All Chapters of ความเดือดดาลของพ่อมาเฟียของฉัน: Chapter 1 - Chapter 8

ฉันหันไปทางต้นเสียง และเห็นชายหนุ่มหน้าตาโดดเด่นคนหนึ่งยืนอยู่ตรงประตู โดยมีบอดี้การ์ดสี่คนในชุดสูทสีดำยืนขนาบอยู่ด้านหลังวันนั้นเขาสวมสูทสีเทาถ่านที่ตัดเย็บอย่างประณีต ด้วยความสูงเกือบหกฟุตสามนิ้ว เขาจึงโดดเด่นไม่ว่าจะอยู่ท่ามกลางฝูงชนใด และใบหน้าของเขาก็ดูราวกับหลุดออกมาจากปกนิตยสารหากจะหาข้อตำหนิจากตัวเขาสักอย่าง ก็คงเป็นแววตาเย็นเยียบยามที่มองมาทางฉันเขาก้าวยาว ๆ เข้ามาในห้อง รองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนเกิดเป็นเสียงทึบหนัก“นิโคล” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือความรำคาญ “ฉันบอกให้เธอมาที่นี่เพื่อลองชุดแต่งงาน แล้วทำไมถึงก่อเรื่องทะเลาะวิวาทต่อหน้าคนอื่นจนวุ่นวายแบบนี้”สีหน้าของนิโคลเปลี่ยนไปในทันที เธอเม้มปากอย่างน้อยอกน้อยใจและแสร้งทำสีหน้าเจ็บปวด “ลีออน เธอเป็นคนเริ่มก่อนนะ! เธอด่าฉันก่อน แถมยังพยายามแย่งชุดไปจากฉันอีก!”ฉันพินิจมองชายตรงหน้า “งั้นคุณก็คือลีออนสินะ” ฉันถาม “ว่าที่สามีของฉัน?”“ใช่ ผมคือลีออน สก็อตต์” เขาตอบพลางหันมาเผชิญหน้ากับฉัน น้ำเสียงของเขาเย็นชาไร้ความรู้สึกฉันอ้าปากเพื่อแนะนำตัว “ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันคือ—”เขายกมือขึ้นขัดจังหวะฉัน “ไม่ต้องหรอก ผมไม่สนใจเลยว่

ทันทีที่เห็นร่างของพ่อยืนอยู่ตรงประตู อารมณ์ทั้งหมดที่ฉันเก็บกดไว้ก็พังทลายลงฉันร้องเรียกทั้งน้ำตาด้วยเสียงสั่นเครือ “พ่อ!”พ่อก้าวยาว ๆ เพียงสามก้าวก็ข้ามห้องมาถึงตัวฉัน ก่อนจะผลักบอดี้การ์ดสองคนนั้นออกไปในครั้งเดียว แล้วประคองใบหน้าของฉันไว้ด้วยมือทั้งสองข้างเมื่อเห็นบาดแผลฉีกขาดสองรอยบนแก้มและเลือดที่เปรอะเปื้อนทั่วคาง ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ“โรซี่…” นิ้วโป้งของเขาลูบเบา ๆ ไปตามขอบบาดแผลและเช็ดหยดเลือดออก ปลายนิ้วของพ่อสั่นเทา ขณะที่ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดอย่างไม่อาจปิดบังพ่อดึงฉันเข้าไปกอด ฉันจึงซบหน้าผากลงบนไหล่ของเขาทันทีที่เอนตัวเข้าหาพ่อ ฉันก็ไม่อาจกลั้นความรู้สึกไว้ได้อีกต่อไป น้ำตาที่ไหลปะปนกับเลือดซึมลงบนเนื้อผ้าของเสื้อสูทผู้คนที่ยืนมุงดูอยู่รอบ ๆ สังเกตเห็นรถลีมูซีนด้านนอก เสียงกระซิบกระซาบจึงดังขึ้นท่ามกลางฝูงชน“ดูรถคันนั้นสิ รถลีมูซีนคันยาวรุ่นลิมิเต็ดระดับโลกเลยนะ! เจ้าของรถต้องทั้งร่ำรวยและมีอำนาจมากแน่ ๆ คราวนี้นิโคลหาเรื่องผิดคนแล้ว”“ไม่มีทางหรอก ต่อให้เธอมีเงิน ครอบครัวของเธอก็คงไม่มีอำนาจมากกว่าตระกูลสก็อตต์”เห็นได้ชัดว่านิโคลก็คิดเช่นเดียวกั

วินาทีต่อมา พ่อหยิบปืนลูกโม่ออกจากกระเป๋า แล้วจ่อปากกระบอกปืนเข้าที่ขมับของลีออนดวงตาของลีออนเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว ฟันกระทบกันดังกรอด แต่กลับไม่มีคำพูดใดหลุดออกจากปากจากนั้นกลิ่นฉุนก็ลอยมาเตะจมูก คราบสีเข้มอุ่น ๆ แผ่กระจายตรงเป้ากางเกงของเขา ก่อนหยดลงไปนองอยู่บนพื้นหินอ่อนเบื้องล่างฉันย่นจมูกด้วยความรังเกียจ ก่อนเอื้อมมือไปวางบนแขนของพ่อพลางส่ายหน้า“พ่อ” ฉันเอ่ยเสียงเบา “อย่าเปลืองกระสุนกับไอ้โง่นี่เลย ไม่คุ้มที่พ่อต้องทำให้มือตัวเองเปื้อนเลือด ให้ฉันจัดการเอง ฉันมีวิธีทำให้พวกมันชดใช้ในแบบของฉัน”ฉันหันไปสั่งบอดี้การ์ด “พาพวกมันไปขังไว้ในห้องใต้ดินของคฤหาสน์”บอดี้การ์ดสองคนพยักหน้า ก่อนคว้าแขนลีออนกับนิโคลแล้วลากตัวพวกเขาไปทางประตูใบหน้าของนิโคลยังคงชุ่มไปด้วยเลือด เธอร้องคร่ำครวญขณะถูกลากไปตามพื้นรองเท้าหนังของลีออนครูดไปกับพื้นหินอ่อนขัดเงา ทิ้งรอยยาวน่าเกลียดไว้เบื้องหลังเมื่อทั้งสองคนถูกลากหายออกไปทางประตู ฉันก็แนบตัวเข้ากับแขนพ่อแล้วซบแก้มลงบนไหล่ของเขาฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเจือการอ้อนวอน “พ่อ หนูเจ็บหน้ามากเลย พาหนูไปโรงพยาบาลตอนนี้ได้ไหม”ในที่สุด คำพูดนั้นก็ดึ

นิโคลโขกหน้าผากลงกับพื้นเป็นจังหวะหนัก ๆ ขณะวิงวอนขอความเมตตาจากฉันไม่นาน บาดแผลสดที่มีเลือดไหลก็ปรากฏขึ้นบนหน้าผาก ปะปนกับบาดแผลติดเชื้อบนแก้ม ใบหน้าทั้งหมดของเธออยู่ในสภาพน่าสยดสยอง ทั้งบวมแดง มีน้ำเหลืองไหล และแทบไม่เหลือเค้าเดิมของมนุษย์ลีออนมองดูเธอก้มหัวอ้อนวอน และในที่สุดบางสิ่งภายในตัวเขาก็พังทลาย ศักดิ์ศรีที่หลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิดสลายหายไปจนหมดเขากดหน้าผากแนบกับพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ น้ำเสียงอู้อี้และยอมจำนน “คุณโมเร็ตติ ผมทั้งโง่และหยิ่งยโส ผมทำร้ายคุณ และผมผิดเอง ผมสาบานว่าจะไม่ทำตัวแบบนั้นอีก และจะไม่ดูถูกใครอีกแล้ว ได้โปรด… ได้โปรดปล่อยผมไปเถอะ”ฉันดื่มกาแฟจนหมด ก่อนวางถ้วยลงบนจานรองข้างตัวอย่างแผ่วเบา แล้วจึงเอ่ยช้า ๆ เน้นชัดทีละคำ “พวกคุณพูดเสียเหมือนฉันเป็นสัตว์ประหลาดน่ากลัวอะไรสักอย่าง ที่นี่เป็นสังคมที่เจริญแล้วนะ แล้วฉันจะทำเรื่องผิดกฎหมายไปทำไม”ดวงตาของแอนโทนีฉายประกายแห่งความหวัง เขาโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย “นั่นหมายความว่า… คุณยกโทษให้ลีออนแล้วเหรอครับ”มุมปากของฉันยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม “แน่นอน ถึงพวกเขาจะทำร้ายฉัน แต่ฉันก็เอาคืนไปแล้ว ถือว่าเราหายกัน”ลีออนกั