้าสาวดึงดูดสายตาผู้คนให้หยุดอยู่เพียงเจ้าหล่อนคนเดียว เช่นเดียวกับเลขาสาวบริษัทเงินทุน รุ่นน้องร่วมมหาลัยควบตำแหน่งหลานรหัสรักเพื่อนสนิทก็ถูกรอยยิ้มน่าหลงใหลนั้นดึงดูดไว้เช่นกัน

"อยากลองเป็นเจ้าสาวกับเขาดูบ้างไหม พี่อาจไม่ได้รวยมากแต่หากว่าเหมยอยากใส่ชุดเจ้าสาวสวยๆ แบบนั้นพี่ยอมกัดก้อนเกลือเพื่อเหมยก็ได้"

นัยน์ตาสวยประกายสีน้ำตาลดำผละออกจากเจ้าสาวที่กำลังเป็นจุดเด่นความสนใจของผู้คนในงานมายังชายหนุ่มร่างสูงด้านข้าง เงยหน้าขึ้นกะพริบตาสบกับนัยน์ตาคมแพรวพราวอย่างไร้เดียงสา ริมฝีปากเอิบอิ่มขยับเล็กน้อยงุนงงในที

"พี่ปราบว่าอะไรนะคะเหมยไม่ทันได้ฟัง"

ชายหนุ่มเจ้าของชื่อถอนหายใจพร้อมกับไหล่กว้างที่ลู่ตก ใบหน้าแสดงออกถึงความสิ้นหวัง แก้วแชมเปญในมือหยุดนิ่งราวกับไร้กำลังแกว่งหยอกเย้าต่อ แต่ทว่ากลับเรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อนในกลุ่มได้เป็นอย่างดี 

เหมยผละความสนใจจากรุ่นพี่หนุ่มไปยังรุ่นพี่อีกคน ซึ่งได้ตำแหน่งปู่รหัสสมัยเรียนมหาลัยกำลังยืนหัวเราะจนไหล่สั่นน้ำตาเล็ดต้องยกมือเช็ดเป็นพัลวัน ไล่ความสนใจยังใบหน้านิ่งขรึมขยับมุมปากยกเพียงเล็กน้อยของอีกคนที่ยืนคั่นกลางระหว่างรุ่นพี่ทั้งสอง

...เม้มริมฝีปากเอิบอิ่มเข้าหากันแผ่วเบา อยู่ๆ ก็รู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมา

"ฮ่าๆ เหมยอย่าไปฟังมันมาก ไอ้ปราบมันก็หน้าหม้อไปเรื่อยนั่นแหละ"

"ใครว่า! กูจริงจังต่างหาก จีบมาตั้งแต่อ้อนแต่ออกจนตอนนี้เติบโตเป็นผู้หญิงที่ใครๆ ก็ฝันสูงอยากเด็ดดอกเหมยบนฟ้า สูงจนกูอาจจะเอื้อมไม่ถึงแล้ว แต่กูก็มีความพยายามไม่ย่อท้อจีบเช้าจีบเย็นไม่บ่นสักคำ ไม่เชื่อมึงถามไอ้ภามได้เลย"

คนไม่ย่อท้อว่าจริงจังก่อนจะโยนระเบิดไปให้เพื่อนรักอุ้มต่อ แต่ถึงอย่างนั้นเกื้อก็ยังคงส่ายหน้าพร้อมกับหัวเราะใส่หน้าอย่างไม่เกรงใจ 

ใครๆ ก็รู้ว่าเพื่อนเขาคนนี้มันหญิงเยอะแค่ไหน ไอ้ที่ว่าจีบ มันก็เล่นไปทั่วนั่นแหละ ปากบอกจีบไม่เคยย่อท้อกับใจหินของเหมย แต่พอเจอสาวสวยเข้าหน่อยก็อดไม่ได้ หางโผล่ทุกที 

สันดานมันเปลี่ยนกันไม่ได้ง่ายๆ ถ้าเปลี่ยนง่ายขนาดนั้นคนเลวๆ ก็คงจะกลับตัวกลับใจเป็นคนดีไปทั้งโลกแล้ว

เหมยหัวเราะน้อยๆ กับการทะเลาะเล็กๆ น้อยๆ ของกลุ่มรุ่นพี่ที่มักได้เห็นเป็นประจำหากเมื่อใดได้รวมกลุ่มกัน ยกมือป้องปากในขณะที่เสียงเพลงจังหวะหวานหูเปิดคลอในงานแต่งกำลังดำเนินไปเรื่อยๆ

อดีตดาวคณะบริหารมหาลัยเอกชนชื่อดัง แถมยังครองตำแหน่งปริญญาบัณฑิตเกียรตินิยมอันดับหนึ่งด้วยเกรดเฉลี่ย สามจุดแปดเก้าสูงสุดของชั้นปีอีกต่างหาก เรียกได้ว่า รูปก็งามจูบก็หอมหวานจนหนุ่มๆ ทั้งมหาลัยต่างหมายตาเธออย่างที่รุ่นพี่หนุ่มนามว่าปราบเอ่ยจริง

แต่ทว่า คนเรามันจะสมบูรณ์แบบไปเสียหมดได้อย่างไรกัน บนโลกนี้ใครกันที่จะสมบูรณ์แบบได้ดังใจหมายทุกอย่าง

เหมย เธอสวย เด่น สง่าและยังเป็นแบบอย่างให้รุ่นน้องสาวในคณะรุ่นต่อๆ ไปได้ปฏิบัติตามเพื่อที่จะได้เลื่อนครองตำแหน่งนั้นของเธอ เรียกได้ว่าเป็นไอดอลในด้านการเรียนและการดูแลตัวเองให้ดูดีอยู่อย่างสม่ำเสมอเลยล่ะ แต่สิ่งหนึ่งที่เธอไม่เคยได้สัมผัสมันแม้ทุกอย่างที่เป็นเธอมันจะดีไปเสียหมดก็ตาม นั่นคือ การมีแฟนสักครั้งในชีวิต

ตั้งแต่จำความได้จวบจนกระทั่งอายุย่างเข้าวัยยี่สิบเจ็ดปี เธอยังไม่เคยสัมผัสกับความรู้สึกถูกรักโดยคนรักเลย หรืออย่างที่เคยได้ยินบ่อยครั้งจากเพื่อนรุ่นเดียวกันมันจะจริง

'สวยมักนก ตลกมักได้' เห็นจะเป็นอย่างนั้น เพราะเพื่อนที่เป็นคนสนุกสนานเฮฮาป่านนี้แต่งงานมีลูกสองลูกสามหลังเรียนจบกันหมดแล้ว แม้แต่เพื่อนสนิทที่สนิทมากๆ รู้ทันทุกช่วงเหตุการณ์ของชีวิต ยังมีคนรักเป็นตัวเป็นตนพามาอวดหวานโชว์เธอทุกวันเลย

ไม่ใช่ว่าไม่คนมาตามจีบหรอก แน่นอนว่าคนสวยๆ ผู้ชายก็ต้องชอบมันก็มีบ้างแต่... เป็นเธอเองที่ไม่อยากมีใคร สวยเลือกได้มันไม่เคยถูกใช้ แค่มันไม่มีพื้นที่ให้ใครอีกเพราะหัวใจดวงน้อยๆ เท่ากำปั้นมือในอกนั้นมีใครบางคนอยู่ในนั้นแล้ว คนที่มองได้แต่ไม่ควรรัก

"อื้อ~" เหมยครางเสียงเบาจากลำคอ สะบัดหน้าเรียกสติในขณะที่ร่างกายกำลังโอนเอนเล็กน้อยเดินไปยังห้องพักที่เจ้าสาวของงานจองไว้ให้โดยเฉพาะ

งานแต่งงานของลูกจันทน์ สาวรุ่นพี่ที่สนิทถูกจัดขึ้นที่โรงแรมชื่อดังประจำจังหวัดภูเก็ต ทำให้เจ้าหล่อนต้องจองห้องพักไว้สำหรับแขกเผื่อฉุกเฉิน แต่ต้องแจ้งล่วงหน้าไว้ก่อนเพื่อเช็กจำนวนแขกที่ต้องการพักด้วยอีกที ซึ่งเหมยก็เป็นหนึ่งในคนที่ให้ลูกจันทน์จองห้องพักไว้

และเพราะอย่างนั้นเธอจึงซัดเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ต่ำในงานจนเกือบทุกสีที่เห็นแล้วถูกตาต้องใจ ไว้อาลัยให้กับความโสดซิงที่ยังไม่เคยถูกสัมผัสจากมือชายใดมาก่อน อีกสามเดือนข้างหน้าก็ต้องบากหน้าสวยๆ บางๆ ไปงานแต่งเพื่อนรักอีก ชาตินี้ก็ไม่รู้จะมีกับเขาหรือเปล่างานแต่งงาน

"มึนจัง ไม่น่าดื่มเยอะเลยเหมย" พึมพำกับตัวเอง ยื่นมือค้ำผนังหยุดยืนหลับตาดึงสติ จำได้ว่าเมื่อตอนกลางวันขึ้นมากับสาวรุ่นพี่ทางมันไม่ได้ไกลขนาดนี้นี่นา เดินจากลิฟต์ไม่เท่าไหร่ก็ถึงห้องพักของเธอแล้ว แต่นี่... เดินมากี่ก้าวแล้วเนี่ย

มือเรียวยกขึ้นมาตรงหน้าชูนิ้วเรียวสวยทั้งห้าขึ้น ขยับปากอิ่มนับจำนวนก้าวที่เดินผ่านมาหลังออกจากลิฟต์ตัวใหญ่ ยู่ปากเล็กน้อยพลางยกมือขยี้ปลายจมูกจิ้มลิ้ม สองแก้มร้อนผ่าว บลัชออนสีชมพูอ่อนเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ เปลือกตาสวยแต้มอายแชโดว์สีหวานบัดนี้มันหนักอึ้งจวนจะปิดให้ได้

"...สิบสี่ ก็น่าจะถึงได้แล้วนี่นา~"

ปากอิ่มขยับพึมพำอีกครั้ง บุ้ยปากแหงนเงยขึ้นมองเลขห้องเหนือขอบประตูพลางหรี่ตาเพ่งพินิจอย่างตั้งใจ 

เธอจำเลขห้องได้ จำชั้นที่พักได้ และจำได้ด้วยว่าห้องพักของตัวเองอยู่ห่างจากลิฟต์ไม่เท่าไหร่ และจากที่ประมวลผลทั้งหมดทั้งมวลมาแล้ว... นี่แหละห้องของเธอ

เหมยฉีกยิ้ม สอดมือล้วงเข้าไปในกระเป๋าคลัชใบเล็กหยิบคีย์การ์ดออกมา สแกนก้มกดรหัสยิกๆ อยู่สามครั้งก็ยังเปิดประตูห้องพักไม่ได้ สะบัดหัวเรียกสติอยู่นานห้านาที ก็ขึ้นให้กดรหัสผ่านใหม่ ถ่างตาให้กว้างเพื่อที่จะได้ไม่มองปุ่มตัวเลขผิดอีก 

แกร่ก~

"โอ๊ะ!" แต่ยังไม่ทันจะได้กดรหัสจนครบจำนวน ก็ต้องผงะถอยหลังออกมาพร้อมกับค่อยๆ ยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง

คิ้วเรียวถูกขีดเขียนจนเป็นเส้นสวย สีเข้มกว่าปกติเล็กน้อยขมวดเข้าหากันทำหน้างงงวยอยู่ไม่น้อยที่มีคนเปิดประตูห้องพักเธอจากด้านใน แถมยังเป็นคนที่เห็นกลับไปแล้วเมื่อสองชั่วโมงก่อนอีก กลับไปก่อนที่เธอจะดื่มจนเมาสติไม่เต็มร้อยอย่างตอนนี้

"ท่านประธาน... มาได้ไงคะ กลับไปแล้วนี่ ...หรือจะฝัน?"

หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นแรงราวกับเกลียวคลื่นสึนามิพัดเข้าฝั่ง ไล่สายตาลดระดับลงมาตามเรือนกายแกร่งแข็งแรงที่มันเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อพลางกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่

กดมุมปากทั้งสองข้างลึกจมแก้ม เดินเข้าหาร่างสูงของท่านประธาน เจ้านายหนุ่มของเธอ หรือจะอีกสถานะหนึ่งก็คือเพื่อนสนิทของเกื้อ ปู่รหัสของเธอเมื่อหลายปีก่อน แต่ตอนนี้เขาเป็นเจ้านายเหนือหัว คนที่ให้เงินเดือนเธอตลอดสองปีมานี้

"ท่านประธาน~" ปากอิ่มเอ่ยงึมงำอมยิ้มน้อยๆ กดนิ้วชี้กับเชิ้ตสีฟ้าอ่อนต่ำลงมาจากอกเล็กน้อย อุณหภูมิร้อนจากคนตัวสูงทำให้ร่างกายเธอร้อนผะผ่าวตาม

เขาไม่พูด แถมยังยืนนิ่งให้เหมยจิ้มเล่นจนครบจำนวนกล้ามหน้าท้องที่เดามั่วๆ มันทำให้คนเมาคิดว่านี่คือความฝัน ฝันลึกๆ ในจิตใต้สำนึกของคนที่แอบชอบเขามานานตั้งแต่สมัยยังเป็นเด็กสาวเอ๊าะๆ จนตอนนี้เลยวัยเบญจเพสมาแล้วความรู้สึกนั้นยังตราตรึงอยู่ในใจไม่จาง

หากเป็นเขาตัวจริงก็คงจะเฉือนเธอด้วยคำพูดนิ่งๆ สุภาพๆ แบบที่ชอบทำไปแล้ว แต่นี่ยังนิ่ง... แสดงว่าคือฝันจริงๆ สินะ

"จูบได้ไหมคะ~" ดวงหน้าสวยเงยขึ้นเล็กน้อย สบตาคมร้อนแรงด้วยแววตาหยาดเยิ้ม 

อาจเพราะแอลกอฮอล์ในร่างกายที่กำลังทำงานตามหน้าที่ ขับกล่อมสมองและประสาทสัมผัสทั้งห้าให้เคลิ้มตาม จึงได้เดินหน้าเข้าหาเขย่งปลายเท้าขึ้นกอดคอแกร่งยื่นหน้าเริ่มจูบเขาก่อน

ริมฝีปากแนบชิดความร้อนผ่าว ก่อนจะบดเบียดความอิ่มนุ่มกับเรียวเนื้ออุ่น ผ่อนลมหายใจติดขัดผสานกับลมหายใจรุนแรงของเขา ค่อยๆ เม้มกลีบปากเบาๆ บดเบียดจูบเงอะงะให้ใกล้ชิดมากขึ้น

แต่ทว่า... แรงตอบสนองกลับมันช่างหนักหน่วงช่วงชิงลมหายใจของเธอไปจนหมด รุกเร้าดุดันขัดกับบุคลิกประจำตัวที่มันทั้งสุภาพ และนิ่งขรึมของเขา

"อืม~" ได้ยินเสียงคำรามต่ำในลำคอ ก่อนแรงมหาศาลจะกระชากร่างอรชรลอยขึ้นจากพื้น กระเตงอุ้มหายกลับเข้าไปในห้องโดยที่เขานั้นยังไม่แม้จะก้าวพ้นจากขอบธรณีประตูห้องออกมาเลยด้วยซ้ำ

เสียงกระแทกแผ่วเบาปิดกลับดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงกลอนล็อกและทุกอย่างก็ตกสู่ความเงียบกลางค่ำคืนอีกครั้ง