Todos os capítulos de ท่านโหวข้าไม่หย่า: Capítulo 11 - Capítulo 20

"จวนโหวขัดสนถึงเพียงนี้เชียวหรือ ถึงต้องให้ฮูหยินออกมายืนขายขนมด้วยตนเอง สตรีในตระกูลขุนนางกลับมาทำการค้าราวกับแม่ค้าทั่วไป ไม่กลัวผู้คนหัวเราะเยาะหรืออย่างไร"เหล่าสตรีที่ติดตามมาด้วยพากันหัวเราะคิกคักหลินเสี่ยวเยว่กลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อยนางหยิบชานมขึ้นมาจิบอย่างสบายอารมณ์ ก่อนหยิบทาร์ตไข่อบใหม่ขึ้นมากัดหนึ่งคำ"อืม... หอม นุ่ม อร่อยจริงๆ"ฮูหยินหลิ่วหน้ากระตุก"เจ้าไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรือ""ได้ยินสิเจ้าคะ"หลินเสี่ยวเยว่ยิ้มหวาน"แต่ข้าหาเงินด้วยความสามารถของตัวเอง ไม่ได้ขโมยเงินผู้ใด ไม่ได้ยักยอกทรัพย์หลวง และไม่ได้ไปขอเงินจากจวนของท่านมาเปิดร้านเสียหน่อย แล้วข้าต้องอับอายด้วยเหตุใด""เจ้า""หรือความจริงแล้วฮูหยินหลิ่วอยากกิน แต่ไม่กล้าซื้อกันแน่เจ้าคะ""ใครอยากกินของเช่นนี้""อ้อ..." หลินเสี่ยวเยว่พยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนหันไปสั่งสาวใช้"ตักให้พวกนางชิมคนละนิดเถอะ"ฮูหยินหลิ่วเบิกตา"เจ้าหมายความว่าอย่างไร""ให้ชิมฟรีอย่างไรเล่าเจ้าคะ"หลินเสี่ยวเยว่ยิ้มจนตาหยี"ถือเสียว่าข้าใจดีแบ่งของอร่อยให้ท่านได้ลอง จะได้รู้เสียทีว่าสิ่งที่ท่านเรียกว่า ‘ขนมไร้ราคา’ รสชาติเป็นอย่างไร""ข้

เซี่ยอวิ๋นเฉิงเดินนำไปถึงหน้าประตู ก่อนยกเท้าถีบเข้าไปอย่างแรงพลั่ก!บานประตูเปิดผาง แสงจากโคมไฟด้านนอกสาดเข้าไปภายในห้องทันทีภาพตรงหน้าทำเอาทุกคนชะงักค้างสวี่หลานกำลังกอดใต้เท้าหลิวแน่น เสื้อผ้าของทั้งสองยับย่นไม่เป็นระเบียบ อีกทั้งนางยังซุกหน้าอยู่ตรงอกของขุนนางอาวุโสโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบุรุษตรงหน้าคือผู้ใดเสียงฮือฮาดังขึ้นรอบด้านทันทีสวี่หลานชะงักนางค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเมื่อเห็นใบหน้าของชายตรงหน้าชัดเจน ดวงตาก็เบิกกว้างแทบถลน"ทะ... ท่าน"จากนั้นสายตาก็เหลือบผ่านไหล่ของเขาไปเห็นเซี่ยอวิ๋นเฉิงยืนอยู่หน้าประตูอย่างสง่างามใบหน้าหล่อเหลาของท่านโหวเย็นชาราวกับน้ำแข็ง"กรี๊ดดดดด!"สวี่หลานผลักใต้เท้าหลิวออกเต็มแรง"เหตุใดถึงเป็นท่าน ท่านโหวเล่า"ใต้เท้าหลิวเองก็ตกใจไม่น้อย แต่เมื่อได้สติขึ้นมาบ้างก็ชี้หน้านางอย่างไม่พอใจ"แม่นางสวี่ เจ้าพุ่งเข้ามากอดข้าเองแท้ ๆ ทั้งยังเรียกข้าว่าท่านโหวไม่หยุด แล้วเหตุใดตอนนี้จึงมาทำเหมือนข้าเป็นฝ่ายผิด""ไม่จริง" สวี่หลานหน้าซีดเผือด"ข้าไม่ได้ต้องการท่าน ข้ารอท่านโหวต่างหาก" ประโยคนั้นทำให้ทั้งบริเวณเงียบกริบไปชั่วขณะก่อนเสียงซุบซิบจะดังขึ้นหนั

ยามเช้าตรู่ หลินเสี่ยวเยว่เพิ่งตื่นนอน นางเดินงัวเงียออกมาจากห้องด้วยเส้นผมที่ยังไม่ได้เกล้าเรียบร้อยนัก ทว่ายังไม่ทันได้เรียกสาวใช้มาปรนนิบัติ ก็พบว่าสามีสุดหล่อในชุดขุนนางเต็มยศกำลังย่อตัวลงตรงหน้าเซี่ยอวิ๋นเฉิงหยิบรองเท้าปักลายดอกไม้ขึ้นมา ก่อนประคองข้อเท้าของนางอย่างเบามือแล้วสวมให้ทีละข้างหลินเสี่ยวเยว่ก้มมองภาพตรงหน้าแล้วอดยิ้มแก้มปริไม่ได้"ท่านพี่ ท่านเป็นถึงท่านโหวผู้สูงศักดิ์ มาสวมรองเท้าให้ข้าเช่นนี้ หากบ่าวไพร่มาเห็นเข้า เดี๋ยวพวกเขาก็หัวเราะเอาหรอกเจ้าค่ะ"ปากบอกเกรงใจ แต่เท้ากลับยื่นให้อย่างว่าง่ายเสียเหลือเกินเซี่ยอวิ๋นเฉิงจัดรองเท้าให้นางอย่างพิถีพิถัน ก่อนเงยหน้าขึ้นมอง"สวมรองเท้าให้ภรรยาของตนเอง น่าหัวเราะตรงไหน""ก็ท่านพี่เป็นถึงท่านโหวเชียวนะเจ้าคะ""แล้วอย่างไร""เสียเกียรติบุรุษหมด"เซี่ยอวิ๋นเฉิงเลิกคิ้ว"เกียรติของข้าไม่ได้อยู่ที่การทำหน้าตึงใส่ภรรยา"หลินเสี่ยวเยว่หลุดหัวเราะพรืด"หากมีคนหัวเราะจริงๆ เล่าเจ้าคะ""ข้าจะตัดเบี้ยหวัดมัน"เสี่ยวเยว่ตาโต"โหดร้าย""เช่นนั้นก็โบยแทน""ท่านพี่"เสียงหัวเราะสดใสของหลินเสี่ยวเยว่ดังไปทั่วเรือนแต่เช้าตรู่ ส่วนเหล่าส

"ท่านพี่"เซี่ยอวิ๋นเฉิงไม่ฟัง เขาค่อยๆ วางฝ่ามือลงบนหน้าท้องที่ยังคงแบนราบของนางอย่างแผ่วเบา ราวกับเกรงว่าหากออกแรงมากกว่านี้เพียงนิดเดียวจะกระทบกระเทือนสิ่งมีชีวิตตัวน้อยภายใน ปลายนิ้วของเขาสั่นเล็กน้อย"ข้า กำลังจะเป็นพ่อคนจริงๆ หรือ" น้ำเสียงทุ้มที่เคยหนักแน่นกลับสั่นเครือ ดวงตาคมซึ่งมักเย็นชาบัดนี้เต็มไปด้วยความยินดีจนแทบปิดไม่มิดเสี่ยวเยว่มองแล้วหัวใจอ่อนยวบ นางวางมือตัวเองทับลงบนหลังมือของเขา ก่อนยิ้มหวาน"จริงสิเจ้าคะ ท่านพี่กำลังจะเป็นพ่อคนแล้ว"เซี่ยอวิ๋นเฉิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองนาง"แล้วเจ้าล่ะ เจ็บตรงไหนหรือไม่ ยังคลื่นไส้อยู่หรือเปล่า เวียนหัวหรือไม่ หิวหรือไม่ อยากกินอะไร ต้องให้หมออยู่ที่จวนเลยหรือไม่" คำถามพรั่งพรูออกมารวดเดียวจนเสี่ยวเยว่ฟังแทบไม่ทัน"ท่านพี่เจ้าขา"เซี่ยอวิ๋นเฉิงหยุดทันที"ว่าอย่างไร""ข้าแค่ตั้งครรภ์เจ้าค่ะ ไม่ได้ป่วยหนัก""สำหรับข้าไม่ต่างกัน""ต่างสิเจ้าคะ""ต่อจากนี้เจ้าห้ามยกของหนัก ห้ามวิ่ง ห้ามปีนที่สูง ห้ามกินของที่หมอไม่อนุญาต และเวลาเดินต้องมีคนตามอย่างน้อยสี่คน"เสี่ยวเยว่ตาโต"สี่คน""น้อยไปหรือ""มากไปเจ้าค่ะ"เซี่ยอวิ๋นเฉิงนิ

หลินเสี่ยวเยว่เงยหน้ามองสามี ก่อนยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยวชาตินี้นางตัดสินใจแล้ว ท่านโหว ข้าไม่หย่า และจะไม่มีวันหย่าเด็ดขาดยามเช้าอันสดใส แสงแดดอบอุ่นสาดผ่านแมกไม้ในสวนหลังจวนเจิ้งกั๋วโหว เสียงนกร้องจิ๊บๆ ประสานกันอย่างรื่นรมย์ ราวกับร่วมยินดีกับความสงบสุขที่ปกคลุมจวนแห่งนี้มานานหลายปีเสียงเจื้อยแจ้วของเด็กน้อยกับเสียงฝีเท้าตุ้บตั้บก็ดังลั่นมาตามทางเดินยาวที่เชื่อมต่อกับเรือนใหญ่"วิ่งเร็วเข้าเซี่ยเป้ย หากไปช้า ท่านย่าจะแจกขนมกุ้ยฮวาให้พี่หมดก่อนนะ""พี่ใหญ่รอข้าด้วย ขาข้ายังสั้นกว่าของพี่อยู่นิดหนึ่งนะ" ร่างป้อมอ้วนท้วนสมบูรณ์ในชุดกั๊กสีแดงปักลายมังกรทองสองร่าง กำลังวิ่งเตาะแตะแข่งขันกันอย่างเอาเป็นเอาตาย เด็กชายทั้งสองมีใบหน้าถอดแบบมาจากท่านโหวเซี่ยอวิ๋นเฉิงราวกับพิมพ์เดียวกัน โดยเฉพาะคิ้วเข้มกับดวงตาหงส์ที่ฉายแววคมกริบตั้งแต่เยาว์วัย ทว่าแก้มกลมป่องกับผิวขาวอมชมพูนั้นกลับได้มาจากหลินเสี่ยวเยว่เต็มๆเด็กน้อยทั้งสองก็คือ 'เซี่ยเป่า' แฝดผู้พี่ และ 'เซี่ยเป้ย' แฝดผู้น้อง สองก้อนแป้งวัยสี่ขวบ ผู้เป็นแก้วตาดวงใจของคนทั้งจวนโหว"โอ๊ย ช้าๆ หน่อยเจ้าค่ะคุณชายน้อยทั้งสอง"แม่นมก