جميع فصول : الفصل -الفصل 10

แสงสีส้มอมแดงของดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้าสาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างห้องพยาบาล ทอดเงายาวทับถมลงบนผ้าปูที่นอนสีขาวบริสุทธิ์ กลิ่นอายของยามเย็นที่เงียบสงบช่างตัดกับความปั่นป่วนภายในจิตใจของ ไลร่าอย่างสิ้นเชิง เธอนอนนิ่งอยู่บนเตียง ร่างกายที่เคยระบมจากแรงกระแทกอันรุนแรงเมื่อช่วงบ่ายบัดนี้กลับรู้สึกเบาสบายขึ้นอย่างน่าประหลาด ราวกับมีพลังงานลึกลับบางอย่างคอยเยียวยาบาดแผลและรอยช้ำตามร่างกายให้หายไปในชั่วพริบตาแต่ความเจ็บปวดทางกายที่จางหายไปนั้น ไม่ได้ช่วยให้ความหวาดกลัวในใจของเธอลดลงเลยแม้แต่น้อยดวงตากลมโตสีดำสนิทกวาดมองไปรอบห้องพยาบาลที่ว่างเปล่า ไม่มีเสียงฝีเท้าของนักเรียนคนอื่น ไม่มีเสียงพูดคุยเจี๊ยวจ๊าวจากสนามฟุตบอลเบื้องล่าง มีเพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด และเสียงถอนหายใจแผ่วเบาของหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างเตียงวิเวียน รีด อาจารย์ประจำชั้นผู้ใจดีและอบอุ่นเสมอในสายตาของเด็กนักเรียนทุกคน บัดนี้แววตาคู่นั้นไม่ได้ฉายแววอ่อนโยนแบบเดิมอีกต่อไปแล้ว รังสีบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวของอาจารย์วิเวียนทำให้ไลร้ารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังนั่งอยู่ต่อหน้าสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลัง มันไม่ได้เหมือนกับปีศาจน่าเ

ท้องฟ้ายามเย็นเหนือเขตเมืองชั้นในถูกย้อมด้วยสีเทาหม่นของเมฆฝนที่ตั้งเค้าทะมึน ลมหนาวพัดกรรโชกแรงผ่านซอกตึกสูงระฟ้า พาเอาฝุ่นละออง เม็ดฝนปรอยๆ และกลิ่นอายความชื้นอันน่าอึดอัดลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ย่านการค้าชานเมืองในยามนี้เต็มไปด้วยผู้คนที่กำลังเร่งรีบเดินเท้าเพื่อหลบหนีความหนาวเย็นและมวลอากาศที่แปรปรวน บรรยากาศโดยรอบมีความกดดันบางอย่างซ่อนอยู่ราวกับออกซิเจนในบรรยากาศกำลังเบาบางลงทีละน้อยณ ร้านคาเฟ่เล็กๆ สไตล์มินิมอลที่ตั้งอยู่หัวมุมถนนอันเงียบสงบไลร่า แวนซ์ กำลังนั่งจับแก้วเครื่องดื่มอุ่นๆ อยู่กับเพื่อนสนิททั้งสองคนอย่าง โซฟี เทย์เลอร์ และมีอา เดวิสเสียงหัวเราะคิกคัก บทสนทนาไร้สาระเกี่ยวกับเรื่องการบ้านวิชาประวัติศาสตร์ และการนินทาอาจารย์ฝ่ายจดทะเบียนช่วยสร้างบรรยากาศที่อบอุ่นและเป็นกันเอง ช่วยดึงให้จิตใจของไลร่าหลุดพ้นจากความหวาดกลัวเรื่องปีศาจและรอยประทับลึกลับที่หัวไหล่ได้ชั่วขณะ“นี่ ไลร่า ช่วงนี้เธอดูลอยๆ เหม่อๆ ไปนะ หรือว่านอนไม่พออีกแล้ว?” โซฟีเอ่ยถามด้วยความห่วงใย พร้อมกับเลื่อนจานเค้กช็อกโกแลตมาตรงหน้าเพื่อนสาว “ตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุวันนั้น ดูเธอจะแปลกไปนะ มีอะไรไม่สบายใจ

ความมืดมิดของค่ำคืนในย่านชานเมืองถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบงัดที่น่าสะพรึงกลัว แสงไฟสีเหลืองนวลจากเสาไฟฟ้าริมทางกะพริบไหวราวกับจะดับแหล่ไม่ดับแหล่ เงาทอดยาวของตึกแถวเก่าๆ สะท้อนลงบนพื้นถนนยางมะตอยที่เปียกชื้นจากละอองฝนในช่วงหัวค่ำ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความกดดันที่แม้แต่สายลมก็ยังไม่กล้าพัดผ่าน ร่างสูงโปรดในชุดแจ็คเก็ตหนังสีดำยืนนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหิน ซ่อนตัวอยู่หลังมุมตึกมืดทึบห่างออกไปราวสิบเมตรเคเลบ ไรเดอร์ใช้สายตาสีฟ้าคมกริบกวาดมองผ่านความมืดไปยังเป้าหมายที่อยู่เบื้องหน้า ร่างบอบบางของเด็กสาวผมยาวในชุดไปรเวทสบายๆ ที่กำลังเดินมุ่งหน้ากลับหอพักตามลำพังตลอดหลายวันที่ผ่านมา นับตั้งแต่เหตุการณ์ที่ร้านคาเฟ่ เคเลบไม่เคยปล่อยให้ไลร่า แวนซ์คลาดสายตาเลยแม้แต่ครั้งเดียว แม้สมองส่วนหนึ่งจะพยายามบอกตัวเองว่าเขาเป็นแค่อดีตนักล่าที่สูญเสียพลังและถูกขับไล่ออกจากองค์กรไปแล้ว ไม่มีหน้าที่ต้องมาคอยปกป้องเด็กสาวแปลกหน้าคนนี้ แต่สัญชาตญาณดิบที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาทุกครั้งยามที่เขาอยู่ใกล้เธอ กลับกรีดร้องเตือนภัยอย่างรุนแรงว่า... มีบางอย่างกำลังจ้องจะกลืนกินเธออยู่ตลอดเวลาและในคืนนี้... ลางสังหรณ์

ความมืดมิดอันหนาทึบแผ่ปกคลุมไปทั่วห้องโถงใต้ดินโบราณที่ตั้งลึกลงไปใต้ซากปรักหักพังของโรงงานอุตสาหกรรมร้างนอกเมือง บรรยากาศภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของกำมะถัน กลิ่นคาวเลือดที่แห้งกรัง และไอน้ำมนต์ดำที่ลอยวนเวียนอยู่เหนือกองกระดูกสัตว์ประหลาด บนผนังหินชื้นแฉะสลักด้วยอักขระเวทมนตร์โบราณที่ส่องแสงเรืองรองเป็นสีแดงฉานยามเมื่อพลังงานชั่วร้ายกระเพื่อมไหวตรงกลางห้องโถง มีเก้าอี้หินแกะสลักลวดลายประหลาดตั้งตระหง่านอยู่ บนนั้น... ร่างของใครบางคนภายใต้ผ้าคลุมศีรษะสีดำสนิทลึกจนมองไม่เห็นใบหน้า กำลังนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางกระสับกระส่าย นิ้วมือเรียวยาวที่สวมแหวนอัญมณีสีดำสนิทเคาะพนักพิงเกร็งถี่รัวด้วยความหงุดหงิดเบื้องล่างพื้นหินเย็นเฉียบ เงาดำรูปร่างบิดเบี้ยวคล้ายสัตว์เลื้อยคลานกำลังหมอบอยู่ด้วยความหวาดกลัว เงารับใช้ผู้ทำหน้าที่ส่งสารและคอยควบคุมฝูงปีศาจจากเบื้องหลัง“ว่าไงนะ...?” เสียงทุ้มแหบพร่าและเย็นเยียบราวกับมาจากก้นบึ้งของขุมนรกดังขึ้นจากใต้ผ้าคลุม “แกกล้าดียังไงถึงมารายงานข้าด้วยเรื่องไร้สาระแบบนี้?”เงารับใช้สั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวจนหัวแทบติดพื้น “ทะ... ท่านครับ โปรดอภัยให้ข้าด้วย

แสงแดดยามเช้าในสัปดาห์ต่อมาส่องทะลุผ่านกลุ่มใบไม้หนาทึบของผืนป่ารอบบ้านพักอาคม ทอดเงายาวเป็นลวดลายระยิบระยับลงบนลานฝึกซ้อมด้านหลังบ้าน อากาศยามเช้าอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความชื้นจากดิน กลิ่นหอมจางๆ ของสนป่า และไอเย็นที่ยังคงหลงเหลืออยู่จากค่ำคืนที่ผ่านมาไลร่า แวนซ์ยืนหอบหายใจเบาๆ อยู่กลางลานฝึก เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าและไรผม เสื้อผ้าสำหรับฝึกซ้อมชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อจากการเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่อง แม้ร่างกายจะยังคงมีความปวดเมื่อยหลงเหลืออยู่บ้างจากบทเรียนอันโหดเหี้ยมของวันก่อนๆ แต่ความรู้สึกหนักอึ้งในจิตใจกลับเบาบางลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววความมุ่งมั่นและมั่นใจมากกว่าเดิมหลายเท่าที่ริมขอบลานฝึกเคเลบยืนกอดอกพิงลำต้นสนใหญ่ ดวงตาสีฟ้าคมกริบกวาดมองประเมินท่าทางของเด็กสาวด้วยความเงียบเชียบ ขณะที่บนระเบียงชั้นสองของบ้านพัก วิเวียนแม่มดผู้ดูแลเขตแดนกำลังยืนจิบชาสมุนไพรจากแก้วเซรามิกสีขาว ทอดสายตามองลงมายังลานฝึกด้วยแววตาครุ่นคิด“ดูเหมือนว่าการเคี่ยวเข็ญช่วงที่ผ่านมาจะเริ่มออกผลแล้วสินะ เคเลบ” อาจารย์วิเวียนเอ่ยขึ้นลอยๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่กังวานพอที่จะส่งมาถึงลานฝึกเ