ประธานภาม... ห้ามรัก

ชุดสีขาวประดับด้วยดีไซน์ลูกไม้ดอกกุหลาบเล็กๆ ช่วงเอวคอดขึ้นมาถึงเนินอกอวบอิ่ม แหวกกลางร่องอกเล็กน้อยโชว์ไหปลาร้าและลำคอระหง เกาะอกเว้าหลังลึกลงไปถึงช่วงบั้นท้ายอวดสัดส่วนคอดกิ่วดั่งนาฬิกาทราย กระโปรงบานทรงเจ้าหญิงประดับด้วยคริสตัลประกายแสงระยิบระยับเช่นเดียวกับเจ้าของเรือนกายน่าหลงใหลดวงตาทอประกายความสุข และรอยยิ้มสวยของหญิงสาวในชุดเจ้าสาวดึงดูดสายตาผู้คนให้หยุดอยู่เพียงเจ้าหล่อนคนเดียว เช่นเดียวกับเลขาสาวบริษัทเงินทุน รุ่นน้องร่วมมหาลัยควบตำแหน่งหลานรหัสรักเพื่อนสนิทก็ถูกรอยยิ้มน่าหลงใหลนั้นดึงดูดไว้เช่นกัน"อยากลองเป็นเจ้าสาวกับเขาดูบ้างไหม พี่อาจไม่ได้รวยมากแต่หากว่าเหมยอยากใส่ชุดเจ้าสาวสวยๆ แบบนั้นพี่ยอมกัดก้อนเกลือเพื่อเหมยก็ได้"นัยน์ตาสวยประกายสีน้ำตาลดำผละออกจากเจ้าสาวที่กำลังเป็นจุดเด่นความสนใจของผู้คนในงานมายังชายหนุ่มร่างสูงด้านข้าง เงยหน้าขึ้นกะพริบตาสบกับนัยน์ตาคมแพรวพราวอย่างไร้เดียงสา ริมฝีปากเอิบอิ่มขยับเล็กน้อยงุนงงในที"พี่ปราบว่าอะไรนะคะเหมยไม่ทันได้ฟัง"ชายหนุ่มเจ้าของชื่อถอนหายใจพร้อมกับไหล่กว้างที่ลู่ตก ใบหน้าแสดงออกถึงความสิ้นหวัง แก้วแชมเปญในมือหยุดนิ่งราวกับไ

เสียงสายลมดังคลอเคลียกับรถราวิ่งผ่านหน้าบ้านในเวลาย่ำเย็นปลุกเหมยที่หลับอยู่บนเตียงนุ่มภายในบ้านพักส่วนตัวที่อาศัยอยู่ร่วมกันกับน้องชายมาตั้งแต่เด็กให้ตื่นเปลือกตาสวยขยับกระพือเล็กน้อย ยังรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งตัว โดยเฉพาะศีรษะที่เป็นหนักกว่าส่วนอื่นแสงรำไรสีส้มแสดสาดกระทบใบหน้าเกลี้ยงเกลาให้รู้สึกอุ่นเล็กน้อย เสียงสวบสาบใบไม้ตีกันรื่นหูดังแว่วผ่านหน้าต่างเปิดกว้างรับลม ก่อนจังหวะย่ำเท้าหนักๆ ด้านนอกจะดึงความสนใจของหญิงสาวให้พลิกตัวหันกลับไปมองแกร่ก"ไม่สบายเหรอ ทำไมนอนเวลานี้"มุมปากสวยกดยิ้มเล็กน้อย ทิ้งตัวกลับลงนอนมองใบหน้านิ่งขรึมของน้องชายเดินเข้ามาในห้องอย่างถือวิสาสะหมอกหยุดยืนข้างเตียงขนาดควีนไซซ์ของพี่สาว กอดอกกวาดสายตาไล่มองคนใต้ผ้าห่มที่ยังคงคุดคู้ไม่ยอมลุก จะไม่ให้ถามได้อย่างไรกัน ปกติพี่สาวเขาเคยนอนเวลานี้ที่ไหนกัน วันๆ ก็คงจะยุ่งอยู่กับงานจนไม่มีเวลาหลับเวลานอน บ้างานเหมือนพ่อไม่มีผิด"ไม่เป็นไร แค่ปวดหัวนิดหน่อยเดี๋ยวกินยาก็หาย" ใครจะบ้าบอกว่าปวดเนื้อปวดตัวไปหมดเพราะเพิ่งผ่านสมรภูมิสงครามเร่าร้อนกับผู้ชายที่เป็นถึงเจ้านายมากันเล่า บ้าหรือเปล่า ได้ถูกน้องชายดุเหมือนเป็

ติ้ง!เสียงแจ้งเตือนประตูเปิดของลิฟต์ดึงเหมยที่เผลอเหม่อลอยให้กลับมาอยู่กับตัวเองอีกครั้ง แอบสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ทำให้คนที่ร่วมโดยสารด้วยสัมผัสได้ เหลือบมองแผ่นหลังกว้างพลางขบริมฝีปากไปกลิ่นหอมเฉพาะตัวของภามกลบกลิ่นน้ำหอมของเธอไปจนหมด ยิ่งยืนห่างกันไม่ถึงสองเมตรกลิ่นหอมๆ ของเขาก็ยิ่งเป็นอันตรายต่อเธอ เป็นอันตรายต่ออัตราการเต้นของหัวใจ"วันนี้มีนัดสำคัญหรือเปล่าครับ"ภามเยื้องกรายออกจากลิฟต์พลางเอ่ยถามเลขาสาวที่เดินตามหลังออกมา เมื่อตอนอยู่ในลิฟต์เห็นเจ้าหล่อนเกร็งๆ เลยไม่ได้พูดอะไร ตอนอยู่บนรถด้วย คล้ายมีเรื่องอะไรให้คิดถึงได้เงียบและนั่งเกร็งตัวแข็งทื่อมาตลอดทาง อะไรเสียงดังหน่อยก็สะดุ้งสะเด็นไปหมด"วันนี้มีประชุมประจำเดือนตอนบ่ายสอง สี่โมงครึ่งคุณรัศมีจะเข้ามาคุยเรื่องเงินทุนที่ขอเพิ่มไปเมื่อคราวก่อนแต่ยังไม่ได้รับอนุมัติค่ะ""...""...ทางนั้นอยากขอเพิ่มเป็นร้อยล้านจากเดิมที่เป็นสี่สิบล้านค่ะ แต่ท่านประธานยังไม่ได้อนุมัติ ติดต่อขอมาสองรอบแล้ว ครั้งนี้เลยอยากมาพูดคุยกับท่านประธานด้วยตัวเองค่ะ""ครับ เข้าใจแล้ว"ลมหายใจถูกเป่าออกปาก เป็นจังหวะเดียวกับที่เดินมาถึงหน้าห้องประธานบร

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้นานาพันธุ์ช่วยให้สมองที่เหนื่อยล้าจากการทำงานมาตลอดหลายวันไม่ได้พักผ่อนคลายขึ้นมาก เหมยหันมองรอบร้านดอกไม้ของเพื่อนสนิท ก่อนจะหยุดสายตากลับมายังถ้วยชากุหลาบร้อนๆ ที่กำลังส่งกลิ่นหอมเย้ายวนตรงหน้าเทียนหอมรูปทรงประหลาดตาถูกจุดไว้กลางโต๊ะทรงกลมกระจกข้างกันกับกาน้ำชาแก้วใสสลักลายรูปดอกบัวบาน เปลวไฟเล็กๆ ไหวตามลมเล็กน้อยยามพัดผ่าน แว่วตามสายมีเสียงเพลงคลอแผ่วเบาสบายหูเปิดให้มวลบุปผาคลายอารมณ์เคยได้ยินเพื่อนรักพูดว่าเสียงเพลงจะทำให้ดอกไม้อารมณ์ดีขึ้น ทำให้ดูสดใสและยังคงสวยงามตลอดเวลา ไม่รู้มีมวลความจริงมากน้อยแค่ไหน สมองเธอก็ไม่ใช่พวกชำนาญการด้านนี้ด้วยสิ“สรุปก็คือ... แกจะไม่ยอมออกจากงานแล้วมาดูแลร้านให้ฉันงั้นสิ? ทำไมทำกันได้เนี่ย ฉันเป็นเพื่อนรักแกเลยนะ นี่เห็นผู้ชายดีกว่าเพื่อนเหรอ”“...” ริมฝีปากอิ่มแตะขอบถ้วยชา พลางช้อนตาขึ้นมองเจ้าของเสียงงอแงไม่จริงจังตรงข้ามที่เพิ่งกลับมาทิ้งตัวนั่งหลังจากส่งลูกค้าออกจากร้านไปแล้ว“ใช่สิ ฉันมันก็เป็นแค่เพื่อนรักนี่ จะไปสู้ผู้ชายที่แอบรักมายาวนานคนนั้นได้ยังไง คนที่ลำบากด้วยกันมาสิบสี่ปีแต่กลับสู้คนที่รู้จักกันทีหลังไม่ได้ ค

“ฮึบ! ยัยเทียนเดินดีๆ อย่าทิ้งตัวไปฝั่งโน้น.. มันหนัก!”ทุลักทุเลมากกว่าจะออกมาได้ เหมยถอนหายใจพร้อมกับกอบโกยลมเข้าปอดเฮือกใหญ่ ไม่รู้มันพาเธอมาคลายเครียด หรือเพราะเก็บกดอยากเมาเองกันแน่ ถ้าคิดจะเมาหนักขนาดนี้ก็น่าจะซื้อไปดื่มกันเองที่ห้องน่าจะดีกว่า เฮ้อ...เหงื่อตกใบหน้าชุ่มพานให้ผมสยายแผ่กลางหลังเปียกโชกไปด้วย ช้อนตาขึ้นมองทาง หันรอบมองหาภามที่เดินนำออกมาก่อน รายนั้นก็บอกว่าเมาด้วยแต่คงไม่หนักเท่าเพื่อนเธอที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ และสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับร่างสูงใหญ่ของเขาที่ยืนกดมือถือเล่นพิงกระโปรงรถยุโรปคุ้นตาอยู่ไม่ไกลภามไม่ชอบยุ่งเรื่องคนอื่น ยิ่งเป็นเรื่องผู้หญิงที่ไม่ใช่แฟนหรือคนที่สนิทกันจริงๆ เขาจะไม่ยุ่งเลย แต่ก็ไม่คิดว่าเธอที่เป็นทั้งเลขาส่วนตัวเขา ทำงานด้วยกันมาสองปี ไหนจะเป็นน้องสายรหัสเพื่อนสนิทเขาอีก เขาก็ไม่คิดยื่นมือเข้ามาช่วยเหมือนกันโมโหแทบบ้าแต่ทำอะไรไม่ได้ ปั้นหน้าปั้นปึ่งก้มหน้าช่วยเหลือตัวเองไป ยังดีหน่อยหนึ่งที่ตอนปลดล็อกรถแล้วภามช่วยเปิดประตูหลังให้ เธอจึงไม่ต้องลำบากทุลักทุเลมากกว่าที่เป็นอยู่ทิ้งเพื่อนรักลงเบาะหลังเรียบร้อยก็ดันตัวเหยียดกายยืนขึ้นเต็มควา