All Chapters of ล้างกระดานชะตา พาใจว้าวุ่น: Chapter 31 - Chapter 36

บ่ายวันเสาร์ที่ร้านเบเกอรี่ลินรักเนืองแน่นไปด้วยลูกค้านลินยืนเช็กสต็อกอยู่หลังเคาน์เตอร์พลางลอบมองภาพผู้เป็นแม่กำลังพูดคุยหัวเราะอย่างมีชีวิตชีวากับ ‘กิตติ’ นักธุรกิจหนุ่มใหญ่วัยสี่สิบกลางๆ เจ้าของโรงแรมหรูกิตติเป็นชายรูปร่างสูงใหญ่ แต่งตัวเรียบแต่หรู ดูน่าเชื่อถือ ที่สำคัญคือเขามักจะแวะเวียนมาอุดหนุนขนม พร้อมนำดอกไม้สวยๆ มาฝากแม่เสมอแววตาที่เขามองแม่แลดูเต็มไปด้วยความเคารพและให้เกียรติ ต่างจากพ่อของเธอโดยสิ้นเชิงรายนั้นออกแนวข่มตลอดเวลา เหมือนตอนที่ยังอยู่ด้วยกันที่บ้านเดิมพ่อชอบมองแม่เหมือนหนึ่งในสนมใต้อาณัตินลินสลัดความคิดถึงแฟนเก่าของแม่ที่แย่ที่สุดแล้วแอบมองผู้ชายที่อาจจะกลายเป็นแฟนใหม่ของแม่จริงจัง“ขนมปังเนยสดของคุณฤดีหอมอร่อยเหมือนเดิมเลยครับ” กิตติยิ้มอบอุ่น ยื่นกล่องช็อกโกแลตนำเข้าให้ฤดี “พอดีผมเพิ่งกลับจากต่างประเทศ นึกถึงคุณฤดีคนแรกเลยเอามาฝากครับ”ฤดียิ้มเขินเล็กน้อย รับกล่องมาไว้ในมือ“ขอบคุณมากนะคะคุณกิตติ เกรงใจจังเลยค่ะ...”ปัง!เสียงทุบโต๊ะด้านข้างดังขึ้นขัดจังหวะ บรรยากาศอันอบอุ่นพลันชะงักกึก! โสภณในชุดสูทดูดีเดินดุ่มๆเข้ามาแทรกกลางระหว่างกิตติแล

เสียงปลายสายพูดอะไรบางอย่าง ทำเอาภาณุเดาะลิ้นยิ้มเยาะแค่นหัวเราะเหยียดๆแล้วพูดต่ออย่างถือดี"เออ ใช่ไง ทำดีด้วยนิดหน่อย ให้ของขวัญเลิศหรูหลอกตาไปวันๆ ยัยนี่ก็เคลิ้มแล้วมั้ย ผู้หญิงโดนทิ้งมาน่ะ เข้าหาง่ายจะตาย แค่หลอกให้แต่งงานจดทะเบียนได้ก่อน เออๆ ซื้อมันหมดแหละ ทั้งดอกไม้ ทั้งเข็มกลัดเพชร ถือว่าลงทุนซื้อตัวรับเคราะห์มาไว้ที่บ้าน พอหมดเคราะห์ครบสามปี ชะตาฉันกลับมาเฮงเมื่อไหร่ ค่อยยัดเงินก้อนแล้วหาเรื่องเลิกทีหลังก็ยังไม่สาย ผู้หญิงซื่อๆ ไร้ญาติขาดมิตรแบบนี้ หลอกง่ายจะตายไป เธอก็อยู่เงียบๆ ไปก่อนน่า"นลินที่แอบฟังอยู่หลังม่านหน้าต่าง เธอนิ่งสนิท มือเล็กกุมเข้าหากันแน่น ดวงตาคู่กลมเย็นเยียบลงทันที! ความแคลงใจทั้งหมดตกผลึกเป็นความจริงอันน่ารังเกียจภาณุไม่ใช่แค่คนไม่เสมอต้นเสมอปลาย แต่เขาไม่ได้มองแม่ของเธอเป็นมนุษย์ที่มีหัวใจ เขากำลังมองว่าชีวิตของเด็กกำพร้าอย่างแม่คือ 'เครื่องมือแก้เคล็ด' ที่จะเอามาใช้รองรับเรื่องซวยๆ แทนตัวเอง!ถ้าไม่ได้ผ่านการคัดสรรด้วยตาของเธอเองไม่ดีแน่ภาณุวางสายแล้วปรับสีหน้ากลับมาเป็นยิ้มแย้มแลดูอบอุ่นทันทีที่เดินกลับเข้ามาในร้านแต่เขากลับต้องชักเท้ากึก

สายลมยามเย็นพัดผ่านซอกตึกพาเอาความเงียบสงัดชวนอึดอัดกลับเข้ามาอีกครั้งหญิงสาวมือสังหารที่เพิ่งถูกมีดพกปัดปืนหลุดมือยืนตะลึง หน้าซีดเผือดด้วยความตกใจนึกหวาดกลัวขึ้นมา เธอชะงักหันมองเด็กสาวที่อยู่ในชุดนักเรียนมัธยมปลาย รีบก้มลงคว้าปืนกระบอกดำบนพื้นขึ้นมาเตรียมจะเล็งใส่นลิน!หมับ!ยังไม่ทันที่มือสังหารจะได้ง้างไก มือหนาเรียวยาวของณธีร์ก็คว้าเข้าที่ข้อมือของเธออย่างแม่นยำนัยน์ตาคมกริบฉายแววเย็นชาและดุดันขึ้นมาทันที บรรยากาศรอบตัวชายหนุ่มพลันติดลบจนน่ากลัวแรงบีบมหาศาลทำหล่อนหน้าเบ้ เขาบิดข้อมือเธอเพียงเล็กน้อยจนปืนร่วงหลุดมือหล่นลงพื้นอีกรอบ“โอ๊ย! ฉันเป็นเมียของนายแล้วนะ ทำแบบนี้ได้ไง ในท้องนี่ก็มีลูกของเรา”"เธอหมดโอกาสแล้ว ไสหัวไป ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน"น้ำเสียงของณธีร์ทุ้มต่ำเรียบนิ่งแต่กลับทรงอิทธิพลและน่ากลัวจนหญิงสาวคนนั้นถึงกับขนลุกซู่ รับรู้ได้ทันทีว่าคนตรงหน้าเริ่มเอาจริงแล้วถ้าเขาเอาจริงขึ้นมา...เธอขบฟันแน่นอย่างเจ็บแค้น ก่อนจะรีบคว้ากระเป๋าแล้ววิ่งหนีหายออกไปทางปลายตรอกอีกฝั่งทันทีเมื่อความวุ่นวายสงบลง ณธีร์ไม่ได้วิ่งตามไปเขายังคงยืนอยู่ที่เดิม ปลดกระดุมเม็ดบนของเสื้อเ