บททั้งหมดของ Blood curse: Awakening คำสาปแห่งเลือด: บทที่ 11 - บทที่ 20

แสงแดดยามเช้าในวันถัดมาสาดส่องกระทบผืนน้ำระยิบระยับของทะเลสาบชานเมือง ซึ่งโอบล้อมไปด้วยทิวสนสูงใหญ่และอากาศบริสุทธิ์ที่ไร้ซึ่งควันพิษจากตัวเมืองหลวง บรรยากาศรอบลานกว้างสำหรับกางเต็นท์เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะคิกคักของกลุ่มวัยรุ่นดังเคล้ามากับเสียงเพลงเบาๆ ที่เปิดจากลำโพงบลูทูธไลร่า แวนซ์ ยืนสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึกๆ ด้วยรอยยิ้มสดใส เธอกำลังช่วยโซฟีมีอากางเต็นท์ผ้าใบสีพาสเทลริมชายหาด ทริปท่องเที่ยวพักผ่อนช่วงวันหยุดฤดูร้อนที่เธอเคยคิดว่าเป็นไปไม่ได้ บัดนี้ได้กลายเป็นความจริงแล้ว“โอ๊ย โซฟี! เสาเต็นท์มันเอียงไปทางนั้นแล้วนะ เดี๋ยวก็ล้มลงมาทับหัวหรอก!” มีอาโวยวายด้วยความขำขัน พลางดึงชายผ้าใบช่วยเพื่อนสนิทจัดแต่งให้เข้าที่“รู้แล้วน่ามีอา ฉันกำลังปรับให้อยู่เนี่ย มือสมัครเล่นอย่างเธอจะรู้อะไรเล่า!” โซฟีเถียงกลับเสียงใส ใบหน้าเปื้อนฝุ่นเล็กน้อยแต่เต็มไปด้วยรอยยิ้มร่าเริงไลร่ามองภาพเพื่อนทั้งสองคนที่กำลังทะเลาะกันเรื่องการกางเต็นท์ด้วยความรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก ความหวาดกลัวต่อเงาดำของปีศาจและรอยแผลเป็นที่หัวไหล่ขวาคล้ายถูกลืมเลือนไปชั่วขณะ ในเวลานี้

บรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นของบ้านพักเขตอาคมกลางป่าลึกในยามค่ำคืน เต็มไปด้วยความอึดอัดและตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก แสงไฟสีส้มอ่อนจากโคมไฟตั้งพื้นส่องกระทบใบหน้าเคร่งขรึมของเคเลบ ไรเดอร์วิเวียน รีดที่กำลังนั่งจดจ่ออยู่กับบันทึกข้อความและชิ้นส่วนพลังงานมืดที่หลงเหลือจากการต่อสู้ในมิติพิเศษหลังจากที่ไลร่ารอดพ้นจากมิติพิศวงและกลับมาถึงบ้านพักอย่างปลอดภัย เธอก็ได้เล่าทุกถ้อยคำที่ปีศาจตนนั้นทิ้งไว้ก่อนจะหลบหนีไป คำพูดที่ว่าด้วยเรื่องของ “นายท่านผู้ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังเงาสูงสุด และถือครองตราสัญลักษณ์แห่งสภา”คำใบ้นั้นไม่ใช่เรื่องล้อเล่น แต่มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ทำให้ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวค่อยๆ ปรากฏชัดเจนขึ้น“ตราสัญลักษณ์แห่งสภา...” อาจารย์วิเวียนทวนคำพูดนั้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น เธอกอดอกแน่น ใบหน้าสวยคมฉายแววครุ่นคิดอย่างหนักหน่วง “หากปีศาจตนนั้นพูดความจริง หมายความว่าผู้อยู่เบื้องหลังการชักใยทั้งหมด ไม่ใช่แค่นักเล่นแร่แปรธาตุเถื่อนหรือพวกนอกรีตธรรมดา แต่เป็นบุคคลระดับสูงที่มีอำนาจและอิทธิพลอย่างมากภายในโครงสร้างการปกครองของโลกเวทมนตร์และองค์กรพิเศษ”เคเลบขมวดคิ้วแน่น ดวงตาสีฟ้าคมกริบ

ลูกศรพลังงานสีดำทมิฬขนาดมหึมาสั่นสะเทือนอยู่กลางอากาศ ปลายแหลมคมของมันจดจ่อตรงมาที่ร่างของไลร่า ที่กำลังนอนทรุดอยู่บนพื้น แรงกดดันมหาศาลบดขยี้จนเธอแทบหายใจไม่ออก ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความหวาดสิ้นหวัง ร่างกายบอบบางเต็มไปด้วยบาดแผลและคราบเลือดจากการต่อสู้ยื้อย่างในเสี้ยววินาทีแห่งความตาย เมื่อลูกศรสีดำกำลังจะพุ่งทะยานปลิดชีพเป้าหมาย—ตูม!มันใดนั้นเอง มิติพิเศษสีม่วงเข้มก็เกิดรอยร้าวขนาดมหึมาขึ้นกลางอากาศ เสียงระเบิดกัมปนาทราวกับฟ้าผ่าผืนผ้าใบแห่งความมืดฉีกขาดออกเป็นเสี่ยงๆ แสงสว่างวาบสีฟ้าครามเจิดจ้าพุ่งทะลวงทะยานผ่านความมืดมิดเข้ามา พร้อมกับเงาร่างสูงโปรดในชุดเสื้อแจ็คเก็ตคุ้นเคยที่พุ่งกระโจนเข้ามาขวางกลางระหว่างไลร่ากับลูกศรปีศาจอย่างเฉียดฉิว!“เคเลบ!”ไลร่าร้องขึ้นอดีตหัวหน้าหน่วยจู่โจมพิเศษผู้หุนหันพลันแล่นเดินออกจากบ้านไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน บัดนี้เขาย้อนกลับมาแล้ว... สัญชาตญาณดิบและการสังหรณ์ใจที่เตือนว่าเด็กสาวกำลังเผชิญหน้ากับอันตรายถึงชีวิต ทำให้เขาขับรถย้อนกลับมาด้วยความเร็วสูงสุด และพุ่งทะลวงมิติพิเศษเข้ามาด้วยการระเบิดพลังงานครั้งสุดท้าย!“ฉันบอกแล้วไง... ว่าฉันจะไม่ยอ

ในบ้านพักของวิเวียนขณะนี้เป็นเวลายามสาย บรรยากาศโดยรอบไม่ได้อบอุ่นสดใสเหมือนเช่นวันก่อน ทว่าเต็มไปด้วยความเงียบงันและความเปราะบางที่สัมผัสได้ชัดเจนบนเตียงนอนห้องพักชั้นสอวิเวียน รีดนอนพักผ่อนอย่างอ่อนแรง ร่างกายที่เคยทรงพลังและเปี่ยมด้วยเวทมนตร์อันยิ่งใหญ่ บัดนี้กลับทรุดโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด แก่นพลังวิญญาณของเธอได้รับความเสียหายอย่างหนักหน่วงจากการถูกปีศาจระดับแม่ทัพเข้าสิงร่าง แม้จะรอดชีวิตมาได้ แต่อาการสาหัสครั้งนี้ทำให้พลังเวทของอาจารย์วิเวียน อ่อนแอลงจนแทบไม่เหลือเค้าเดิมเขตอาคมรอบบ้านพักที่เคยหนาแน่นและปลอดภัย บัดนี้เริ่มสั่นคลอนและจางหายไปทีละน้อยเคเลบยืนกอดอกนิ่งสนิทอยู่ริมหน้าต่าง ดวงตาสีฟ้าคมกริบกวาดมองออกไปเบื้องนอกด้วยความกังวล ไลร่านั่งกุมมืออันเย็นเฉียบของอาจารย์วิเวียนไว้แนบแก้ม ดวงตากลมโตแดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาความพ่ายแพ้ของปีศาจเมื่อคืนไม่ได้แปลว่าสงครามสิ้นสุดลง ตรงกันข้าม... มันเป็นเพียงสัญญาณเตือนว่าสภาสูงและกองทัพเงาได้เพ่งเล็งมาที่พวกเขาทุกคนอย่างเป็นทางการแล้ว และด้วยสภาพของอาจารย์วิเวียนที่ไม่สามารถปกป้องใครได้อีกต่อไป บ้านพักกลางป่าหลังนี้จึงไม่ใช่สถานที่ท

ความสูงระฟ้าของอาคารบัญชาการกลางในเขตความปลอดภัยพิเศษ มอบทัศนียภาพอันกว้างไกลของมหานครยามค่ำคืนที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟนับล้านดวง ท้องฟ้ายามดึกปราศจากเมฆหมอก เผยให้เห็นหมู่ดาวระยิบระยับที่ทอประกายแข่งกับแสงนีออนเบื้องล่าง ลมหนาวพัดโชยปะทะยอดตึก ส่งเสียงหวีดหวิวเบาๆ ราวกับบทเพลงกล่อมโลกที่กำลังหลับใหลบนระเบียงกว้างของชั้นบนสุด ไลร่า แวนซ์ในชุดเครื่องแบบนักล่าปีศาจสีดำสนิทเข้ารูป ทิ้งตัวนั่งลงบนขอบปูนกั้นระเบียง มือเรียวบางประคองแก้วเซรามิกบรรจุโกโก้อุ่นๆ ไว้แนบอก ดวงตากลมโตเหม่อมองออกไปเบื้องไกลอย่างไร้จุดหมายโลกธรรมดาที่เธอเคยรู้จัก... โรงเรียนมัธยมปลาย เสียงหัวเราะของโซฟีและมีอา หรือแม้แต่ตัวตนเดิมของเธอในฐานะเด็กสาวธรรมดาคนหนึ่ง บัดนี้ได้ถูกลบเลือนหายไปจากความทรงจำของทุกคนอย่างสมบูรณ์แล้ว ไม่มีใครจำไลร่า แวนซ์ คนเดิมได้อีกต่อไป ยกเว้นเพียงตัวเธอเองและเงาสะท้อนในกระจกเสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างกาย ร่างสูงโปร่งของเคเลบ ไรเดอร์ ในเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีเข้มปรากฏขึ้น เขาวางกระป๋องกาแฟดำลงบนขอบปูนข้างตัวเธอก่อนจะทอดสายตามองทิวศานตระการตาเบื้องหน้าเช่นกัน“ลมแรงนะ... ไม่หนาว